Połącz się z nami

Kościół

Jezuita Krzysztof Ołdakowski: „Wiara bez emocji będzie duchową sklerozą” – wywiad

Opublikowano

dnia

„Wiara bez emocji będzie duchową sklerozą, światopoglądem. Natomiast wiara, która będzie tylko emocjonalna, będzie po prostu płytką egzaltacją, uzależnioną od emocjonalnych uniesień” – mówi w rozmowie z KAI ks. Krzysztof Ołdakowski SJ. Jezuita wyjaśnia fenomen spotkań charyzmatycznych, podpowiada także, czego Kościół w Polsce może nauczyć się od charyzmatycznych kapłanów, takich jak o. John Bashobora.

Anna Malec (KAI): Od kilku lat da się zauważyć wzmożony ruch wokół spotkań charyzmatycznych. Do Polski przyjeżdżają różni księża, zazwyczaj z zagranicy, tacy jak ojcowie Bashobora, Manjackal czy Maniparamili. Co nam to mówi o naszej religijności?

Ks. Krzysztof Ołdakowski SJ: Warto zwrócić uwagę na kilka aspektów. Po pierwsze pokazuje nam to ożywienie świadomości charyzmatycznej. Rośnie świadomość tego, że charyzmaty nie są przywilejem pierwotnego Kościoła, ale stale są w nim obecne. Tak jak Duch Święty działał w początkach, we wspólnocie apostołów, tak samo działa dzisiaj. I to jest rzeczywistość, którą wciąż odkrywamy. Wśród tych charyzmatów jest także charyzmat uzdrawiania, czyli dar szczególnej modlitwy dany niektórym członkom Kościoła do tego, by ich modlitwa sprowadzała terapeutyczne nawiedzenie ze strony Pana Boga.

Zapraszamy gości ze świata, co wydaje mi się też bardzo cenne. Jesteśmy również otwarci na doświadczenie przeżywania charyzmatów i Kościoła w różnych częściach świata, nie zasklepiamy się w sobie, nie bazujemy tylko na własnych siłach, ale otwieramy się na doświadczenie Kościoła powszechnego. Widzimy, że nie cały Kościół jest tutaj i bardzo cenne jest, jeżeli takie osoby przyjeżdżają i dzielą się swoim doświadczeniem wiary.

Chrześcijanie zrobili dzisiaj ze swojej wiary ideologię, czyli zespół pewnych idei i przekonań, w które wierzą, zgodnie z nauczaniem Kościoła. Natomiast wiara to jest przede wszystkim wydarzenie, doświadczenie Boga, dotknięcia przez Niego miłością. Wydaje mi się, że to jest rzecz, którą my teraz odkrywamy ponownie. Rzeczywistość działania charyzmatów to nie jest coś identyfikowalnego tylko i wyłącznie z Odnową w Duchu Świętym. Charyzmaty są dane całemu Kościołowi i nie ma żadnego normatywnego sposobu, w którym można by zamknąć działanie Boga. Pan Bóg może nas uzdrawiać w czasie modlitwy osobistej, kiedy słuchamy Słowa Bożego, w czasie sakramentu pojednania czy sakramentu małżeństwa. Także wtedy, kiedy nie posiadamy wiary, bo wiara może przyjść jako odpowiedź na to doświadczenie. Bóg jest całkowicie wolny w swoim działaniu i nie zdeterminowany również spotkaniem na Stadionie czy w jakiejś innej przestrzeni. Nie jest tak, że to inni mogą tylko pośredniczyć w udzielaniu daru uzdrawiania czy uwalniania, sam też mogę sobie taki dar u Pana Boga wyprosić.

KAI: Jednak takie spotkanie jak „Jezus na Stadionie” czy chociażby prowadzone przez Księdza Msze św. z modlitwą o uzdrowienie w kościele oo. jezuitów w Warszawie, przyciągają mnóstwo ludzi. O czym to świadczy? Czy w codziennym życiu w Kościele zapomnieliśmy o tym, że wiara jest wydarzeniem?

– Na pewno trochę zapomnieliśmy o tym, że wiara jest wydarzeniem. Ja zawsze tłumaczę, oczywiście z wielką pokorą i skromnością, że każda Msza św. jest modlitwą o uzdrowienie. W kilku momentach Mszy św. modlimy się przecież o uzdrowienie. Modlimy się i o uzdrowienie w relacjach czy o uzdrowienie fizyczne i duchowe przed przyjęciem Komunii św., w związku z tym, ta modlitwa jest cały czas obecna. Jeśli mówimy o Mszy św. połączonej z modlitwą o uzdrowienie, to ona nie różni się od każdej innej Mszy św., która oprócz tego, że jest modlitwą uwielbienia, dziękczynienia, to jest też modlitwą wstawienniczą o uzdrowienie.

Są dwie rzeczy, które różnią tę Mszę św. od każdej innej, odprawianej we wszystkich zakątkach świata. Pierwsza to „stężenie wiary”. Wiara ludzi, którzy przychodzą na to spotkanie, to nie jest wyuczony zwyczaj, nawyk. Nie jest tak, że wiara jest przeżywana, jako pewien wyuczony styl życia czy powielanie pewnych zachowań, za którymi nie stoi serce człowieka, czyli pewnego rodzaju uczestnictwo na zasadzie obserwatora. Osoba, która przychodzi na taką Mszę św. ma wielkie pragnienia, żeby spotkać się z Bogiem, modlić się.

Druga sprawa, to tzw. „ciepła liturgia”. Ludzie przeżywają, śpiewają, modlą się – to słychać. Doświadczają spotkania, spotykają się rzeczywiście na modlitwie, odpowiadają głośno, śpiewają, oczywiście także wyrażają różne gesty, modlą się ruchem, to pozawala bardziej na doświadczenie wspólnoty.

KAI: Co powinno iść za takim doświadczeniem, które mają ludzie biorący udział w wydarzeniach charyzmatycznych?

– Ja bym się bał zamykania Ducha Św. w religijnej klatce, czyli w takim swoistym getcie, bo całe nasze życie ma być kanałem poprzez który łaska Ducha Św. płynie do świata. Również nasze życie codzienne ma być tą przestrzenią, w której Bóg działa. Na to trzeba kłaść akcent. Dobre kontaktowanie się z Duchem Św. to nie jest tylko przyjście na wielkie spotkanie czy Mszę św. połączoną z modlitwą o uzdrowienie, ale to moja codzienność, moja praca, mój stosunek do ludzi, do stworzeń, moje zaangażowanie w przemianę struktur społecznych i politycznych.

Chodzi o to, żeby nie zamykać Ducha Św. w jakiejś wąskiej przestrzeni. Pokusą wielu ludzi jest uciekanie we wspólnotę, w takie środowisko ludzi, którzy myślą tak samo jak my, którzy tak samo jak my się modlą, z zaniedbywaniem jednocześnie żywej obecności jako świadka Ewangelii w przestrzeni rodziny czy w swoim środowisku, po prostu na ulicach świata.

KAI: Z czego to wynika? Boimy się, dlatego wolimy zamknąć się w Kościele?

– Na pewno wynika to z lęku, ale też z pewnego typu formacji, która polega na mocnym spirytualizowaniu rzeczywistości. Czyli nadmierne wkraczanie w duchowy, trochę egzotyczny świat, związane z wpływem złego ducha, z poszukiwaniem nadzwyczajności. Np. bardzo komplikuje się swoje życie wewnętrzne i tam widzi się ogromne spływy działania zła z poprzednich pokoleń, a zaniedbuje się rzeczywistą obecność zła w życiu codziennym, to, jak ulegamy pokusom w zwykłych codziennych sprawach. Czyli zapomina się o zwykłym codziennym życiu, nie dostrzega się jak tutaj ulegamy chociażby negatywnym emocjom.

KAI: Jednym z podstawowych zarzutów dotyczących spotkań charyzmatycznych jest właśnie nastawienie na przeżycia emocjonalne. Czy podczas takich spotkań jest też miejsce dla ludzi, którzy twardo stąpają po ziemi?

– Wiara powinna być aktem całościowym, trzeba angażować się całym sobą w przeżywanie swojej wiary. Wiara bez emocji będzie duchową sklerozą, będzie jakimś światopoglądem, natomiast wiara, która będzie tylko emocjonalna, będzie po prostu płytką egzaltacją, uzależnioną tylko od emocjonalnych uniesień. Jak się dobrze czuję emocjonalnie tzn., że Bóg jest blisko. Ale my Boga nie poszukujemy dlatego, że jest nam fajnie, tylko szukamy Go dla Niego samego, niezależnie od tego, jakie emocje nam towarzyszą. Bardzo istotne jest, żebyśmy się cali angażowali w przeżywanie wiary – czyli i rozumem i emocjami, i naszymi zmysłami, wszystkimi naszymi zdolnościami.

KAI: Czego Kościół w Polsce może uczyć się od takich charyzmatycznych kapłanów z zagranicy, którzy gromadzą na spotkaniach tysiące wiernych?

– Na pewno doświadczenia Boga i wspólnoty. Wydaje mi się, że to jest bardzo ważne i warto się na to otwierać. Warto się też otwierać na pewne przesłanie związane z tym, jak Kościół żyje w różnych społecznościach, co do nich wnosi. Bardzo często ci misjonarze, to są ludzie zaangażowani w pomoc najsłabszym, zmarginalizowanym, głoszącym miłosierdzie w sytuacjach ekstremalnych.

Możemy się też uczyć, że Duch Św. prowadzi nas różnymi drogami. Tego, żeby nie bać się też zewnętrznej ekspresji naszej wiary, tego, że wiara nie jest czymś prywatnym – jest osobista, w takim sensie, że nikt nie może nas zastąpić w odpowiedzi dawanej Panu Bogu, ale wiara też jest doświadczeniem wspólnotowym, w którym możemy być razem i dawać wspólne jej świadectwo.

Rozmawiała Anna Malec

***

Ks. Krzysztof Ołdakowski: jezuita, redaktor naczelny Redakcji Programów Katolickich Polskiego Radia, przez kilka pełnił także funkcję redaktora naczelnego Programów Katolickich TVP. Duszpasterz Odnowy w Duchu Świętym, prezes Stowarzyszenia Komunikacji Społecznej SIGNIS-Polska. W warszawskim sanktuarium św. Andrzeja Boboli prowadzi Msze św. z modlitwą o uzdrowienie.

Źródło: KAI
Foto: CNS photo/Leslie E. Kossoff, Catholic Standard

News USA

Senat USA odrzucił ustawę dotyczącą in vitro zarówno Demokratów jak i Republikanów

Opublikowano

dnia

Autor:

W czwartek Senat Stanów Zjednoczonych odrzucił projekt ustawy, który według Demokratów miał na celu ochronę dostępu do procedur zapłodnienia in vitro (IVF) w całym kraju. Projekt ten został wprowadzony w ramach ogólnokrajowej debaty, która również dała początek konkurencyjnej ustawie popierającej zapłodnienie in vitro ze strony Republikanów, zablokowanej dzień wcześniej. O trwającym sporze w tej kwestii mówi Ojciec Paweł Kosiński SJ.

Ustawa o prawie do zapłodnienia in vitro, wprowadzona przez demokratyczną senator Tammy Duckworth z Illinois, została odrzucona w czwartek w głosowaniu 48 do 47, gdy do jej uchwalenia potrzeba było 60 głosów.

Ustanawiałaby ona prawo do leczenia niepłodności, w tym zapłodnienia in vitro, a także prawo do podejmowania decyzji i ustaleń dotyczących oddawania, testowania, wykorzystania, przechowywania lub usuwania tzw. „reprodukcyjnego materiału genetycznego”, takiego jak oocyty, plemniki, zapłodnione komórki jajowe i embriony.

Biskupi katoliccy w USA wezwali katolików, aby skontaktowali się ze swoimi ustawodawcami i zalecili im nieprzyjmowanie ustawy, ostrzegając między innymi, że ustawa może stworzyć nowy obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego obejmujący zapłodnienie in vitro.

Kwestią sporną było także naleganie Senackich Demokratów, aby rodziny korzystające z zapłodnienia in vitro miały możliwość wyrzucania zapłodnionych embrionów bez konsekwencji prawnych. To niezbędna część procesu zapłodnienia in vitro i jeden z kluczowych argumentów przeciwko tej procedurze, z katolickiego punktu widzenia.

Stosowanie zapłodnienia in vitro, które obejmuje proces selekcji „najlepszych” zarodków, doprowadziło do wyrzucenia milionów odrzuconych ludzkich embrionów, a kolejne miliony zostały zamrożone i są przechowywane w stanie zawieszenia.

Tymczasem wszystkich 49 Republikanów w Senacie zasygnalizowało w środę poparcie dla zapłodnienia in vitro, ale potępiło sponsorowaną przez Demokratów ustawę.

Jako alternatywę dla demokratycznej ustawy o zapłodnieniu in vitro, republikańscy Senatorowie: Ted Cruz z Teksasu i Katie Britt z Alabamy przedstawili inną ustawę, którą próbowali poddać pod głosowanie 12 czerwca, ale Demokraci ją zablokowali.

Republikańska ustawa uznaje „osobowość płodu”, co podważa legalność wyrzucania zapłodnionych embrionów.

Obecna debata na temat zapłodnienia in vitro wybuchła po wydaniu w lutym orzeczenia Sądu Najwyższego stanu Alabama, w którym stwierdzono, że w świetle prawa stanowego zamrożone ludzkie embriony są dziećmi. O decyzji tej informowaliśmy tutaj.

Od tego czasu prawodawcy ze stanu Alabama przyjęli ustawę, która zapewnia immunitet podmiotom przeprowadzającym zapłodnienie in vitro w przypadku śmierci lub obrażeń nienarodzonego dziecka podczas procesu zapłodnienia in vitro.

W lutym amerykańscy biskupi katoliccy wyrazili sprzeciw także wobec wcześniejszej wersji ustawy Senatu Demokratów.

„Rozumiemy głębokie pragnienie, które motywuje niektóre z tych par do poświęcenia wielu wysiłków, aby mieć dzieci, i popieramy moralnie dopuszczalne sposoby osiągnięcia tego” – napisali w liście do prawodawców szefowie czterech komitetów Konferencji Biskupów Katolickich Stanów Zjednoczonych .

„Jednak rozwiązaniem nigdy nie może być proces medyczny, który wiąże się z powstaniem niezliczonej liczby nienarodzonych dzieci i skutkuje zamrożeniem lub wyrzuceniem i zniszczeniem większości z nich” – podkreślili biskupi.

Zapłodnienie in vitro, ostrzegali biskupi, stanowi „zagrożenie dla najbardziej bezbronnych istot ludzkich”.

Następnie zganili branżę zapłodnienia in vitro, twierdząc, że „opiera się na milionach dzieci stworzonych po to, by je zniszczyć lub porzucić”.

W środę Konwencja Południowych Baptystów, największe wyznanie protestanckie w USA, głosowała za przyjęciem uchwały sprzeciwiającej się stosowaniu zapłodnienia in vitro.

Źródło: cna
Foto: istock/Svitlana Hulko/iLexx/Nuttawan Jayawan
Czytaj dalej

Kościół

Biskupi katoliccy przepraszają rdzenną ludność amerykańską za przeszłość

Opublikowano

dnia

Autor:

Oczekuje się, że amerykańscy biskupi katoliccy zatwierdzą dokument, w którym przepraszają katolickie społeczności tubylcze za historię traumy spowodowaną częściowo ich „porzuceniem” przez Kościół i proponują drogę, które uwzględnia wyjątkowe potrzeby kulturalne tych społeczności. O ważnym rozliczeniu z przeszłości Kościoła mówi Jezuita, Ojciec Paweł Kosińki.

Projekt dokumentu pt. „Dotrzymywanie świętej obietnicy Chrystusa: ramy duszpasterskie dla posługi ludności rdzennej” zawiera zaktualizowany plan duszpasterski mający na celu rozwianie obaw katolickich społeczności tubylczych. We wstępie zauważono, że ostatni raz biskupi formalnie zwracali się do tych wspólnot w 1977 r.

Oczekuje się, że w najbliższy piątek USCCB będzie głosować za przyjęciem tekstu na swoim corocznym wiosennym posiedzeniu w Louisville w stanie Kentucky.

Biskupi przepraszają, pisząc: „Niestety wielu rdzennych katolików odczuwało poczucie opuszczenia w swoich stosunkach z przywódcami Kościoła z powodu braku zrozumienia ich wyjątkowych potrzeb kulturowych. Przepraszamy za to, że nie pielęgnowaliśmy, nie wzmacnialiśmy, nie szanowaliśmy, nie uznawaliśmy i nie docenialiśmy osób powierzonych naszej opiece duszpasterskiej”.

Dokument uwzględnia wnioski z poprzedniej sesji odsłuchowej z biskupami i przywódcami tubylczymi w 2019 r.

Tekst najpierw przypomina historię traumy doświadczanej przez społeczności tubylcze, począwszy od XV wieku wraz z przybyciem Europejczyków do Ameryki Północnej. Wśród głównych źródeł traumy wymienia epidemie, politykę krajową i szkoły z internatem, które głęboko wpłynęły na życie rodzinne.

Siuksowie z Wielkich Równin ok. 1875 roku

Jak napisano: „Systemy rodzinne wielu rdzennych ludów nigdy w pełni nie podniosły się po tych tragediach, które często prowadziły do ​​rozbitych rodzin, dotkniętych uzależnieniem, przemocą domową, porzuceniem i zaniedbaniem.”

„Kościół przyznaje, że odegrał rolę w traumach doświadczanych przez rdzenne dzieci”.

Projekt dokumentu stwierdza: „Postawmy sobie jasno sprawę: Kościół katolicki nie podziela tych ideologii”.

Projekt wzywa do większej liczby sesji odsłuchowych z rdzennymi amerykańskimi katolikami i do partnerstwa z ministerstwami, takimi jak katolickie organizacje charytatywne i inne, które zapewniają poradnictwo i grupy wsparcia dla rdzennej ludności zmagającej się z ranami wynikającymi z traumy.

Nawiązano w nim także do tradycyjnych praktyk tubylczych, takich jak rytuały uzdrawiania i oddawania czci zmarłym.

„Kościół może wykorzystać te rdzenne wierzenia, aby pogłębić  zrozumienie tego, jak Chrystus jest obecny i aktywny w sakramentach. Przyjmując sakramenty, wiele wspólnot doświadczyło głębokiej nadziei na pojednanie, uzdrowienie i życie wieczne”, napisali biskupi.

Indianie na początku XX wieku

Dokument wspomina o znaczeniu programu walki USCCB, z ubóstwem, znanego jako Katolicka Kampania na rzecz Rozwoju Człowieka (Catholic Campaign for Human Development), w rozwiązywaniu niektórych z tych problemów. Biskupi będą omawiać przyszłość tego programu podczas wiosennego spotkania.

 

Źródło: cna
Foto: wikimedia, NAC, istock/Nature, food, landscape, travel/

 

Czytaj dalej

News USA

Ruch Humanality: Zostaw telefon i powróć do prawdziwych relacji

Opublikowano

dnia

Autor:

W 2018 roku katolicki muzyk Andrew Laubacher zdecydował się rzucić media społecznościowe, wyczerpany karierą muzyczną, która wymagała ciągłego przebywania w nich. Nie przewidział wtedy, że 5 lat później będzie pomagał przewodzić ruchowi zachęcającemu innych do zerwania uzależnienia od technologii. O mądrym ruchu społecznym mówi Jezuita, Ojciec Paweł Kosiński.

„Po prostu nie byłem zadowolony, że wszystkie te platformy stały się tak pochłaniające” – powiedział Andrew Laubacher w rozmowie z CNA. „Więc w 2018 roku zdecydowałem się porzucić wszystkie media społecznościowe i wrócić do telefonu z klapką.”

Dzięki tej zmianie artysta doświadczył wielu niesamowitych rzeczy w odniesieniu do swoich związków, zdrowia psychicznego i duchowego.

Następnie poznał małżeństwo – Hope i Justina Schneir, którzy mieli podobne podejście do technologii i założyli Humanality, ruch, którego celem jest pomaganie ludziom w odkrywaniu wolności poprzez świadome użytkowanie wynalazków technologii.

Laubacher jest obecnie dyrektorem wykonawczym Humanality, współpracując z małżeństwem Schneir, którzy ustanowili „Stypendia Unplugged” na Uniwersytecie Franciszkańskim w Steubenville – ich macierzystej uczelni – w ramach którego 30 studentów otrzymało fundusze za wyrażenie zgody na rezygnację z telefonów na rok.

O tej inicjatywie pisaliśmy tutaj.

Kto potrzebuje Humanality?

W związku z utrzymującym się kryzysem zdrowia psychicznego w USA Andrew Laubacher zauważył, że gwałtowny wzrost poziomu lęku i depresji, zwiększona samotność i powszechne kulturowe uzależnienie od pornografii zbiegły się z pojawieniem się iPhone’a i platform mediów społecznościowych.

Według sondażu Gallupa z 2023 r. odsetek dorosłych cierpiących na depresję wzrósł z 10% w 2015 r. do 29%. Według raportu Common Sense Media prawie 3 na 4 nastolatków oglądało pornografię.

Jedno z badań Pew z 2023 r. wykazało, że myśli samobójcze wśród licealistów w USA wzrosły z 16% w 2011 r. do 22% w 2021 r., przy czym ryzyko to jest większe u młodych kobiet i wynosi aż 30%.

„Rozwiązaniem jest Humanality” – uważa Laubacher. „Jesteśmy ruchem, który stara się kultywować więcej interakcji międzyludzkich i to, co nazywamy „rozkwitem człowieka”.

Uzależniony od technologii? Dołącz do klubu

„U podstaw naszego uzależnienia od technologii leży uzasadnione pragnienie kontaktu” – uważa Hope Schneir. „Wielu młodych ludzi chce przejść do trybu życia bardziej odłączonego od sieci, ale boją się zrobić to sami”.

Ruch Humanality ma obecnie kluby na sześciu różnych kampusach katolickich uczelni i zapewnia środki dla seminarzystów.

Kluby te promują różne „poziomy”, w które mogą się zaangażować studenci — na przykład w „Trybie Monka” student zobowiązuje się w ogóle nie używać telefonu komórkowego, zamiast tego polegać na kampusowym Wi-Fi, laptopie i budziku analogowym. W bardziej praktycznym „Trybie Rebelianta” studenci używają telefonów bez Internetu, a jedynie dostępne laptopy są środkiem komunikacji cyfrowej.

Comiesięczne spotkania pomagają młodym ludziom utrzymać dobrą formę i jednocześnie budują żywą społeczność. Spotkania, wędrówki bez telefonu, wieczory przy ognisku i koncert na koniec roku pomagają im doświadczyć życia bez telefonów.

 

Źródło: cna
Foto: Humanality, YouTube
Czytaj dalej
Reklama
Reklama

Facebook Florida

Facebook Chicago

Reklama

Kalendarz

lipiec 2015
P W Ś C P S N
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Popularne w tym miesiącu