Połącz się z nami

Kościół

Rada Stała KEP: to św. Jan Paweł II uruchomił proces oczyszczania Kościoła

Opublikowano

dnia

Zmiany wprowadzone przez św. Jana Pawła II okazały się punktem przełomowym w walce Kościoła z przestępstwami seksualnymi we własnych szeregach – podkreśla Rada Stała Konferencji Episkopatu Polski. W tym kontekście biskupi przywołują szereg działań w walce z pedofilią, które od lat 80. inicjował papież Polak. Kluczowe znaczenie miał dokument z 2001 roku ustanawiający jurysdykcję Stolicy Apostolskiej nad wszystkimi przypadkami wykorzystania seksualnego małoletnich przez duchownych. Ten model zwalczania pedofilii wśród duchownych obowiązuje do dziś.

Stanowisko Rady Stałej KEP to reakcja na – jak piszą biskupi – coraz głośniejsze tezy, że papież niewiele robił, by rozwiązać problem dramatu wykorzystania seksualnego małoletnich w Kościele.

„Wydaje się, że panuje swego rodzaju moda na formułowanie tego typu opinii. Wpisuje się to w próby podważenia autorytetu Jana Pawła II, a nawet zakwestionowania jego świętości, potwierdzonej w procesie beatyfikacyjnym i kanonizacyjnym” – zaznacza Rada Stała KEP.

Grupa biskupów skupionych w Radzie wylicza szereg działań, które Jan Paweł II podejmował już od pierwszych lat swojego pontyfikatu, by walczyć ze zjawiskiem pedofilii w Kościele.

„W 1983 roku w nowym Kodeksie Prawa Kanonicznego jednoznacznie zobligowano przełożonych kościelnych do karania sprawiedliwą karą członków kleru, będących sprawcami wykorzystania seksualnego małoletnich, nie wyłączając wydalenia ich ze stanu duchownego” – zauważa Rada Stała KEP.

Dalej czytamy, że prawdopodobnie pierwszy poważny sygnał o przestępstwach seksualnych popełnianych przez duchownych na szkodę osób małoletnich dotarł do Jana Pawła II z Kościoła w Stanach Zjednoczonych w 1985 roku.

„Była to analiza dotycząca nieskuteczności dotychczasowych działań Kościoła w USA wobec sprawców wspomnianych przestępstw. O rzeczywistej skali tego zjawiska nie miano jednak wtedy pełnego wyobrażenia” – piszą biskupi.

W kontaktach z Kościołem amerykańskim papież konsekwentnie podnosił sprawę przypadków seksualnego wykorzystywania małoletnich.

Stało się tak np. podczas wizyty ad limina episkopatu USA w 1993 roku, gdy Jan Paweł II zauważył, że biskupi nie byli jednomyślni w stosowaniu prawa karnego w odniesieniu do przestępstw seksualnych popełnianych przez duchownych.

„Po tej wizycie w liście do biskupów amerykańskich Jan Paweł II napisał: 'kanoniczne kary, które są przewidziane za niektóre przestępstwa i wyrażają społeczną dezaprobatę wobec zła, są w pełni uzasadnione. Pomagają one zachować wyraźne rozróżnienie między dobrem a złem, przyczyniają się do moralnego zachowania, a także tworzą właściwą świadomość wagi popełnionego zła’”.

W ocenie trzynastu pasterzy Kościoła zrzeszonych w Radzie Stałej KEP, w okresie od połowy lat 80. do połowy lat 90. XX wieku skandal wykorzystania seksualnego rysował się dla Jana Pawła II głównie jako problem Kościoła w Stanach Zjednoczonych i w krajach anglosaskich.

W 1994 roku Ojciec Święty wydał indult dla Kościoła w USA, w którym podniesiono wiek ochrony osób małoletnich z 16 do 18 lat, a także znacznie wydłużono okres przedawnienia przestępstw wykorzystania seksualnego małoletnich. W 1996 roku papież wydał podobny indult dla Kościoła w Irlandii.

Prawdziwym przełomem okazał się rok 2001. Jak podkreśla Rada Stała KEP, dla Jana Pawła II stawało się coraz bardziej jasne, że biskupi i wyżsi przełożeni zakonni nie podejmowali adekwatnych i przewidzianych prawem działań oraz że nie radzili sobie z ich stosowaniem.

Właśnie w 2001 roku papież wydał dokument Sacramentorum sanctitatis tutela dla całego Kościoła.

Krzywda wyrządzona dziecku w sferze seksualnej została uznana w tym liście apostolskim za jedno z najcięższych przestępstw kościelnych i zrównana z profanacją Najświętszego Sakramentu czy złamaniem tajemnicy spowiedzi.

Na mocy tego Motu proprio Ojciec Święty ustanowił jurysdykcję Stolicy Apostolskiej nad wszystkimi przypadkami wykorzystania seksualnego małoletnich od momentu uprawdopodobnienia się przestępstwa i nakazał jego zgłoszenie do Kongregacji Nauki Wiary.

„Odtąd postępowania karne prowadzone w tych sprawach zostały zarezerwowane Stolicy Apostolskiej i po dzień dzisiejszy pozostają pod jej ścisłą kontrolą.”

„Decyzja ta pokazała, że Jan Paweł II zdał sobie sprawę ze skali i globalnego charakteru kryzysu spowodowanego wykorzystaniem seksualnym dzieci i młodzieży. Ta zmiana w stosowaniu i egzekwowaniu prawa była prawdziwie bezprecedensowa. Z perspektywy czasu widać, że okazała się ona punktem przełomowym w walce Kościoła z przestępstwami seksualnymi we własnych szeregach” – argumentuje Rada Stała KEP.

Ponadto, w wyniku decyzji Jana Pawła II Stolica Apostolska zobowiązała wszystkie Episkopaty do wprowadzenia szczegółowych norm postępowania w takich przypadkach, przy równoczesnym respektowaniu prawa świeckiego.

Także rok później, w kwietniu 2002 roku papież bezpośrednio odniósł się do przypadków pedofilii w Kościele w przemówieniu do kardynałów amerykańskich.

Oprócz zwrócenia uwagi na ból zranionych przestępstwami i zapewnienia o solidarności i trosce, Jan Paweł II zaznaczył, że zmierzenie się z tymi problemem musi odmienić Kościół i uczynić go bardziej świętym.

„Podkreślił też, że kto krzywdzi młodych, jest tej świętości zaprzeczeniem i że:

„w kapłaństwie i życiu zakonnym nie ma miejsca dla tych, którzy krzywdziliby małoletnich”.

Za istotną część problemu uznał też fakt, że „wielu czuje się zranionych sposobem podejścia hierarchów do tych przestępstw” oraz ich „decyzjami, które w skutkach okazały się błędne”.

„Podana przez Papieża diagnoza kryzysu jest zatem jasna, a kierunek działań, które mają uzdrowić sytuację – jednoznaczny” – podkreślają w stanowisku polscy biskupi.

Rada Stała KEP podsumowuje, że papież, widząc, że punktowe odpowiedzi na dramat pedofilii nie są wystarczającym rozwiązaniem, doprowadził do zmiany prawa, które stało się narzędziem całego Kościoła.

„Tą zmianę [z 2001 roku] uruchomił proces oczyszczania Kościoła, kontynuowany przez jego następców: papieży Benedykta XVI i Franciszka” – czytamy w stanowisku.

Biskupi argumentują również, że „medialny atak” na św. Jana Pawła II i jego pontyfikat znajduje także swoją przyczynę w nastawieniu do jego nauczania. Jak czytamy, nie odpowiada on „współczesnym ideologiom propagującym hedonizm, relatywizm i nihilizm moralny”.

Biskupi zwracają również uwagę na kontekst historyczno-socjologiczny okresu pontyfikatu Jana Pawła II.

To czas zmagań z następstwami rewolucji kulturowej 1968 roku, odrzucającej obiektywne kryteria moralności i osobowej odpowiedzialności, a także mierzenia się z doświadczeniami walki komunistów z Kościołem w Polsce.

„Postawa nieufności i niedowierzania wobec pojawiających się zarzutów dotyczących duchownych była zatem w dużej mierze uzasadniona, tym bardziej że w systemie komunistycznym były one często sposobem dyskredytowania pozycji i działania Kościoła oraz okazją do werbowania współpracowników spośród duchowieństwa” – głosi stanowisko Rady Stałej Episkopatu.

Przyznaje ona też, że w tamtym czasie dominowała w Kościele mentalność dyskrecji, co wpływało na opór przed transparentnym komunikowaniem podejmowanych działań

Biskupi odnoszą się również do przedstawionego dwa lata temu raportu Stolicy Apostolskiej dot. byłego kardynała Theodore’a McCarricka z USA.

„Lektura raportu Stolicy Apostolskiej dotyczącego byłego kard. Theodora McCarricka każe stawiać pytania o to, w jakim stopniu Jan Paweł II był rzetelnie informowany przez powołane do tego organy, a w jakim stopniu pewne decyzje były podejmowane bez jego wiedzy na innych szczeblach władzy, zgodnie z kompetencjami” – czytamy w stanowisku.

Podkreślono również, że raport nie pokazuje jakiegokolwiek tuszowania przestępstw seksualnych ze strony Jana Pawła II.

Biskupi stwierdzają, że życie i nauczanie papieża świadczą o tym, że otaczał on każdego człowieka wielką wrażliwością.

„Ogłoszenie przez Kościół świętości człowieka nie jest stwierdzeniem jego bezgrzeszności, a tym bardziej bezbłędności, lecz uznaniem świadectwa jego więzi z Chrystusem, mimo i na przekór ludzkim ograniczeniom i uwarunkowaniom” – oświadcza Rada Stała KEP.

Gremium Episkopatu nie ma też wątpliwości, że Jan Paweł II był papieżem, który zgodnie z nabywaną wiedzą podjął zdecydowaną walkę z przypadkami wykorzystywania seksualnego dzieci i małoletnich przez niektórych duchownych.

Biskupi zwracają również uwagę na wprowadzenie nowych norm rozliczania tego typu przestępstw i przypominają słowa papieża, że „w stanie kapłańskim i życiu zakonnym nie ma miejsca dla tych, którzy krzywdziliby młodych”.

Pełna treść stanowiska:

Rada Stała KEP: Jan Paweł II podjął zdecydowaną walkę z przypadkami wykorzystywania seksualnego dzieci i małoletnich

Family News Service

 

Foto: YouTube

News USA

Gary Sinise stracił syna. Mówi o jego muzycznym dziedzictwie i wierze katolickiej

Opublikowano

dnia

Autor:

Gary Sinise, katolik i aktor, który grał wiele znanych ról, m.in. porucznika Dana w filmie „Forrest Gump” z 1994 r., ogłosił w tym tygodniu smutną wiadomość, że jego 33-letni syn Mac zmarł z powodu rzadkiej formy raka. O tym jak wiara i praca na rzecz weteranów pomogła mu przejść przez tą tragedię, mówi Ojciec Paweł Kosiński SJ.

Ponad 5 lat temu u Maca, syna Gary’ego Sinise, zdiagnozowano struniaka – rzadkiego rodzaju raka kości, który zwykle tworzy się w kościach kręgosłupa lub czaszce.

Od 2017 r. Mac, również katolik, współpracował ze swoim ojcem w Gary Sinise Foundation – organizacji non-profit, której celem jest wspieranie weteranów armii amerykańskiej, osób udzielających pierwszej pomocy i ich rodzin.

28 lutego Gary Sinise napisał na stronie internetowej fundacji o jego śmierci, dodając, że jego rodzina jest załamana i próbuje radzić sobie z tą stratą najlepiej, jak potrafi.

Aktor zauważył, że „Mac był człowiekiem, który kochał swoją wiarę katolicką i nie ma wątpliwości, że dzięki tej silnej wierze przetrwał straszliwą pięcioipółletnią walkę z wyniszczającym rakiem – struniakiem”.

Mac był utalentowanym muzykiem, ukończył Thornton School of Music na Uniwersytecie Południowej Kalifornii. Współpracował z grupą swojego taty o nazwie Lt. Dan Band, a przed śmiercią nagrał album „Mac Sinise: Resurrection and Revival”, który wkrótce ma się ukazać.

Gary Sinise podzielił się także ulubionym cytatem swojego syna, zaczerpniętym ze św. Augustyna:

„Stworzyłeś nas dla siebie, Panie, i niespokojne jest serce nasze, dopóki nie spocznie w Tobie”.

W 2016 roku aktor otwarcie podzielił się historią duchowej podróży swojej rodziny w programie EWTN „The World Over with Raymond Arroyo”, oraz swoim zaangażowaniem od najmłodszych lat we wspieranie żołnierzy i weteranów. Do tej działalności zainspirowali go członkowie jego rodziny jego oraz jego żony – weterani.

Podróż Gary’ego Sinise do wiary katolickiej rozpoczęła się w latach 90-tych XX wieku, kiedy jego żona, irlandzka aktorka Moira Harris, odkryła na nowo swoje katolickie korzenie i zaczęła regularnie uczęszczać na msze św. Rodzina poszła za nią i wzięła udział w bierzmowaniu Harris w Niedzielę Wielkanocną 2000 roku.

W grudniu 2010 roku aktor przyjął sakrament bierzmowania. „Teraz widzę, że moja praca z weteranami przez ostatnie 30 lat i potwierdzenie mojej podróży w Kościele katolickim w dużej mierze składają się na tę samą historię” – powiedział wówczas w wywiadzie.

Wkrótce po bierzmowaniu Sinise poczuł, że może zrobić jeszcze więcej, aby służyć weteranom. Założył wtedy Fundację Gary’ego Sinise’a, która działa od 2011 roku.

Oprócz budowania niestandardowych inteligentnych domów dla wielu weteranów fundacja oferuje wiele programów i zasobów, które służą uhonorowaniu i pomocy weteranom i ich rodzinom skutecznie dostosować się do życia.

 

Źródło: cna
Foto: YouTube, Gary Sinise Foundation
Czytaj dalej

News USA

Anglia: tysiące rodziców czekało na uznanie istnienia ich dziecka

Opublikowano

dnia

Autor:

Brytyjski rząd uruchomił specjalny, darmowy program dla rodziców zmagających się z cierpieniem po utracie dziecka w trakcie ciąży. Będą mogli otrzymać zaświadczenie będące formalnym potwierdzeniem istnienia ich dziecka. Z rozmów i badań wynika, że jest to decyzja, której oczekiwało tysiące matek i ojców.

Chodzi o tych, którzy doświadczyli utraty dziecka przed 24. tygodniem ciąży; ta zakończyła się 1 września 2018 r. lub później, mieszkali wtedy w Anglii i są co najmniej jednym z rodziców dziecka.

Zaświadczenia będzie wydawał każdy publiczny ośrodek zdrowia, a wszelkie potrzebne informacje można znaleźć na rządowej stronie: https://www.gov.uk/request-baby-loss-certificate. Podobny program działa w Szkocji i zostanie wprowadzony również w Walii.

Patronkami dzieci nienarodzonych i rodziców doświadczonych poronieniem są święte Joanna Beretta Molla i Katarzyna Szwedzka. Zawierzając rodziców i dzieci ich opiece, bp John Sherrington, odpowiedzialny w episkopacie za kwestie ochrony życia, pozytywnie skomentował rządową decyzję. Podkreślił, że „jest to uznanie człowieczeństwa i godności każdego dziecka w łonie matki”.

Ponadto zauważył, że konieczna jest analiza podejścia do tego problemu w katolickich parafiach, gdzie być może można lepiej wspierać rodziny, które przedwcześnie utraciły dziecko.

„Jest to doświadczenie, które rodzi ogromny ból, czasem także złość i samotność rodziców oraz innych członków rodziny” – napisał bp Sherrington.

Przypomniał również modlitwę zawierzenia utraconych dzieci Bożemu miłosierdziu, poprzez udzielenie im, zgodnego z Katechizmem Kościoła Katolickiego liturgicznego błogosławieństwa:

„Panie Boże, zawsze troskliwy i łagodny, oddajemy Twojej miłości to maleństwo, które przez tak krótki czas wnosiło w nasze życie radość. Obdarz je życiem wiecznym. Módlmy się za rodziców, zasmuconych utratą dziecka. Dodaj im odwagi, pomóż w bólu i smutku. Niech wszyscy pewnego dnia spotkają się w radości i pokoju Twojego królestwa. Prosimy o to przez Chrystusa, Pana naszego. Amen”.

Poronienie przed 24. tygodniem życia dziecka to najczęstsze powikłanie ciąży w Wielkiej Brytanii. Doświadcza go jedna na pięć kobiet. Jak powiedziała w rozmowie z BBC Cate Poolton z Warwickshire, „Bez względu na to, jak długo byłaś w ciąży, nadal jest to dziecko, które straciłaś, a ta kartka papieru udowadnia, że istniało”.

Dodała, że zaświadczenia „skłonią ludzi do dzielenia się tym, co przeszli” i pomogą zaakceptować pracodawcy powód ich nieobecności w pracy.

„System certyfikacji będzie miał naprawdę pozytywne znaczenie dla wielu osób, które doświadczyły utraty dziecka, oferując formalne uznanie najdrobniejszego życia” – powiedziała Ruth Bender Atik, dyrektor Miscarriage Association.

„Prowadziliśmy rozmowy z tysiącami rodziców w całym kraju” – mówi posłanka konserwatystów Maria Caulfield, odpowiedzialna za realizację Strategii na rzecz Zdrowia Kobiet.

„Opowiedzieli o swoich doświadczeniach, o tym, że nigdzie nie mogą odnotować istnienia swojego dziecka i że jest to dla nich bardzo bolesne. Stąd zdecydowaliśmy się uruchomić ten program. Mogą zarejestrować imię i nazwisko dziecka, datę jego urodzenia, albo jego utraty w wyniku poronienia. Otrzymają oficjalny certyfikat, uznający życie ich dziecka.

Rozmawiałam z 70-letnimi i nawet starszymi kobietami, wciąż pamiętającymi o dziecku, które straciły wiele lat temu. Tak samo ich ojcowie. Zaświadczenie nie uśmierza bólu ani żalu, ale stanowi uznanie utraconego życia dziecka, które do tej pory formalnie nie istniało” – powiedziała w rozmowie z Great Britain News poseł Maria Caulfield.

Autorka: Elżbieta Sobolewska-Farbotko (Radio Bobola) – Wielka Brytania

 

Foto: istock/megaflopp/Helin Loik-Tomson/ PeopleImages/fizkes/
Czytaj dalej

Kościół

Jakie jest stanowisko Kościoła katolickiego w sprawie zapłodnienia in vitro?

Opublikowano

dnia

Autor:

Odkąd Sąd Najwyższy stanu Alabama orzekł, że zarodki powstałe w wyniku zapłodnienia in vitro (IVF) są ludzkimi dziećmi, na nowo wybuchła debata na temat leczenia bezpłodności. O tym co powinniśmy o tym wiedzieć jako katolicy mówi Jezuita, Ojciec Paweł Kosiński.

Co to jest zapłodnienie in vitro?

IVF to procedura medyczna, która łączy plemnik i komórkę jajową w środowisku laboratoryjnym, aby począć dziecko poza aktem seksualnym. Żywy zarodek jest następnie wszczepiany do macicy i rozwija się aż do porodu.

Zapłodnienie in vitro jest zwykle stosowane jako „leczenie niepłodności”, które „można również stosować w celu zapobiegania przenoszeniu problemów genetycznych na dziecko”.

Czy Kościół katolicki jest przeciwny zapłodnieniu in vitro?

Tak. Chociaż Kościół zachęca do stosowania pewnych metod leczenia bezpłodności w przypadku par mających problemy z posiadaniem dzieci, stosowanie zapłodnienia in vitro jest sprzeczne z naukami katolickimi.

Według Josepha Meaneya, prezesa Narodowego Centrum Bioetyki Katolickiej, watykański dokument Donum Vitae z 1987 r. ustanowił ramy moralne dla katolików w odniesieniu do zapłodnienia in vitro. Stwierdza on, że „dar życia ludzkiego powinien urzeczywistniać się w małżeństwie poprzez konkretne i wyłączne akty męża i żony, zgodnie z prawami wpisanymi w ich osoby i w ich związek”.

Nauczanie to ustanawia fundamentalne rozróżnienie pomiędzy terapią mającą pomóc aktowi małżeńskiemu w poczęciu dziecka a terapią, która zastępuje akt małżeński.

Donum Vitae porównuje zapłodnienie in vitro do aborcji, stwierdzając, że „poprzez te procedury, mające pozornie przeciwne cele, życie i śmierć podlegają decyzji człowieka, który w ten sposób dekretem ustanawia siebie dawcą życia i śmierci”.

W jaki sposób zapłodnienie in vitro oddziela seks od prokreacji?

Ciążę metodą IVF osiąga się poprzez usunięcie części kobiecych komórek jajowych zebranych w drodze wywołania tak zwanej „superowulacji”, podczas której podaje się lek w taki sposób, aby kobieta uwolniła wiele komórek jajowych w jednym cyklu. Jajeczka są łączone z nasieniem mężczyzny pobranym w wyniku masturbacji.

Ostatecznie zapłodnienie in vitro polega na użyciu sztucznych środków w celu uzyskania ciąży poza aktem małżeńskim.

Kościół uważa, że to oddzielenie jest sprzeczne z godnością rodziców i dzieci.

Donum Vitae twierdzi, że ponieważ poczęcie w wyniku zapłodnienia in vitro „dokonuje się poza ciałami pary w wyniku działań osób trzecich”, zapłodnienie takie „powierza życie i tożsamość embrionu władzy lekarzy i biologów oraz ustanawia dominację technologii nad pochodzenie i przeznaczenie osoby ludzkiej.”

W jaki sposób dzieci są krzywdzone w wyniku zapłodnienia in vitro?

Podczas procesu zapłodnienia in vitro wytwarza się wiele ludzkich embrionów, a następnie ocenia się je w procesie „klasyfikacji”, który określa ich „jakość” komórkową. Istnieje wiele metod klasyfikacji stosowanych przez dostawców IVF do badania zarodków pod kątem tego, który z nich jest najbardziej odpowiedni do implantacji w macicy.

Według Centrum Genetyki i Społeczeństwa prawie połowa ludzkich embrionów powstałych w wyniku zapłodnienia in vitro jest „wyrzucana” w trakcie tego procesu. Doprowadziło to do odrzucenia milionów ludzkich embrionów, co w oczach Kościoła oznacza zabicie milionów niewinnych istnień.

Ponadto stosowanie zapłodnienia in vitro doprowadziło do zamrożenia nadwyżki około 1 miliona ludzkich embrionów w laboratoriach w całym kraju, gdzie często są one przechowywane przez czas nieokreślony lub niszczone w ramach badań naukowych na temat embrionów.

Jakie są alternatywy dla zapłodnienia in vitro dla katolików?

Katechizm (paragraf 2375) uczy, że „należy zachęcać do badań mających na celu zmniejszenie ludzkiej bezpłodności”.

Według Donum Vitae leczenie niepłodności mające zastąpić akt małżeński jest moralnie złe, podczas gdy leczenie mające pomóc w poczęciu życia może być dozwolone.

Metody takie jak technologia naturalnej prokreacji (technologia NaPro), które skupiają się na leczeniu podstawowych problemów cielesnych lub hormonalnych powodujących niepłodność, a nie na próbach ich ominięcia, są uważane przez Kościół za moralnie dopuszczalne.

Kościół zachęca także pary do korzystania z naturalnego planowania rodziny (NFP), które śledzi cykle płodne i niepłodne w organizmie kobiety w celu zajścia w ciążę lub jej opóźnienia. Istnieje wiele metod śledzenia NFP, takich jak Creighton Model Fertility Care System i Billings Method Ovulation Method, które są uważane przez Kościół za dozwolone.

Jakie jest orzeczenie w sprawie zapłodnienia in vitro w Alabamie?

20 lutego Sąd Najwyższy stanu Alabama orzekł, że zamrożone ludzkie embriony stanowią w świetle prawa stanowego dzieci, a decyzja ta może mieć wpływ na sposób funkcjonowania klinik zapłodnienia in vitro w stanie.

W orzeczeniu 8-1 stwierdzono, że stanowa Wrongful Death of a Minor „dotyczy wszystkich dzieci, urodzonych i nienarodzonych, bez ograniczeń” i „niezależnie od ich miejsca zamieszkania”.

Należy zauważyć, że orzeczenie w sprawie stanu Alabama nie jest częścią sprawy federalnej, a zatem wpływa jedynie na prawo obowiązujące w tym stanie, pozostawiając nienaruszone wszystkie pozostałe stany.

 

Źródło: cna
Foto: YouTube, istock
Czytaj dalej
Reklama
Reklama

Facebook Florida

Facebook Chicago

Reklama

Kalendarz

listopad 2022
P W Ś C P S N
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Popularne w tym miesiącu