News USA
Jak być dobrą żoną
Jeśli chcemy mieć najlepszych małżonków na świecie, same musimy być najlepszymi pod słońcem żonami. Nie możemy wyznaczać sobie podwójnych standardów, z jednej strony określając, jak wiele i co powinien zrobić mężuś, kiedy wróci z pracy, a z drugiej zaś, ile odpoczynku należy się mamie za to, że cały dzień spędziła z dziećmi.
W jednym z podręczników, wydanym w 1960 roku, pisano tak: “Jak być dobrą żoną: gdy mąż wraca z pracy, powinnaś mieć gotowy obiad; planuj, nawet dzień wcześniej, co dobrego ugotować, aby nie spóźnić się z przygotowaniem posiłku. Należy się przygotować: odpocznij przez kwadrans, a dzięki temu, kiedy mąż wróci, będziesz wyglądać świeżo. Popraw makijaż, wpleć wstążkę we włosy. On spędził dzień wśród zapracowanych ludzi. Ty bądź nieco bardziej interesująca. Po nudnym dniu być może będzie potrzebował nieco podniesienia na duchu. Postaraj się namówić dzieci, aby były cicho. Nie narzekaj, jeśli spóźni się na posiłek”.
Mogłabym cytować dalej, ale obawiam się, że czytające to kobiety mogłyby zasłabnąć. Działalność ruchów feministycznych uwolniła naszą kulturę od tak barbarzyńskiego rozumienia relacji na linii mąż-żona. Lecz czy istotnie mamy tu do czynienia z “barbarzyństwem”? Która z nas nie chciałaby, aby tak właśnie, z takim poświęceniem potraktował nas mąż po długim i trudnym dniu, w którym zajmowałyśmy się dziećmi? Która z nas nie zareagowałaby wdzięcznością i w zamian nie chciałaby być równie miła dla męża?
W związku z tym przyjrzyjmy się historii Kathy. “Niedawno zaczęłam zastanawiać się nad trudnym dzieciństwem mojego męża i zaniedbywaniem jego samego i innych dzieci w jego rodzinie. Sprawa nie polegała na tym, że miał złych rodziców, którzy go nie kochali – zmagali się po prostu z tysiącem problemów, które ich przytłaczały. W konsekwencji jego rodzice “uciekali” z domu rzucając się na pracę, jednak cierpiała na tym rodzina. Dzieci wstydziły się przyprowadzać do domu kolegów. Zwłaszcza łazienka była powodem wielu frustracji: w umywalce było pełno włosów, wanna rzadko była czysta, a deska na muszli była popękana. Zdałam sobie sprawę, że cały mój wysiłek, aby utrzymać łazienkę w czystości, to był mój mały wkład w wynagrodzenie mężowi tego, czego dawno temu musiał doświadczać. Być może nigdy w pełni świadomie nie zastanawiał się nad tym, ale jestem pewna, że dzięki temu czuł się kochany przeze mnie – głęboko kochany”.
Są dwa wymiary tego, jak być dobrą żoną. Z jednej strony, mąż powinien nam pomagać we wszystkim, co dotyczy domu oraz – co ważniejsze – w wychowaniu dzieci. Co do tego nie ma najmniejszych wątpliwości. Matka nie powinna być zostawiona sama z podejmowaniem decyzji, które dotyczą dzieci. Jak to już zostało powiedziane, mama nie powinna patrzeć na tatę jak na mieszkającego pod jednym dachem opiekuna do dzieci, on zaś nie może traktować żony jakby była nieopłacaną niańką (i domową gosposią). Jeśli ty sama czujesz się lekceważona przez małżonka lub uważasz, że on nie docenia twojego wkładu w życie rodziny, to jest to problem, który powinien zostać rozwiązany tak szybko, jak to tylko możliwe, jeśli to konieczne, nawet przy pomocy bezstronnego arbitra.
Drugi wymiar problemu bycia dobrą żoną raz jeszcze nakazuje nam spojrzeć na to, co powiedziała Kathy. Musimy dokonywać wyborów w naszym małżeństwie będącym relacją, która daje życie, nie zaś je zabiera. Używanie w małżeństwie czegoś w rodzaju tablicy wyników, służącej do rozliczania obu stron, bardzo rzadko umacnia wzajemną relację. Jeśli twój mąż jest zaangażowany w życie rodziny i stara się być dobrym małżonkiem i ojcem, to jest to dla ciebie czas, aby przestać toczyć wojnę przeciwko opresyjnym, egalitarnym mężom. Jeśli żyjesz w małżeństwie, możesz mieć wyłącznie jednego mężczyznę. A jeśli ten jedyny mężczyzna dobrze wywiązuje się z obowiązków względem ciebie i rodziny, to doceń to błogosławieństwo i przestań czepiać się go wyłącznie dlatego, że jest kim jest. Zgryźliwym stosunkiem do męża, odnoszącym się do tego, co “powinien zrobić” dla rodziny, i do jego obowiązków w domu popychamy go do tego, aby przyjął postawę osoby niezależnej; wypychamy go za drzwi i jak kłody rzucamy mu pod nogi nasze macierzyństwo.
“Wydaje mi się, że można powiedzieć, iż nie było nigdy pokolenia mężczyzn, którzy by mieli mniej wymagań co do tego, co ich własne żony dla nich zrobią”. Ruch feministyczny wpłynął na zmianę tych męskich oczekiwań prawie we wszystkich obszarach życia. Być mężczyzną, mężem, ojcem – dziś są to rzeczy, które wywołują dezorientację. Oczekujemy, że mężczyźni rozwiną w sobie wszystkie charakterystyczne dla kobiet cechy opiekuńcze, ale nie zatracą jednak cech męskich. W tym wszystkim nie możemy nie doceniać wysiłków naszych mężów. Nieustannie musimy pracować nad tym, aby zbudować lub odbudować nasz szacunek dla ich wszystkich dobrych cech charakteru.
Czasami – jak ma to miejsce w przytoczonej niżej historii – kobieta nie zdaje sobie sprawy z tego, jak wiele nasi mężowie mogą zrobić; nie wie tego, dopóki nie nadarzy się realna potrzeba wykorzystania ich umiejętności. Jennifer, matka rocznej dziewczynki, opowiada takie zdarzenie: “Chciałam na wszelki możliwy sposób w pełni przygotować się do podjęcia obowiązków macierzyńskich, włączając w to weekendowe kursy w szkole rodzenia, na które miałam chodzić razem z mężem; chciałam kupić wszystkie najpotrzebniejsze rzeczy, jakie znalazły się na listach książek i czasopism o macierzyństwie; chciałam postępować zgodnie z sugestiami dotyczącymi żywienia, snu i zakupów; udać się do szkoły karmienia, przystosować łazienkę, skończyć remont w pokoju dziennym…
Mogłabym tak bez końca. Tym jednak, co stanęło mi na przeszkodzie był fakt, że nasz dwukilogramowy powód do radości bez żadnego uprzedzenia pojawił się osiem tygodni za wcześnie. Leżałam w szpitalu, nie bardzo zdając sobie ze wszystkiego sprawę. W domu panował bałagan. Szybko nauczyłam się karmić piersią, zresztą na początku nie bezpośrednio, ale odciągając pokarm. Nie mieliśmy nic, w co można by ubrać nasze dziecko, dlatego szybko, między jednym a drugim karmieniem pojechaliśmy kupić jakieś ubranka. Szybko też dostosowaliśmy się do rytmu życia dziecka, bo dziecko nie należało do najspokojniejszych i buntowało się przeciwko jakimkolwiek próbom narzucenia mu naszych pomysłów. Przez jakiś czas zakupy robili dla nas znajomi, podobnie było z gotowaniem, i to aż do momentu, gdy mąż przejął te obowiązki na siebie, przynosząc mi coś do zjedzenia bez względu na to, czy byłam głodna, czy nie.
Kiedy już wszystko się ustabilizowało, wówczas stwierdziliśmy, iż najważniejsze jest to, że wszyscy żyjemy i jesteśmy zdrowi. Przekonałam się też, że nie mogłam znaleźć lepszego adwokata i opiekuna niż mój mąż. Doskonale poradził sobie w tym czasie, tak trudnym dla nas. Obojętnie, czy chodziło o zapewnienie mi dobrej opieki pielęgniarskiej, zaopiekowanie się dzieckiem, pójście z nim do lekarza, kiedy ja nie mogłam tego zrobić, zadzwonić po przyjaciół lub rodzinę albo spać na niewygodnym krześle obok mojego szpitalnego łóżka – wszędzie był i wszystko robił doskonale. Być może nie wszystko mieliśmy pod kontrolą, zwłaszcza w zakresie organizacji, umiejętności i wszystkich potrzebnych nam rzeczy, lecz nie brakowało nam tego, co faktycznie było konieczne, i ostatecznie dziecko było zdrowe, a rodzina umocniła się i była bardziej zgrana, niż kiedykolwiek wcześniej”.
Największe wrażenie robi na mnie jeden element tego opowiadania. Pisząc o swoim doświadczeniu macierzyństwa, Jennifer częściej używa zaimka “my” niż “ja”. Według mnie wskazuje to na prawdziwe partnerstwo, jakie cechowało ich relację we wspólnym przeżywaniu macierzyństwa.
Stephanie dzieli się podobnym doświadczeniem sytuacji kryzysowej, która dała jej mężowi okazję do pokazania swoich możliwości: “Mąż bardzo szybko odnalazł się w roli ojca. Sama nie miałam możliwości kontrolowania sytuacji, bo zmagałam się z pewnymi komplikacjami i musiałam poddać się transfuzji krwi. Mąż zmienił córeczce pierwszą pieluchę, po raz pierwszy ją wykąpał… Robił wszystko. Dlatego od samego początku oboje staliśmy się rodzicami, a wszystkie obowiązki, które wspólnie dzieliliśmy w przypadku narodzin całej czwórki naszych dzieci.
“Kobieta, aby spokojnie mogła zaangażować się w to, co niesie ze sobą macierzyństwo, potrzebuje nie tylko żyć w zgodnym małżeństwie, lecz powinna także otrzymywać emocjonalne wsparcie od męża. Każda kobieta, która żyje w związku napiętnowanym przez chaos; związku, który nie stanowi dla niej emocjonalnego wsparcia, prawdopodobnie nie jest w stanie w pełni poświęcić się macierzyństwu”. “Powinnyśmy być wielkoduszne, a nie skąpe w miłości i uwrażliwieniu na potrzeby naszych mężów. Ta nasza hojność zwróci się nam, gdy oni okażą podobny szacunek i wsparcie dla naszych macierzyńskich aspiracji”.
Więcej w książce: Macierzyństwo. Zostajesz mamusią i wszystko się zmienia – Heidi Bratton
Źródło: http://www.deon.pl/inteligentne-zycie/ona-i-on/art,95,jak-byc-dobra-zona.html
News USA
Ogólnokrajowy test alarmowy w USA już 17 listopada. Radio i telewizja przerwą nadawanie programów
We wtorek, 17 listopada, o godzinie 1:20 PM czasu Chicago w całych Stanach Zjednoczonych zostanie przeprowadzony ogólnokrajowy test systemu ostrzegania o zagrożeniach. Na około minutę stacje radiowe i telewizyjne przerwą normalne programy, aby wyemitować specjalny komunikat alarmowy. Federalne służby podkreślają, że będzie to wyłącznie próba i mieszkańcy nie muszą podejmować żadnych działań.
FEMA i FCC sprawdzą system ostrzegania
Test zostanie przeprowadzony wspólnie przez Federalną Agencję Zarządzania Kryzysowego (FEMA) oraz Federalną Komisję Łączności (FCC). Jego celem jest sprawdzenie działania Emergency Alert System (EAS), czyli ogólnokrajowego systemu informowania mieszkańców o sytuacjach nadzwyczajnych.
System obejmuje tysiące nadawców radiowych i telewizyjnych, operatorów telewizji kablowej i satelitarnej oraz dostawców usług szerokopasmowych. Regularne testy pozwalają wykrywać problemy techniczne i organizacyjne, zanim system będzie potrzebny podczas rzeczywistego zagrożenia.
Zgodnie z przepisami FEMA musi przeprowadzać ogólnokrajowy test systemu ostrzegania co najmniej raz na trzy lata. Poprzednia próba odbyła się 4 października 2023 roku.
Co wydarzy się o godzinie 1:20 PM?
We wtorek, 17 listopada, o godzinie 1:20 PM czasu centralnego (CT) stacje radiowe i telewizyjne w całym kraju przerwą nadawanie regularnych programów. Widzowie i słuchacze usłyszą charakterystyczny sygnał alarmowy oraz komunikat informujący, że trwa ogólnokrajowy test systemu ostrzegania FEMA i nie jest wymagane żadne działanie ze strony społeczeństwa.
Sygnał będzie celowo głośny i wyrazisty, aby przyciągnąć uwagę odbiorców. Niektórzy nadawcy mogą dodatkowo wyświetlić komunikat w języku angielskim i hiszpańskim. Po około jednej minucie normalne programy zostaną wznowione.
Charakterystyczne dźwięki alarmowe są znane Amerykanom od 1963 roku, kiedy Prezydent John F. Kennedy ustanowił pierwotny system Emergency Broadcast System. Podobnych sygnałów używa obecnie ponad 1700 władz lokalnych, stanowych, terytorialnych i plemiennych do ostrzegania przed zagrożeniami.
Czy telefony komórkowe otrzymają alert?
W przeciwieństwie do testu przeprowadzonego w 2023 roku, tym razem nie zaplanowano wysyłania ogólnokrajowych powiadomień alarmowych na telefony komórkowe. Próba obejmie system EAS wykorzystywany przez nadawców radiowych i telewizyjnych.

Oznacza to, że mieszkańcy nie powinni spodziewać się specjalnego alertu na smartfonach w ramach wtorkowego testu. Komunikaty będą natomiast słyszalne i widoczne podczas odbioru programów uczestniczących w próbie nadawców.
Test może zostać przełożony na 3 grudnia
FEMA i FCC zastrzegają, że w przypadku wystąpienia rzeczywistego zagrożenia lub poważnych zjawisk pogodowych ogólnokrajowa próba może zostać odwołana. W takiej sytuacji wyznaczono termin rezerwowy na 3 grudnia 2026 roku.
Federalne służby zapewniają, że mieszkańcy nie muszą się przygotowywać ani reagować na wtorkowy komunikat. Test ma jedynie potwierdzić, że system ostrzegania będzie działał prawidłowo w sytuacji, gdy konieczne okaże się szybkie przekazanie informacji o zagrożeniu na terenie Stanów Zjednoczonych.
Źródło: nbc
Foto: istock/Chris Allan/SeventyFour/
News USA
Tankowiec miał awarię sterowania gdy uderzył w statek wycieczkowy w Nowym Orleanie
Awaria układu sterowania tankowca Atlantic Asphalt była bezpośrednią przyczyną dramatycznego zderzenia ze statkiem wycieczkowym American Heritage w Nowym Orleanie. W wyniku piątkowego wypadku pasażerowie, członkowie załogi i dwaj policjanci wpadli do rzeki Missisipi. Do szpitali trafiły 32 osoby, a jednostka pasażerska przewróciła się i zatonęła w ciągu zaledwie 22 minut.
Awaria steru doprowadziła do katastrofy
W niedzielę przedstawiciele Amerykańskiej Narodowej Rady Bezpieczeństwa Transportu (NTSB) przedstawili pierwsze oficjalne ustalenia dotyczące piątkowego wypadku. Według śledczych awaria systemu sterowania spowodowała zablokowanie steru tankowca Atlantic Asphalt w pozycji wychylonej na prawą burtę.
W rezultacie jednostka zaczęła niekontrolowanie skręcać w kierunku wschodniego brzegu Missisipi, gdzie przy nabrzeżu cumował statek wycieczkowy American Heritage. Do zderzenia doszło zaledwie dwie minuty po zablokowaniu steru.
Śledczy NTSB Bart Barnum poinformował, że dokładna przyczyna awarii pozostaje nieznana. Badane są różne możliwe usterki, które mogły doprowadzić do utraty kontroli nad kierunkiem ruchu tankowca.
Alarmy i desperackie próby uniknięcia zderzenia
Analiza rejestratora danych tankowca wykazała, że podczas zbliżania się do brzegu załoga podejmowała działania awaryjne. Zarejestrowano dźwięki odpowiadające sygnałowi ostrzegawczemu statku, a także komunikaty radiowe zawierające ostrzeżenia i prośby o pomoc.
Według Barta Barnuma w zapisach znalazły się również polecenia rzucenia kotwic oraz wykonania awaryjnych manewrów. Pomimo tych działań załodze nie udało się zatrzymać jednostki przed uderzeniem w zacumowany statek pasażerski.
Tankowiec Atlantic Asphalt ma około 525 stóp długości, a w piątek na pokładzie było 19 członków załogi. American Heritage mierzy około 299 stóp, a w chwili katastrofy znajdowało się na nim 140 pasażerów i 50 członków załogi.
32 osoby w szpitalach, sześć nadal hospitalizowanych
Siła uderzenia spowodowała, że pasażerowie i członkowie załogi statku wycieczkowego wpadli do wody. W Missisipi znaleźli się również dwaj funkcjonariusze policji, którzy zostali wyrzuceni za burtę podczas przechylania się jednostki.
Łącznie 32 osoby przewieziono do szpitali, w tym obu policjantów. Według służb żadna z odniesionych obrażeń nie była krytyczna. W niedzielę władze Nowego Orleanu poinformowały, że sześć osób nadal pozostaje pod opieką szpitalną.
Członek NTSB John DeLeeuw przekazał, że American Heritage przewrócił się i zatonął w ciągu 22 minut od zderzenia. Podkreślił jednocześnie sprawną akcję ratunkową, w której uczestniczyły jednostki federalne, stanowe, lokalne oraz prywatne łodzie.
Śledztwo i pozew o milionowe straty
NTSB prowadzi szczegółowe dochodzenie mające ustalić przyczyny awarii sterowania oraz przebieg katastrofy. John DeLeeuw zaapelował do wszystkich osób posiadających zdjęcia lub nagrania wideo z wypadku o przekazanie ich śledczym. Wstępny raport ma zostać opublikowany w ciągu 30 dni.
Katastrofa spowodowała również poważne szkody w infrastrukturze portowej. Zaledwie kilka godzin po zderzeniu Rada Komisarzy Portu Nowy Orlean złożyła pozew w sądzie federalnym, wskazując, że tankowiec wyrządził w terminalu straty wynoszące co najmniej milion dolarów.
Jeszcze w piątek sędzia wydał nakaz umożliwiający władzom federalnym przejęcie tymczasowej kontroli nad tankowcem. Jednostka pozostaje przedmiotem dochodzenia, które ma wyjaśnić, dlaczego doszło do awarii i czy katastrofie można było zapobiec.
Źródło: scrippsnews
Foto: YouTube
News USA
Wyznaczono termin drugiego procesu Lindsay Clancy oskarżonej o zabójstwo trojga dzieci
Lindsay Clancy z Massachusetts, oskarżona o zamordowanie trojga swoich małych dzieci, ponownie stanie przed sądem 29 marca. Pierwszy proces zakończył się bez rozstrzygnięcia, ponieważ ława przysięgłych nie osiągnęła jednomyślności w kwestii jej odpowiedzialności karnej. Jedenastu przysięgłych opowiedziało się za uniewinnieniem z powodu niepoczytalności, jednak jeden był przeciwnego zdania.
Drugi proces rozpocznie się 29 marca
W poniedziałek sędzia Sądu Wyższej Instancji Massachusetts William Sullivan wyznaczył termin ponownego procesu na 29 marca w sądzie powiatu Plymouth. Decyzja zapadła pomimo sprzeciwu prokuratury, która wnioskowała o rozpoczęcie rozpraw w maju, powołując się na problemy organizacyjne i kolizje terminów.
Lindsay Clancy odpowiada za trzy zarzuty morderstwa pierwszego stopnia. Sprawa dotyczy śmierci jej trojga dzieci w rodzinnym domu w Duxbury w styczniu 2023 roku. Kobieta, która wcześniej pracowała jako pielęgniarka na oddziale położniczym, nie kwestionuje faktu, że pozbawiła dzieci życia.
Jeden głos uniemożliwił wydanie werdyktu
Pierwszy proces zakończył się unieważnieniem postępowania z powodu braku jednomyślnego werdyktu ławy przysięgłych. Jedenastu z dwunastu przysięgłych uznało, że Clancy powinna zostać uniewinniona ze względu na niepoczytalność w chwili popełnienia czynów. Jeden przysięgły nie podzielił tego stanowiska.
Obrońcy argumentowali, że sędzia powinien był zbadać postawę jedynego przysięgłego sprzeciwiającego się uniewinnieniu lub rozważyć jego wykluczenie przed zakończeniem procesu bez rozstrzygnięcia.
Spór o stan psychiczny oskarżonej
Kluczową kwestią pozostaje stan psychiczny Lindsay Clancy w chwili śmierci dzieci. Jej adwokaci utrzymują, że kobieta cierpiała wówczas na poważną chorobę psychiczną, która miała wpływ na jej zdolność do rozumienia własnych działań.
Prokuratura przedstawia odmienne stanowisko. Według oskarżycieli Clancy zaplanowała zabójstwa i była świadoma tego, co robi. To właśnie ocena jej odpowiedzialności karnej będzie ponownie jednym z najważniejszych zagadnień rozpatrywanych przez sąd.
Sąd odrzucił wniosek o umorzenie zarzutów
Tydzień przed wyznaczeniem terminu drugiego procesu sędzia William Sullivan odrzucił wniosek obrony o oddalenie zarzutów. Uznał, że ponowne postawienie Clancy przed sądem nie narusza konstytucyjnej zasady zakazującej dwukrotnego sądzenia za to samo przestępstwo.

Lindsay Clancy
Kolejne posiedzenie zaplanowano na 30 grudnia o godzinie 9:00 AM. Strony mają wówczas omówić kwestie organizacyjne, bezpieczeństwo oraz zasady obecności mediów podczas procesu. Konferencja przedprocesowa odbędzie się 18 lutego.
Drugi proces ma rozstrzygnąć, czy Lindsay Clancy ponosi odpowiedzialność karną za śmierć swoich dzieci, czy też jej stan psychiczny w chwili tragedii stanowi podstawę do uniewinnienia z powodu niepoczytalności.
Źródło: scrippsnews
Foto: YouTube
-
News Chicago4 tygodnie temuPolski neurochirurg dr Maciej Leśniak przyjęty do prestiżowej National Academy of Medicine
-
News USA4 dni temuSzef Nvidii odchodzi po skandalu szpiegowskim. Kontakty z Chinką pod lupą amerykańskich służb
-
GOŚCIE BUDZIK MORNING SHOW2 tygodnie temuŚmierć to nie koniec. O. Jarosław Mikuczewski o nadziei i sztuce dobrego umierania
-
Polonia Amerykańska1 tydzień temuBeata Siemionkowicz z Round Lake IL odzyska wolność po ponad roku w areszcie ICE. Może być jednak deportowana
-
News USA2 tygodnie temuDemokraci faworytami wyborów do Kongresu USA. Czy sondaże znów się mylą?
-
News USA3 tygodnie temuMelania Trump pomogła wynegocjować lokalne zawieszenie broni na Ukrainie
-
Kościół4 tygodnie temuNie żyje o. Kazimierz Garbacz SVD. Wieloletni misjonarz w Ghanie i duszpasterz Polonii w Chicago miał 81 lat
-
News Chicago4 tygodnie temuNowe podatki i miliardowe wydatki. Johnson przedstawił projekt budżetu dla Chicago na 2027 rok











