Połącz się z nami

Zdrowie

„Jeśli się otworzę, łatwo będzie mnie zranić”. Dlaczego nie potrafimy zaufać drugiemu człowiekowi

Opublikowano

dnia

Ludzie rzadko się otwierają, mimo że nie czują się z tym dobrze. Zastanówmy się, co takiego stoi na przeszkodzie w zaufaniu. Dlaczego nie potrafimy zaufać, co przez to tracimy, a co zyskujemy?

„Jeśli się otworzę, łatwo będzie mnie zranić”. Trudno się zatem dziwić, że wielu z nas na samą myśl o tym woli wycofać się i ukryć za „grubym murem”. Bo tylko tam czują się bezpieczni. Najgorsze w tym wszystkim jest jednak to, że izolacja oznacza również doświadczenie samotności. W takim stanie nie przyjmuje się już niczego z zewnątrz, również niczego pozytywnego! Boleśnie odczuwa się wtedy brak jakichkolwiek przyjemności. Zaczynają się narzekania na „zły świat”, który nie oferuje niczego przyjemnego. A stąd już tylko jeden krok do depresji. To prawdziwa ślepa uliczka. Często spotykam się ze stwierdzeniem: „Bardzo chciałbym/chciałabym przeżyć coś pięknego, ale nie chcę lub też nie potrafię się otworzyć, bo łatwo byłoby mnie wtedy zranić!” Przypomina mi to zdanie: „Umyj mnie, ale mnie nie zmocz!”

Bez otwarcia na ludzi nie możecie otrzymać niczego, dotyczy to również zaufania

Ludzie rzadko się otwierają, mimo że nie czują się z tym dobrze. Jest to jednak uczucie, z którym są już przynajmniej zaznajomieni, stąd też dość łatwo przychodzi im przypisać potem całą winę za nie swemu otoczeniu. Bo przecież – gdyby mogli być pewni, że inni ludzie ich nie zranią, mogliby się otworzyć! A ponieważ nie są w stanie nic na to poradzić, umacniają się tylko w swym przekonaniu i wysuwają zarzuty wobec innych. Z pewnością nie jest to droga, która pomoże osiągnąć komuś radość życia. Chodzi więc o strach przed tym, by nie być zranionym, gdy otworzymy się pełni zaufania. Muszę omówić tu teraz zagadnienie, które stanowi dla mnie podstawę stosunków międzyludzkich: zależność własnych odczuć od zachowania innych ludzi. Przyjrzyjmy się temu nieco bliżej.

Posłużę się moimi doświadczeniami, zebranymi w klinice psychosomatycznej podczas terapii grupowej pacjentów, poświęconej tematowi „zaufanie”. Wtedy też dała się zauważyć szczególna trudność tej sytuacji – z jednej strony wszyscy mocno życzyli sobie, aby ich problemy znalazły zrozumienie u innych ludzi. Z drugiej strony istniały obawy, że relacjonowanie swych osobistych problemów i związane z tym „otwarcie się” wobec innych zwiększy prawdopodobieństwo zranienia opowiadających. Często przytaczano przykład złamania „obietnicy milczenia”, zgodnie z którą nie wolno było mówić o problemach grupy poza nią, co było odbierane jako nadużycie zaufania. W jaki sposób należało więc rozwiązać cały ten problem? Istniała przecież przemożna potrzeba bycia zrozumianym przez drugich, czyli potrzeba otrzymywania czegoś!

Moje obserwacje poszły w dwóch kierunkach: To prawda, że niektórzy lubią sobie czasami poplotkować. Prawdą jest również, że złamanie obietnicy milczenia przez członków grupy jest poważnym złamaniem zasady i że nie jest to w porządku. Jeśli można byłoby dotrzeć do tej osoby, to, również w trosce o jej własne dobro, należało jej uświadomić, że takie zachowanie jest nie do przyjęcia i że nie można nadal postępować w ten sposób. Jeśli zrobimy to w odpowiedni – rzeczowy i jasny (a nie niezgrabny i agresywny) – sposób, to nie będziemy długo czekać na rezultat naszych działań. Wtedy pozostali członkowie grupy będą mieć mniejsze problemy z otwarciem się na otoczenie.

Szczerze mówiąc, bardzo trudno jest jednak znaleźć ów „przeciek”. Co wtedy? Odważyłem się więc zapytać wprost: „Jaką ponosicie stratę (która napawa Was lękiem), jeśli pan Kowalski i pani Nowak, siedząc na ławce w parku, porozmawiają sobie o Waszych małżeńskich problemach?” Słyszałem wtedy oburzone głosy: „To nie ich sprawa!” Jasne, że nic ich to nie obchodzi i złamanie obietnicy milczenia jest absolutnie nie w porządku. Ale to nie jest jeszcze odpowiedź na moje pytanie! Zapytałem ponownie: „Nawet jeśli nie jest to ich sprawa i nie jest w porządku, że o tym rozmawiają, na czym, konkretnie, polegać będzie Wasza strata?” Po dłuższej chwili najczęściej docierała do mnie następująca odpowiedź: „W zasadzie (konkretnie) na niczym”.

Skutek tej odpowiedzi przechodził najśmielsze oczekiwania. Członkowie grupy chętniej się otwierali i opowiadali o swoich zmartwieniach. W zamian otrzymywali zrozumienie, pocieszenie i nowe spostrzeżenia kolegów, a one pomagały im dotrzeć do rozwiązania swych problemów. To był taki „przedsmak zaufania”. I tu, nie będąc już dla nikogo zaskoczeniem, zadziałała zasada rezonansu.

Zastanówmy się, co się wydarzyło. Okazało się, że niestosowne zachowanie innych ludzi może mieć na nas i na nasze emocje o wiele mniejszy wpływ i mniejsze znaczenie, niż nam się początkowo wydawało. W życiu ciągle spotykamy się przecież z zachowaniem i wypowiedziami innych ludzi, które wcale nie są po naszej myśli. Taka jest rzeczywistość. Czy musimy jednak z tego powodu być wiecznie niezadowoleni i dostosowywać nasze zachowanie do takiej a nie innej sytuacji? Jeśli tak, to godzimy się równocześnie na to, żeby wszystkie te niepomyślne dla nas wydarzenia zupełnie nas zdominowały! (Dotyczy to, rzecz jasna, tylko ludzi dorosłych. Nie chcę przez to umniejszać ani kwestionować duchowej przemocy dorosłych nad dziećmi).

Zachowanie i słowa innych ludzi mają na Was tylko taki wpływ, na jaki sami im pozwolicie. Są to klucze, które otwierają drzwi tylko wtedy, kiedy podstawicie pasujące zamki. Jeśli ktoś podsunie Wam do nałożenia cudzy but, będziecie się dziwić (i zarzucać innym), że but Was uwiera i na Was nie pasuje. Jeśli ktoś zarzuci Wam coś niesłusznego, możecie odpowiedzieć: „To mnie nie dotyczy, nie jestem taki” – zamykając tym samym całą sprawę. (Chyba że boicie się, iż osoba, która to powiedziała, odwróci się od Was, przestanie Was rozumieć i poniesiecie stratę).

Możecie również dojść do wniosku, że ten ktoś ma rację, a przez swoją uwagę poruszył Wasze własne bolesne odczucia. Są to jednak Wasze własne emocje, za które tylko Wy jesteście odpowiedzialni. Istnieje również możliwość, że „powstaną” w Was uczucia, które od dawna już nosicie w sobie. Możecie jednak zrzucić z siebie odpowiedzialność za taki stan rzeczy, obarczając nim kogoś innego, kto np. powiedział coś, co Wam o tym przypomniało. To również Wasza własna decyzja. Jakże często obciążamy naszych bliźnich decyzjami, które tak naprawdę podejmujemy zupełnie samodzielnie!

Pojawiające się emocje mogą być dla Was również wskazówkami prowadzącymi do zrealizowania przez Was pewnych zadań, po których poczujecie się znacznie lepiej. Wtedy można by nawet zaryzykować stwierdzenie, że takie a nie inne zachowanie otoczenia było dla Was nawet pewnego rodzaju pomocą!

Członkowie grupy terapeutycznej nauczyli się inaczej spoglądać na fakt, że ktoś sobie za dużo na ich temat poplotkował i że, jak to często w takich sytuacjach bywa, dodał jeszcze to i owo od siebie. Udawało się to nawet w sytuacji, gdy plotki przekraczały już pewne ramy przyzwoitości. Pamiętajmy o zasadzie podstawowej: aby coś mogło zaistnieć między jednym a drugim człowiekiem, konieczne są dwa kroki: dawanie i branie. Dopiero wtedy możemy mówić o „transakcji”. Jeśli nie zdecydujecie się, żeby wziąć, to to się po prostu nie stanie! Chyba, że ktoś będzie w stanie „wstrzyknąć” Wam z zewnątrz odpowiednie emocje.

Opowiadam Wam o tym tak szczegółowo po to, żebyście stopniowo nabierali coraz więcej odwagi i próbowali się otworzyć. Chodzi o otrzymanie zaufania. Bez otwarcia się na innych jest to bardzo trudne, a tak naprawdę – niemożliwe. Kiedy uświadomicie sobie, że nie musicie się niczego bać i że w rzeczywistości nic nie tracicie, otwierając się na drugich, nawet jeśli nie zawsze zachowują się oni fair, z pewnością będziecie czynić to częściej! Osiągniecie wtedy większą niezależność, a w końcu prawdziwą wolność. Z tym związana jest również redukcja Waszych lęków. Zastanówmy się raz jeszcze nad tym, co takiego stoi na przeszkodzie zaufaniu. Tego typu pytania w wielu wypadkach doprowadziły do zdobycia większej jasności, a także do bardzo ciekawych wniosków. Mogą znaleźć zastosowanie również w wielu innych sytuacjach, szczególnie wtedy, kiedy sami nie wiecie, dlaczego decydujecie się na zrobienie tej a niezrobienie innej rzeczy.

Zadajmy więc sobie pytanie: Dlaczego nie macie zaufania? Jeśli trudno jest Wam znaleźć na nie odpowiedź, zapytajcie inaczej: Co zyskujecie na tym, że nie macie zaufania?

No właśnie: musicie spodziewać się jakiegoś zysku bądź profitu – gdyby tak nie było, nie brakowałoby Wam przecież zaufania. Ludzie często niechętnie reagowali na te pytania i w zasadzie trudno się było temu dziwić. Ktoś zachowuje się w pewien określony sposób, sam się z tym męczy, a tu na dodatek pyta się go jeszcze, jaki ma z tego zysk! Można to uznać po prostu za bezczelność. Nie zmienię jednak mojego stanowiska w tej sprawie. Człowiek nie posiadający zaufania, narzekający na wszystko i całkowicie bezbronny (przynajmniej takie robi wrażenie) zyskuje już chociażby tyle, że drudzy okazują mu więcej uwagi. Otrzymuje więc upragnione uznanie, zgadzając się jednak (podświadomie) na to, że ciążyć mu będą te wieczne skargi i one to właśnie będą ponownym powodem do … narzekań.

Brak zaufania może mieć poza tym na przykład taki plus, że nie musimy otwierać się na drugich. Zwłaszcza w sytuacjach, kiedy przykłada się zbyt dużą wagę do zachowania innych i jest się w związku z tym bardziej niż zwykle narażonym na zranienie. Najpewniej i najbezpieczniej można czuć się wtedy tylko we własnym zamku o grubych murach – można sobie tam urządzić przytulne schronienie.

Nie okazując zaufania, nie będziecie również przeżywać rozczarowań. Szczególnie ważne jest to wtedy, gdy nie radzicie sobie z rozczarowaniami i traktujecie je jak prawdziwą katastrofę. Staracie się więc z góry ich unikać, lecz postępując w ten sposób unikacie również rozwiązania związanych z nimi problemów. Zachowując się w ten sposób, pozbawiacie się wszelkiej odpowiedzialności za kształtowanie własnego życia i własnych emocji (któż z nas lubi brać na siebie odpowiedzialność?). W razie czego zawsze macie pod ręką kilka zgrabnych wymówek i możliwość przesunięcia winy na kogoś innego. Jest oczywiste, że uwolnienie się od odpowiedzialności sprawi, iż Wasza sytuacja praktycznie nie ulegnie zmianie, ale tego się nie dostrzega.

Istnieje jednak jeszcze odwrotne pytanie, na które również możemy doczekać się bardzo interesujących odpowiedzi. Co możecie stracić, obdarzając kogoś zaufaniem? Czy „obdarzanie zaufaniem” jest niebezpieczne? Podczas mojej wieloletniej współpracy z ludźmi odniosłem wrażenie, że wielu z nich uważa zaufanie za coś niebezpiecznego. Tak bardzo się tego boją, że wolą iść przez życie, żywiąc nieufność i sceptycyzm. Jeśli wiecie coś na temat zasady rezonansu i wpływu myśli na zachowanie człowieka, bez trudu możecie sobie wyobrazić, jak może wyglądać życie takich osób.

To prawda, zawsze istnieje niebezpieczeństwo, czy też możliwość, że inni ludzie potraktują Wasze otwarcie się na drugich bez zachowania dostatecznej ostrożności. Może się zdarzyć, że inni ludzie zareagują w nieodpowiedni sposób. A to z kolei może być bardzo bolesne. Jest to z pewnością bardzo przykre doświadczenie. Czuć się urażonym – to na pewno nie jest przyjemne uczucie, przeciwnie: może bardzo zaboleć. Ale czy jest ono niebezpieczne? A może warto przyjrzeć się bliżej mechanizmowi powstawania tych urazów, aby w przyszłości skutecznie im przeciwdziałać? Z pewnością dojdziecie wtedy do przekonania, że sami możecie zdecydować o tym, czy słowa innych Was zabolały – czy też wcale nie. A jeśli osiągniecie ten stan, poczujecie się trochę bardziej niezależni i wolni – i wyzwoleni również od lęków!

Bolesne doświadczenie kryje w sobie pomoc i szansę w kształtowaniu Waszego przyszłego życia. Sami widzicie, jak „niebezpieczeństwo” zaufania powoli samo rozsypuje się w kawałki. Nasuwa się wniosek: jeśli zaufacie życiu, życie zaufa Wam. To warunek rozwiązania Waszych życiowych problemów. Prawda, że ufając, często narażacie się na przykre doświadczenia. Ufacie jednak, że będziecie w stanie odpowiednio je wykorzystać w przyszłości. Zaufanie jest konstruktywną energią, którą możecie wysyłać w świat. Reakcją na to jest możliwość pozytywnych przekazów zwrotnych, skierowanych na Wasze życie. Dostrzegam różnorodne życiowe problemy. Wykorzystuję moją wrażliwość po to, aby uzyskać jasny ogląd rzeczywistości, bez patrzenia przez „różowe okulary”. Pomaga mi to widzieć rzeczy w całej ich wyrazistości.

Źródło: deon.pl
Foto: Flickr.com/  Gerald Gabernig

News USA

Senat USA odrzucił ustawę dotyczącą in vitro zarówno Demokratów jak i Republikanów

Opublikowano

dnia

Autor:

W czwartek Senat Stanów Zjednoczonych odrzucił projekt ustawy, który według Demokratów miał na celu ochronę dostępu do procedur zapłodnienia in vitro (IVF) w całym kraju. Projekt ten został wprowadzony w ramach ogólnokrajowej debaty, która również dała początek konkurencyjnej ustawie popierającej zapłodnienie in vitro ze strony Republikanów, zablokowanej dzień wcześniej. O trwającym sporze w tej kwestii mówi Ojciec Paweł Kosiński SJ.

Ustawa o prawie do zapłodnienia in vitro, wprowadzona przez demokratyczną senator Tammy Duckworth z Illinois, została odrzucona w czwartek w głosowaniu 48 do 47, gdy do jej uchwalenia potrzeba było 60 głosów.

Ustanawiałaby ona prawo do leczenia niepłodności, w tym zapłodnienia in vitro, a także prawo do podejmowania decyzji i ustaleń dotyczących oddawania, testowania, wykorzystania, przechowywania lub usuwania tzw. „reprodukcyjnego materiału genetycznego”, takiego jak oocyty, plemniki, zapłodnione komórki jajowe i embriony.

Biskupi katoliccy w USA wezwali katolików, aby skontaktowali się ze swoimi ustawodawcami i zalecili im nieprzyjmowanie ustawy, ostrzegając między innymi, że ustawa może stworzyć nowy obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego obejmujący zapłodnienie in vitro.

Kwestią sporną było także naleganie Senackich Demokratów, aby rodziny korzystające z zapłodnienia in vitro miały możliwość wyrzucania zapłodnionych embrionów bez konsekwencji prawnych. To niezbędna część procesu zapłodnienia in vitro i jeden z kluczowych argumentów przeciwko tej procedurze, z katolickiego punktu widzenia.

Stosowanie zapłodnienia in vitro, które obejmuje proces selekcji „najlepszych” zarodków, doprowadziło do wyrzucenia milionów odrzuconych ludzkich embrionów, a kolejne miliony zostały zamrożone i są przechowywane w stanie zawieszenia.

Tymczasem wszystkich 49 Republikanów w Senacie zasygnalizowało w środę poparcie dla zapłodnienia in vitro, ale potępiło sponsorowaną przez Demokratów ustawę.

Jako alternatywę dla demokratycznej ustawy o zapłodnieniu in vitro, republikańscy Senatorowie: Ted Cruz z Teksasu i Katie Britt z Alabamy przedstawili inną ustawę, którą próbowali poddać pod głosowanie 12 czerwca, ale Demokraci ją zablokowali.

Republikańska ustawa uznaje „osobowość płodu”, co podważa legalność wyrzucania zapłodnionych embrionów.

Obecna debata na temat zapłodnienia in vitro wybuchła po wydaniu w lutym orzeczenia Sądu Najwyższego stanu Alabama, w którym stwierdzono, że w świetle prawa stanowego zamrożone ludzkie embriony są dziećmi. O decyzji tej informowaliśmy tutaj.

Od tego czasu prawodawcy ze stanu Alabama przyjęli ustawę, która zapewnia immunitet podmiotom przeprowadzającym zapłodnienie in vitro w przypadku śmierci lub obrażeń nienarodzonego dziecka podczas procesu zapłodnienia in vitro.

W lutym amerykańscy biskupi katoliccy wyrazili sprzeciw także wobec wcześniejszej wersji ustawy Senatu Demokratów.

„Rozumiemy głębokie pragnienie, które motywuje niektóre z tych par do poświęcenia wielu wysiłków, aby mieć dzieci, i popieramy moralnie dopuszczalne sposoby osiągnięcia tego” – napisali w liście do prawodawców szefowie czterech komitetów Konferencji Biskupów Katolickich Stanów Zjednoczonych .

„Jednak rozwiązaniem nigdy nie może być proces medyczny, który wiąże się z powstaniem niezliczonej liczby nienarodzonych dzieci i skutkuje zamrożeniem lub wyrzuceniem i zniszczeniem większości z nich” – podkreślili biskupi.

Zapłodnienie in vitro, ostrzegali biskupi, stanowi „zagrożenie dla najbardziej bezbronnych istot ludzkich”.

Następnie zganili branżę zapłodnienia in vitro, twierdząc, że „opiera się na milionach dzieci stworzonych po to, by je zniszczyć lub porzucić”.

W środę Konwencja Południowych Baptystów, największe wyznanie protestanckie w USA, głosowała za przyjęciem uchwały sprzeciwiającej się stosowaniu zapłodnienia in vitro.

Źródło: cna
Foto: istock/Svitlana Hulko/iLexx/Nuttawan Jayawan
Czytaj dalej

News USA

Dzieci w USA nadal będą zabijane za pomocą ogólnie dostępnego mifepristonu

Opublikowano

dnia

Autor:

W czwartek Sąd Najwyższy podtrzymał swobodny dostęp do pigułki aborcyjnej mifepriston. Orzeczenie było zwycięstwem zwolenników farmakologicznego sposobu przerywania ciąży, ale przepisy dotyczące aborcji są różne w poszczególnych stanach.

W 2000 roku Agencja ds. Żywności i Leków FDA zatwierdziła mifepriston do stosowania w aborcji farmakologicznej. W 2016 r. wydłużyła okres, w którym kobieta w ciąży może stosować ten lek w celu przerwania ciąży, z 7. tygodnia ciąży do 10. Natomiast w 2021 r. wprowadziła stały dostęp do recept na mifepriston za pośrednictwem usług telezdrowia oraz wydawanie tego leku przez farmaceutów i apteki wysyłkowe.

Jednak prawo dostępu do mifepristonu nie obowiązuje w każdym stanie.

Jak wynika z raportu Instytutu Guttmachera, organizacji badawczej wspierającej dostęp do aborcji, prawie dwie trzecie aborcji w USA to aborcje farmakologiczne. Przerwanie ciąży tym sposobem polega na przyjęciu dwóch tabletek: mifepristonu, a dzień lub dwa później mizoprostolu.

Mifepriston jest zatwierdzony do stosowania do 10 tygodnia ciąży lub 70 dni. Jednak niektórzy lekarze mogą przepisywać go po upływie tego terminu. Wśród wielu lekarzy istnieją jednak obawy dotyczące bezpieczeństwa tego leku dla matki, o czym pisaliśmy m.in. tutaj.

W lutym 2023 roku organizacja zdrowia pro-life, Alliance for Hippocratic Medicine, złożyła pozew przeciwko FDA w Teksasie, który twierdził, że FDA nie przestrzegała swoich zobowiązań prawnych podczas zatwierdzania leku.

17 Senatorów i 92 Kongresmenów, pod przewodnictwem Senator Cindy Hyde-Smith ze stanu Mississippi i Senatora Augusta Pflugera z Teksasu, podpisało się pod tzw. amicus brief, wspierający pozew AHM i przesłało go do Sądu Najwyższego 15 listopada 2023 roku. Dołączyły do nich liczne organizacje pro-life i kilkudziesięciu stanowych prokuratorów generalnych.

Czy trzeba osobiście udać się do lekarza, aby otrzymać mifepriston?

Podobnie jak w przypadku każdego dostępu do aborcji, zależy to od tego, gdzie dana osoba mieszka. Według Instytutu Guttmachera w 14 stanach obowiązują niemal całkowite zakazy aborcji, które obejmują aborcje farmakologiczne przeprowadzane w granicach stanu, z wizytami osobistymi lub bez.

W pięciu stanach – Arizonie, Nebrasce, Karolinie Północnej, Karolinie Południowej i Wisconsin – obowiązują przepisy wymagające osobistych wizyt w celu uzyskania mifepristonu. W 15 stanach leki muszą wydawać lekarze, a nie farmaceuci czy pielęgniarki. Dwa stany, Arizona i Karolina Północna, również zakazały wysyłania leków aborcyjnych pocztą.

Czy można otrzymać mifepriston w ramach telezdrowia?

Jak wynika z raportu Society for Family Planning, podmioty świadczące usługi telezdrowia przeprowadzają 8% wszystkich aborcji.

FDA wydała ostrzeżenia dotyczące niektórych osób, dla których mifepriston może być, według tej agencji, niebezpieczny, w tym kobiet w ciąży pozamacicznej, oraz osób przyjmujących leki rozrzedzające krew.

Według stanu na grudzień 2022 r. FDA oszacowała, że ​​w USA mifepriston stosowało prawie 6 milionów kobiet.

W ciągu 22 lat stosowania agencja odnotowała w związku z nim 32 zgony z tym związane. Były to dwa przypadki ciąż pozamacicznych i kilka przypadków posocznicy.

Czy można dostać mifepriston w stanie, w którym aborcja jest nielegalna?

Prawie wszystkie stany, w których obowiązują niemal całkowite zakazy aborcji, mają wyjątki dotyczące gwałtu, kazirodztwa lub ciąż, które zagrażają życiu kobiet. Jednak poruszanie się po ramach prawnych może być trudne zarówno dla lekarzy, jak i pacjentów.

 

Źródło: nbc
Foto: YouTube, istock/pixs4u/gorodenkoff/
Czytaj dalej

News Chicago

Niemowlę z Oswego z rzadką chorobą wątroby dostało nowe życie – przeszczep od ojca

Opublikowano

dnia

Autor:

8-miesięczne chłopczyk z Oswego z rzadką chorobą wątroby dochodzi do siebie po przeszczepie tego organu od swojego taty, Basila Zagera, i wraca do domu w sam raz na weekend z okazji Dnia Ojca.

Podróż do zdrowia Swayera rozpoczęła się w listopadzie zeszłego roku, kiedy Basil Zager i jego żona Caroline nie mogli ustalić, co dolega ich synowi. W wieku 2 miesięcy wciąż miał żółtaczkę, która nie mijała.

Po wielu wizytach u pediatry i u specjalistów, lekarze ze szpitala dziecięcego Lurie zdiagnozowali u chłopca atrezję dróg żółciowych – jego drogi żółciowe nie działały prawidłowo od urodzenia, więc wątroba nie miała możliwości pozbycia się żółci, co z biegiem czasu ją uszkodziło.

Swayer miał niewydolność wątroby w czwartym stadium i został umieszczony na liście oczekujących na przeszczep.

Atrezja dróg żółciowych, polegająca na zarośnięciu lub niedorozwoju dróg żółciowych, występuje u około 1 na 10 tysięcy urodzeń i jest najczęstszym powodem konieczności przeszczepienia wątroby u dzieci, według dr Alyssy Kriegermeier ze szpitala dziecięcego w Lurie.

Nie wiadomo co powoduje tą wadę. Nie ma jednoznacznej przyczyny genetycznej, ale z tego, co lekarze dowiedzieli się dotychczas na temat tej choroby, wynika, że ​​w macicy przed narodzinami dziecka dzieje się coś, co prawdopodobnie jest splotem wielu czynników i prowadzi do artrezji.

Rodzice Swayera znali ryzyko długiego czekania i pomyśleli o żywym dawcy. Odkryli, że ojciec chłopca pasuje do niego genetycznie. Ojciec i syn przeszli operację w marcu. Basil Zager przekazał synowi lewy płat wątroby.

Wątroba chłopca jest obecnie badana, aby pomóc poznać tą chorobę, a Swayer wraca do zdrowia i we wrześniu będzie obchodził swoje pierwsze urodziny. Jego rodzice i jego rodzina są wdzięczni za wsparcie bliskich i zespołowi lekarzy, który dał drugą szansę na życie Swayera.

„Nie mogę się doczekać spędzenia z nim czasu” – powiedział Basil Zager. „Będę go przytulać wyjątkowo mocno i przytulę go trochę bardziej w Dzień Ojca. Jest dla mnie całym światem.”

 

Źródło: nbc
Foto: YouTube
Czytaj dalej
Reklama
Reklama

Facebook Florida

Facebook Chicago

Reklama

Kalendarz

lipiec 2015
P W Ś C P S N
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Popularne w tym miesiącu