Ciekawostki
„Miłość zwycięża wszystko, a największą miłością jest umrzeć za człowieka”. Film o życiu Maksymiliana Kolbe
W studiu filmowym meksykańskiej wytwórni Dos Corazones Films powstaje animowany film 3D inspirowany życiem św. Maksymiliana Kolbego. „To wszystko, co robił św. Maksymilian, było na swój sposób młodzieńcze. Wykorzystywał nowe technologie, dostępne w jego czasach, by przekazywać Boże przesłanie, by mówić ludziom o miłości Boga, w szczególności o Niepokalanej. Robimy dokładnie to samo za pomocą kina.” – powiedziała przedstawicielka meksykańskiego producenta Aline Beckmann Legorreta.
[soundcloud url=”https://soundcloud.com/radio-deon/01-kolbe-film” comments=”true” auto_play=”false” color=”ff7700″ width=”100%” height=”81″]
Historia św. Maksymiliana Kolbego, który oddał życie za współwięźnia, opowiedziana jest z perspektywy współczesnego bohatera o imieniu DJ, nastolatka, który w wyniku splotu różnych okoliczności spotyka na swej drodze starszego człowieka Guntera. Mężczyzna przybliża chłopcu historię franciszkanina, który zginął męczeńską śmiercią w niemieckim obozie KL Auschwitz. Okazuje się, że historia heroicznej ofiary sprzed 70 lat pomaga młodemu człowiekowi rozwiązać jego osobiste problemy.
Przesłanie filmu „Max i ja”
Przesłanie tego filmu brzmi: „miłość zwycięża wszystko, a największą ofiarę, jaką z miłości może złożyć człowiek, to umrzeć za innego człowieka. O tym chcemy opowiadać – o miłości i miłosierdziu” – dodała.
Film ambitny
O. Piotr Cuber, gwardian franciszkańskiego klasztoru w Harmężach, z którym kontaktowali się producenci filmu, przyznaje, że przedsięwzięcie, do którego zaangażowano najnowocześniejszą technologię i znakomitych artystów, jest bardzo ambitne.
[soundcloud url=”https://soundcloud.com/radio-deon/02-kolbe-film” comments=”true” auto_play=”false” color=”ff7700″ width=”100%” height=”81″]
„To może być film, który spodoba się zarówno starszej jak i młodszej publiczności. Jest to pogranicze filmu rysunkowego, fabularnego i komputerowego. Może powstać z tego bardzo ciekawy efekt, szalenie interesujący dla współczesnego, młodego widza” – zaznacza zakonnik i dodaje, że podoba mu się współczesna perspektywa, za pomocą której Meksykanie opowiadają historię św. Maksymiliana.
Producent jedzie do Oświęcimia
Przedstawicielka meksykańskiego producenta Aline Beckmann Legorreta odwiedziła niedawno Oświęcim, by skonsultować szczegóły obrazowania historycznych realiów w scenach dotyczących życia obozowego. Podkreśliła w rozmowie z KAI, że „film ma pokazać świętego z Auschwitz, nie jako postać posągową i niedostępną, lecz bardzo bliską współczesnemu człowiekowi, takiemu jak DJ.” – młody bohater filmu.
Kim są twórcy filmu?
Film powstaje z osobistej inspiracji założyciela studia filmowego w Meksyku Pablo José Barroso. Kilka lat temu odwiedził były obóz Auschwitz-Birkenau. Scenariusz do filmu napisał Bruce Morris, który konsultował się w tej sprawie z franciszkanami i zapoznał się z relacjami świadków z pobytu św. Maksymiliana w obozie.
„Pablo jest bardzo aktywnym producentem, jest niczym reżyser. Zna wszystkie decyzje dotyczące filmu, wie wszystko o każdej postaci z filmu. To dobrze, bo ma bardzo jasno wyznaczony cel, wie czego chce, wie, że chcemy przekazywać dobre przesłanie” – wyjaśnia Beckmann Legorreta.
Pełnometrażowy, trójwymiarowy obraz filmowy „Max i ja”, za którego produkcję odpowiadają twórcy takich dzieł jak „Cristiada” czy „Największy z cudów”, zamierzają po raz pierwszy pokazać swe dzieło podczas Światowych Dni Młodzieży w Krakowie.
Kim są animatorzy i graficy?
Do produkcji zaangażowano profesjonalnych rysowników, ale i aktorów, dzięki którym wykonane zostały zaawansowane technologicznie animacje twarzy (w systemie face motion capture). Nagrane już zostały dialogi w języku angielskim i przygotowywany jest dubbing polski oraz hiszpański dla widzów meksykańskich. Obecnie twórcy filmu zajmują się m.in. tzw. renderowaniem poszczególnych scen trójwymiarowych, tak by wyglądały jeszcze bardziej realistycznie.
Reżyserem filmu odpowiedzialnym za efekt artystyczny jest Donovan Cook, dawny członek studia Disneya. Muzykę do filmu napisał Mark McKenzie, a jedną z piosenek śpiewa Ann Wilson, była członkini grupy Heart. Jednym z wykonawców muzyki jest także znany skrzypek Joshua Bell. Wśród aktorów użyczających głosu do anglojęzycznego dubbingu są m.in.: Hector Elizondo – jako Gunter oraz Neal McDonough – jako o. Kolbe, a także David i Ashley Greene.
Pablo José Barroso w Meksyku był dystrybutorem filmu „Karol” o papieżu Polaku, wyprodukował film „Guadalupe”, a także animowany film o wierze i miłości „Największy z cudów”. Jednak największym jego przedsięwzięciem był jak dotąd film „Cristiada” opowiadający o Wojnie Cristeros (1926-1929) – kiedy to meksykańscy rebelianci walczyli z lewicowym rządem próbującym zniszczyć Kościół katolicki.
Inspiracja świętym Polakiem
Barroso podkreśla, że do produkcji filmów zainspirowały go słowa Jana Pawła II, by mówić o Dobrej Nowinie w języku współczesnej kultury.
Źródło: KAI
Foto: CNS photo/Kacper Pempel, Reuters
News USA
Roboty humanoidalne podbiją amerykańskie fabryki? JPMorgan prognozuje gwałtowny wzrost produkcji
Produkcja robotów humanoidalnych w Stanach Zjednoczonych może osiągnąć od 300 do 400 tysięcy sztuk rocznie do 2030 roku, a do 2035 roku wzrosnąć nawet do 1,5 miliona. Tak wynika z najnowszego raportu banku inwestycyjnego JPMorgan, który przewiduje szybki rozwój rynku robotów przypominających ludzi.
Brak pracowników przyspiesza rozwój robotyki
Według analityków JPMorgan głównymi czynnikami napędzającymi rozwój robotów humanoidalnych są niedobory siły roboczej, poprawiająca się opłacalność technologii oraz rosnące możliwości produkcyjne amerykańskich przedsiębiorstw.
Największe zainteresowanie nowymi rozwiązaniami obserwowane jest w przemyśle, logistyce i magazynowaniu. Firmy coraz częściej przechodzą od prezentowania prototypów do przygotowań do komercyjnego wykorzystania robotów na większą skalę.
Administracja Trumpa może wesprzeć krajową produkcję
Raport wskazuje również na możliwy wpływ polityki handlowej administracji Prezydenta Donalda Trumpa. Amerykańskie władze uznały importowane roboty i maszyny przemysłowe za potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego.
Według JPMorgan taka ocena może doprowadzić do wprowadzenia ceł lub innych środków mających zachęcić przedsiębiorstwa do rozwijania produkcji robotów na terenie Stanów Zjednoczonych. Działania te mogłyby przyspieszyć inwestycje w krajowy przemysł robotyczny.
Technologiczne bariery wciąż hamują rozwój
Pomimo optymistycznych prognoz analitycy zwracają uwagę na istotne ograniczenia. Największe wyzwania dotyczą dostępności podzespołów, danych potrzebnych do szkolenia sztucznej inteligencji, mocy obliczeniowej oraz zdolności fabryk do masowej produkcji.
Szczególnie trudne pozostaje opracowanie zaawansowanych robotycznych dłoni, precyzyjnych mechanizmów ruchu oraz systemów sztucznej inteligencji odpowiadających za sterowanie robotami i podejmowanie decyzji.
JPMorgan zaznacza, że w najbliższych latach tempo rozwoju branży będzie zależało przede wszystkim od możliwości usunięcia tych barier technologicznych i produkcyjnych.

Optimus firmy Tesla
Tesla i inni producenci walczą o rynek
Wśród najważniejszych amerykańskich platform robotów humanoidalnych raport wymienia Optimus firmy Tesla, Digit firmy Agility Robotics, Atlas firmy Boston Dynamics, roboty Figure AI oraz Apollo firmy Apptronik.
Większość amerykańskich producentów, z wyjątkiem Tesli, planuje obecnie osiągnięcie rocznej produkcji na poziomie od 10 do 30 tysięcy robotów. Pokazuje to skalę wyzwań związanych z realizacją prognozowanego wzrostu całego sektora.

Atlas firmy Boston Dynamics
Zdaniem analityków JPMorgan najbliższa dekada może przynieść zasadniczą zmianę w sposobie wykorzystywania robotów humanoidalnych. Technologia, która dotychczas była kojarzona przede wszystkim z pokazami i eksperymentami, ma stopniowo stawać się elementem codziennej pracy w amerykańskich zakładach przemysłowych i centrach logistycznych.
Źródło: fox32
Foto: Tesla, Boston Dynamics, Agility Robotics
NEWS Florida
Legendarny SS United States zatopiony u wybrzeży Florydy. Będzie największą sztuczną rafą na świecie
Legendarny amerykański transatlantyk SS United States, który przez dziesięciolecia pozostawał symbolem potęgi amerykańskiej żeglugi, został celowo zatopiony w Zatoce Meksykańskiej. Operację przeprowadzono w środę, 11 listopada, u wybrzeży Florydy. Historyczny statek ma stać się największą sztuczną rafą na świecie i nową atrakcją dla nurków.
Historyczny transatlantyk spoczął na dnie oceanu
SS United States, mierzący około 1000 stóp, został zatopiony około 20 mil morskich od wybrzeży Florydy, pomiędzy regionem Destin-Fort Walton Beach a Pensacolą. Kontrolowana operacja rozpoczęła się w środowe popołudnie i zakończyła wieczorem.
Zatopienie przeprowadzono bez użycia materiałów wybuchowych. Statek stopniowo zanurzał się w wodzie, aż ostatecznie osiadł na dnie Zatoki Meksykańskiej. Cała operacja trwała kilka godzin i była zwieńczeniem wielomiesięcznych przygotowań.
Wrak ma stać się największą sztuczną rafą na świecie, zapewniając schronienie licznym gatunkom organizmów morskich. Region Destin-Fort Walton Beach dysponuje już około 580 sztucznymi rafami, co stanowi największe skupisko takich konstrukcji w Stanach Zjednoczonych.
Statek, który ustanowił niepobity rekord
SS United States rozpoczął służbę w 1952 roku i niemal natychmiast zapisał się w historii żeglugi. Podczas swojego pierwszego rejsu ustanowił rekord prędkości przeprawy transatlantyckiej dla liniowców pasażerskich, który pozostaje niepobity do dziś.
Jednostka wyróżniała się nowatorską konstrukcją i rozwiązaniami technicznymi. Jej projekt był tak zaawansowany, że część szczegółów konstrukcyjnych objęto tajemnicą ze względu na zainteresowanie Pentagonu.
Przez blisko dwie dekady statek przewiózł tysiące pasażerów, wśród których znajdowali się amerykańscy prezydenci, członkowie rodzin królewskich, gwiazdy świata rozrywki oraz znane osobistości. Na jego pokładzie podróżował również legendarny dziennikarz CBS News Walter Cronkite.
Od luksusowego liniowca do wieloletniego postoju w Filadelfii
Wraz z rozwojem lotnictwa pasażerskiego znaczenie wielkich transatlantyków zaczęło maleć. SS United States zakończył regularną służbę w 1969 roku, a w 1996 roku trafił do Filadelfii, gdzie przez kolejne dziesięciolecia pozostawał zacumowany.

Przez lata podejmowano próby zachowania historycznej jednostki. Ostatecznie w 2024 roku władze powiatu Okaloosa na Florydzie kupiły statek od organizacji SS United States Conservancy za około milion dolarów. Nowy właściciel postanowił przekształcić transatlantyk w sztuczną rafę, która nie tylko wzbogaci podwodny ekosystem Zatoki Meksykańskiej, ale również przyciągnie turystów zainteresowanych nurkowaniem.
Rok przygotowań i usuwanie niebezpiecznych materiałów
Przed zatopieniem SS United States został przetransportowany do Mobile w Alabamie, gdzie przez około rok przygotowywano go do nowej roli. Prace obejmowały usunięcie materiałów mogących stanowić zagrożenie dla środowiska morskiego.
Z wnętrza statku usunięto między innymi paliwo, przewody oraz elementy wykonane z materiałów niemetalowych. W kadłubie wykonano również strategicznie rozmieszczone otwory, które miały umożliwić kontrolowane zalewanie jednostki i zapewnić jej stabilne, pionowe ustawienie na dnie.
Przygotowania prowadzono we współpracy z federalną Agencją Ochrony Środowiska (EPA) oraz Departamentem Ochrony Środowiska Florydy. Celem było ograniczenie ryzyka zanieczyszczenia wód i stworzenie odpowiednich warunków dla rozwoju życia morskiego.
Inwestycja za 13 milionów dolarów ma przyciągnąć nurków
Całkowity koszt projektu przekształcenia SS United States w sztuczną rafę wyniósł około 13 milionów dolarów. Przedsięwzięcie sfinansowano z wpływów powiatowego podatku turystycznego. Władze powiatu Okaloosa liczą, że historyczny wrak stanie się całoroczną atrakcją turystyczną, przyciągając nurków z kraju i zagranicy.
Ma to przynieść dodatkowe dochody lokalnym firmom, hotelom, restauracjom i operatorom wypraw nurkowych.

SS United States
Zatopienie SS United States zamyka jeden z najważniejszych rozdziałów amerykańskiej żeglugi pasażerskiej. Jednocześnie rozpoczyna nowy etap historii transatlantyku, który zamiast przewozić ludzi przez Atlantyk, będzie służył morskiemu ekosystemowi i kolejnym pokoleniom odkrywców podwodnego świata.
Źródło: cbs
Foto: YouTube, wikipedia, SS United States Conservancy
News USA
Plastikowe żołnierzyki z prawdziwą historią. Amerykański przedsiębiorca upamiętnia weteranów wojennych
Popularne plastikowe żołnierzyki, którymi od pokoleń bawią się amerykańskie dzieci, zyskały zupełnie nowe znaczenie. Tyler Donovan, założyciel firmy Real Plastic Heroes, stworzył kolekcję figurek wzorowanych na prawdziwych weteranach amerykańskich sił zbrojnych. Zabawki produkowane są w całości w Stanach Zjednoczonych, a każda z nich opowiada historię człowieka, który służył swojemu krajowi.
Pomysł narodził się po wycofaniu wojsk z Afganistanu
Inspiracją dla Tylera Donovana były wydarzenia z 2021 roku, kiedy Stany Zjednoczone zakończyły swoją dwudziestoletnią obecność wojskową w Afganistanie. Przedsiębiorca obserwował wówczas, jak wycofanie amerykańskich sił wpłynęło na emerytowanego żołnierza piechoty morskiej, który wielokrotnie uczestniczył w misjach w tym kraju.
Donovan zrozumiał, że tradycyjne plastikowe figurki mogą stać się czymś więcej niż zabawkami. Postanowił wykorzystać je do uhonorowania weteranów oraz przybliżenia społeczeństwu doświadczeń ludzi, którzy przez dwie dekady uczestniczyli w wojnach i misjach zagranicznych.
Tak powstała firma Real Plastic Heroes, której produkty przedstawiają rzeczywistych amerykańskich żołnierzy. Każda figurka jest wzorowana na konkretnym weteranie i ma przypominać o jego służbie oraz poświęceniu.
Produkcja wyłącznie w Stanach Zjednoczonych
Jednym z najważniejszych założeń projektu było wytwarzanie zabawek w całości na terenie USA. Tyler Donovan uznał, że figurki upamiętniające amerykańskich żołnierzy powinny być produkowane w kraju, któremu służyli.
Realizacja tego pomysłu okazała się jednak trudna. Największym wyzwaniem było znalezienie producenta zdolnego do wykonania zarówno samych figurek, jak i specjalistycznych form oraz narzędzi potrzebnych do ich wytwarzania, bez korzystania z zagranicznych zakładów.
W przedsięwzięciu pomógł Dean Wegner, założyciel i dyrektor generalny firm Authentically American oraz AAW Solutions. Były żołnierz elitarnej jednostki Army Rangers i pilot śmigłowca podkreśla, że produkcja za granicą byłaby znacznie tańsza, jednak Donovan świadomie wybrał trudniejszą i bardziej kosztowną drogę.
Każda figurka przedstawia prawdziwego weterana
Wśród żołnierzy upamiętnionych przez Real Plastic Heroes znalazł się Eric Lionheart, były specjalista kontroli bojowej amerykańskich sił powietrznych. Weteran zaangażował się w projekt, ponieważ szczególnie ważne było dla niego zachowanie historii ludzi, którzy uczestniczyli w działaniach wojennych.

Założyciel Real Plastic Heroes, Tyler Donovan (w środku), pozuje z osobami zaangażowanymi w misję firmy
Lionheart uważa, że figurki wzorowane na prawdziwych żołnierzach mają znacznie większą wartość emocjonalną niż tradycyjne plastikowe zabawki. Dzieci mogą bowiem dowiedzieć się od rodziców, że postać, którą trzymają w dłoni, przedstawia rzeczywistego Amerykanina uczestniczącego w wojnie.
W ten sposób zwykła zabawa może stać się początkiem rozmowy o historii, patriotyzmie, służbie wojskowej i doświadczeniach weteranów.
Wspomnienia żołnierzy dostępne dzięki kodom QR
Projekt nie ogranicza się do produkcji figurek. Donovan postanowił również zachować osobiste wspomnienia weteranów, aby ich historie mogły poznawać kolejne pokolenia. Z każdym żołnierzem przeprowadzono szczegółowy wywiad trwający od dwóch do pięciu godzin. Nagrania obejmują wspomnienia ze służby wojskowej oraz osobiste doświadczenia związane z udziałem w konfliktach zbrojnych.
Do figurek dołączane są kody QR umożliwiające dostęp do historii przedstawionych weteranów. Dzięki temu dzieci i ich rodziny mogą poznać losy konkretnych żołnierzy, zamiast ograniczać się do anonimowych postaci w mundurach.

Część dochodów trafi bezpośrednio do weteranów
Real Plastic Heroes ma również cel finansowy. Zgodnie z założeniami firmy część przychodów ze sprzedaży każdego zestawu będzie stale przekazywana weteranom, których podobizny wykorzystano do stworzenia figurek.
Donovan podkreśla, że przedsięwzięcie pozwoliło jednocześnie przywrócić do Stanów Zjednoczonych produkcję rodzaju zabawek, które od dziesięcioleci nie były tam wytwarzane na większą skalę.
Z okazji obchodzonego 11 listopada Dnia Weteranów Dean Wegner wyraził nadzieję, że projekt zainspiruje młode pokolenie Amerykanów do zainteresowania się historią wojskowości, a być może także do podjęcia służby w siłach zbrojnych.
Twórcy Real Plastic Heroes chcą, aby niewielkie plastikowe figurki stały się trwałym symbolem pamięci o ludziach, których doświadczenia wojenne często pozostają nieznane szerszej publiczności. Dzięki połączeniu zabawy, edukacji i autentycznych świadectw historie amerykańskich weteranów mają szansę przetrwać przez kolejne pokolenia.
Źródło: foxbusiness
Foto: Real Plastic Heroes
-
News Chicago4 tygodnie temuPolski neurochirurg dr Maciej Leśniak przyjęty do prestiżowej National Academy of Medicine
-
News USA3 dni temuSzef Nvidii odchodzi po skandalu szpiegowskim. Kontakty z Chinką pod lupą amerykańskich służb
-
GOŚCIE BUDZIK MORNING SHOW2 tygodnie temuŚmierć to nie koniec. O. Jarosław Mikuczewski o nadziei i sztuce dobrego umierania
-
Polonia Amerykańska6 dni temuBeata Siemionkowicz z Round Lake IL odzyska wolność po ponad roku w areszcie ICE. Może być jednak deportowana
-
News USA2 tygodnie temuDemokraci faworytami wyborów do Kongresu USA. Czy sondaże znów się mylą?
-
News USA3 tygodnie temuMelania Trump pomogła wynegocjować lokalne zawieszenie broni na Ukrainie
-
Kościół4 tygodnie temuNie żyje o. Kazimierz Garbacz SVD. Wieloletni misjonarz w Ghanie i duszpasterz Polonii w Chicago miał 81 lat
-
News Chicago4 tygodnie temuNowe podatki i miliardowe wydatki. Johnson przedstawił projekt budżetu dla Chicago na 2027 rok











