Połącz się z nami

News USA

Arka wielkiej radości

Opublikowano

13 lat temu

dnia

Arka Noego to taki pierwowzór Franciszkowego “chrześcijańskiego rabanu”. Mnóstwo pozytywnej energii, radość w czystej postaci i najbardziej na świecie ufna, bo dziecięca, wiara w Pana Boga.

Cały scenariusz rozmowy pada w gruzy po jakichś dwudziestu sekundach. Zamiast spokojnych, indywidualnych wywiadów zostaję otoczony gromadką roześmianych, rozgadanych, niemiłosiernie wiercących się na krzesłach dzieciaków. No tak, z klasycznego wywiadu nici. Ale właściwie czego się spodziewałem? To jest Arka Noego. Przedsmak takiej małej Arki mam przecież na co dzień w swoim własnym domu.

Przygoda, radość, przyjemność

Julia, Dominika, Faustyna, Gosia, Zosia, Tymek, Franek – tyle zapamiętałem tak na szybko. Za chwilę zresztą i tak wszystkie imiona siedzących wianuszkiem wokół mnie dzieci z Arki Noego pomieszają mi się w głowie dokumentnie. Tym bardziej że towarzystwo nieustannie się przemieszcza. Rozmowa też jest jakaś taka niespecjalnie dziennikarska. Obowiązuje zasada: albo głucha cisza i nikt się nie wyrywa do odpowiedzi, albo wszyscy mówią jeden przez drugiego. Taki twórczy chaos.

13-letnia Faustyna jest w Arce Noego najdłużej. Pierwsze kroki na scenie stawiała już jako pięciolatka. Najbardziej lubi śpiewać, inni różnie – jedni bardziej tańczą, drudzy tak jak Faustyna nastawiają się na śpiew, a jeszcze inni chcą robić wszystko naraz.

Czym jest dla nich Arka? – Fajną zabawą – mówi Julka (o ile dobrze zapamiętałem jej imię) – bo często wspólnie wygłupiamy się i robimy różne śmieszne rzeczy, zwłaszcza przed koncertami. – Ale to też jest przyjemność – wylicza ktoś inny, bo przecież fajnie jest śpiewać, a jeszcze fajniej śpiewać dla tylu ludzi. – I przygoda, przygoda! – wołają chłopaki i zaraz któryś przypomina: – A pamiętacie jak przed jednym z koncertów byliśmy na lodowisku i jeździliśmy na łyżwach? I tutaj zaczyna się wyliczanie długiej listy kolejnych atrakcji. Od razu widać, że najmłodsi członkowie Arki czują się ze sobą bardzo dobrze.

Dużo koncertują? – O tak, bardzo, bardzo dużo – kiwają głowami – a najwięcej w czasie letnich wakacji i właśnie w okresie świąt Bożego Narodzenia. Dowiaduję się więc, kto, gdzie, kiedy – przy czym koniecznie mam napisać o koncercie w Gdańsku, bo tam będą przecież śpiewać w nocy – podkreślają z dumą. Po szczegóły odsyłają jednak do “wujków” z zespołu. No tak, wszelkie kwestie repertuaru, tras koncertowych, rozwoju artystycznego itp. to raczej u “cioć” i “wujków”. Dzieciaki mają na głowie znacznie poważniejsze zadania – na czele ze spontanicznością, radością i niewyczerpanymi pokładami energii.

Taaaka duża choinka

Kuję żelazo póki gorące, bo towarzystwo choć bardzo grzeczne, to jednak chyba zbyt długo już siedzi przykute do jednego stolika. Pocieszam się jednak, że energię wyskaczą już za chwile, podczas charytatywnego koncertu kolędowego w auli poznańskiego uniwersytetu. A kolędy lubią śpiewać bardzo, bo to przecież daje dużo, dużo radości. – Narodziło się Dzieciątko Jezus – a to jest wielka radość w sercu – przekonuje rezolutnie mała Gosia (?). Tak, chyba Gosia. A ulubione kolędy? Tu już jest duża różnica zdań. Padają różne tytuły – tak “na słuch” mam jednak wrażenie, że zwycięża chyba frakcja skupiona wokół Świeć gwiazdeczko świeć – cudownej “arkowej” kolędy, która zrobiła zawrotną świąteczną karierę w polskich domach i podczas rozmaitych jasełkowych przedstawień.

Płynnie przechodzimy do zwyczajów bożonarodzeniowych. Jest więc obowiązkowe dwanaście wigilijnych potraw, ktoś inny celebruje rodzinne ubieranie choinki, a chłopaki robią sobie zawsze wspólne, rodzinne zdjęcie gwiazdkowe. Gosia pokazuje obrazowo, za pomocą rąk, jak wygląda rozkład jej świątecznego domu. – W tym miejscu stoi choinka, o taaaka duża, a tam zawsze leżą prezenty. Czasami wystają nawet spod choinki, bo jest ich bardzo dużo. To dlatego, że i nas jest tak dużo przy wigilijnym stole – tłumaczy. Julia (?) z kolei przypomina o obowiązkowym oczekiwaniu na pierwszą gwiazdkę. – Aha, to takie strasznie długie czekanie – mówią chórem niemal wszyscy. Julia kontynuuje: – A potem siadamy do stołu, modlimy się wspólnie i szybko, szybko jemy, żeby jak najprędzej otworzyć prezenty.

Nasza rozmowa coraz częściej nieuchronnie schodzi właśnie na temat prezentów. Dzieci głośno zastanawiają się, co dostaną w tym roku pod choinkę, aż tu nagle jedna z dziewczynek (Dominika? A może jednak to Zosia?) wypala znienacka: – A ja to bardziej lubię robić innym prezenty, niż sama je dostawać. Zapada cisza. – Taaak, ja też – woła jeden z chłopców (Tymek?) – tylko że zawsze wcześniej pokazuję je rodzicom. – Zaraz, zaraz, jak to pokazujesz wcześniej? – dopytuję się. – No, to znaczy, że chowam je, a oni je i tak wcześniej znajdują – wyjaśnia chłopiec. Inni włączają się w ten dialog, opowiadając z entuzjazmem o tym, jak to tropią prezenty w różnych szafach, schowkach i domowych zakamarkach.

W końcu przychodzi jednak czas na zadanie tego sakramentalnego pytania: kto ich zdaniem przynosi prezenty? – Najczęściej tata się przebiera i przynosi – mówi Franek (?) – Świętym Mikołajem nie jest, ale najmłodsze rodzeństwo ma taki ubaw, że nie chcemy psuć im zabawy – mówi z wyraźną wyższością w głosie. – Więc nie wierzycie w Świętego Mikołaja? – pytam. – Pewnie, że wierzymy. On istnieje, tylko jest w niebie. Bo to jest przecież święty. Święty Mikołaj – mówią. No tak, to są naprawdę bardzo mądre dzieciaki.

*Do świątecznego numeru “Przewodnika Katolickiego” została dołączona specjalna płyta z najpiękniejszymi kolędami i pastorałkami nagranymi przez Arkę Noego. Wśród nich znajdziemy klasyczne kolędy w jedynej w swoim rodzaju arkowej interpretacji, takie jak Przybieżeli do Betlejem, Wśród nocnej ciszy czy Cicha noc. Jest na niej także kilka własnych kompozycji, na czele z niezwykle popularnymi pastorałkami Świeć gwiazdeczko świeć i Gore gwiazda.

Arka Noego to fenomen na polskiej scenie muzycznej, powstały z niezwykłego połączenia umiejętności profesjonalnych, doświadczonych muzyków z dziecięcą spontanicznością, energią i szczerością. Nikt wcześniej tak nie grał i nie śpiewał o Panu Bogu.

Pomysłodawcą zespołu jest Robert “Litza” Friedrich. Wszystko zaczęło się w 1999 r., kiedy to z okazji pielgrzymki Ojca Świętego Jana Pawła II powstał na zamówienie TVP1 teledysk do piosenki Tato (“Nie boję się, gdy ciemno jest”). Utwór stał się wielkim przebojem, a twórcy programu “Ziarno” zaproponowali Arce Noego nagranie kolejnych piosenek. Od tego czasu zespół odbył dziesiątki tras koncertowych i wydał dziesięć płyt, wśród nich m.in. A gu gu (2000), Mama tata mam 2 lata! (2001), Daj na zgodę! (2003), Od rana do wieczora (2005), Nie ma to tamto – subito santo! (2006), Gadu Gadu (2008) oraz Pan Krakers (2011).

Źródło: http://www.deon.pl/religia/wiara-i-spoleczenstwo/art,836,arka-wielkiej-radosci.html

Powiązane tematy:

News USA

Wicepremier Kosiniak-Kamysz: Polska jest nie tylko modelowym sojusznikiem USA, ale stała się strategicznym partnerem

Opublikowano

4 godziny temu

dnia

11 listopada 2026

Autor:

Najważniejsza i przełomowa wizyta w USA. Mogę z pełną odpowiedzialnością zakomunikować, że Polska jest nie tylko modelowym sojusznikiem Stanów Zjednoczonych, ale stała się strategicznym partnerem Stanów Zjednoczonych, stała się strategicznym partnerem USA – powiedział po zakończeniu rozmów w Pentagonie wicepremier Władysław Kosiniak-Kamysz.

Szef MON z wizytą w USA

10 listopada 2026 roku wicepremier, Minister Obrony Narodowej Władysław Kosiniak-Kamysz oraz wiceministrowie: Magdalena Sobkowiak-Czarnecka oraz Paweł Zalewski wzięli udział w rozmowach z Sekretarzem Wojny Petem Hegsethem.

Stała baza wojsk USA w Polsce

“Trwa przegląd obecności wojsk amerykańskich w Europie. (…) Od tego tematu rozpoczęliśmy nasze spotkanie, od dyskusji o stałej bazie wojsk amerykańskich w Polsce. Na moje pytanie, jak wygląda sytuacja z decyzją, Sekretarz Hegseth odpowiedział: „Wszystko idzie w dobrym kierunku”. To znaczy, że jest zielone światło ze strony Pentagonu dla stałej obecności wojsk amerykańskich, dla stałej bazy wojsk amerykańskich w Polsce. Ostateczna decyzja będzie podjęta przez Biały Dom. Nastąpi to na początku grudnia. Ale już dzisiaj widzimy, że ta praca zespołów, które rozmawiają, pokazują lokalizacje, przedstawiają założenia, idzie w jak najlepszym kierunku” – mówił wicepremier Kosiniak-Kamysz.

Jak zaznaczył szef MON, to kolejny, ważny etap w procesie budowania stałej bazy wojsk USA w Polsce.

“Stała obecność żołnierzy amerykańskich jest absolutnie naszym priorytetem i nie odpuścimy. Będziemy o to zabiegać do samego końca. Po stronie Pentagonu to zielone światło ewidentnie dzisiaj było widać w wypowiedziach Sekretarza Hegsetha i jego współpracowników” – dodał wicepremier.

Współpraca przemysłowa

“Polska pozostaje wzorem do naśladowania dla innych sojuszników NATO. Polska buduje jedną z najpotężniejszych armii w Europie, gotową do zapewnienia bezpieczeństwa i obrony swojego terytorium. Dzisiaj podejmujemy kolejne kroki, aby jeszcze bardziej pogłębić nasz sojusz. Podpisujemy deklarację intencji, której celem będzie zwiększenie skali i przyspieszenie dwustronnej współpracy w przemyśle obronnym” – mówił podczas spotkania Sekretarz Wojny Pete Hegseth.

Jak zaznaczył szef polskiego resortu obrony podpisana umowa o wzajemnej współpracy dotycząca przemysłów zbrojeniowych, rozwoju i wspólnych inicjatyw pozwoli na jeszcze bardziej efektywną współpracę, w tym współpracę na rynku europejskim.

“Polska jest ambasadorem Stanów Zjednoczonych w Unii Europejskiej. Chcemy, żeby sprzęt amerykański produkowany przez polsko-amerykańskie firmy mógł korzystać z pieniędzy europejskich. Takie oświadczenie przedstawię w przyszły wtorek na posiedzeniu ministrów obrony Unii Europejskiej. To jest ta rola, którą Polska odgrywa dzisiaj jako lider bezpieczeństwa Europy” – zaznaczył szef MON.

Wicepremier Kosiniak-Kamysz przypomniał, że w Polsce ustanowione zostało centrum serwisowe dla śmigłowców APACHE czy Black Hawk. Odniósł się także do zgody USA na wybudowanie w Polsce centrum serwisowego dla rakiet PAC-3.

“Bardzo dziękuję za obecność żołnierzy USA w Polsce. Dziękuję, za zaufanie i wybranie polskiej oferty jako najlepszej do ustanowienia w naszym kraju centrum serwisowania dla rakiet PAC-3 do systemów Patriot. Wybór Polski na miejsce lokalizacji centrum serwisowego dla rakiet PAC-3 do systemów Patriot to wstęp do kolejnych wspólnych inicjatyw w zacieśnieniu naszej współpracy w zakresie rozwoju przemysłów obronnych naszych państw. To także niezbędny krok do utrzymania przewagi umożliwiającej efektywne odstraszanie” – mówił podczas spotkania w Pentagonie wicepremier Kosiniak-Kamysz.

MON
Czytaj dalej

News USA

Prezydent wyklucza amnestię imigracyjną. Czy jednak pojawia się szansa dla osób objętych programem DACA?

Opublikowano

4 godziny temu

dnia

11 listopada 2026

Autor:

Prezydent Donald Trump ponownie podkreślił, że nie przewiduje szerokiej amnestii imigracyjnej. Jednocześnie w jego administracji pojawiają się sygnały wskazujące na możliwość wypracowania odrębnego rozwiązania dla osób objętych programem DACA.

Po wyborach Trump zasygnalizował gotowość do rozmów z Demokratami na temat polityki imigracyjnej. W wywiadzie dla programu „60 Minutes” przyznał również, że działania deportacyjne były zbyt surowe. Nie oznacza to jednak rezygnacji z dotychczasowej polityki egzekwowania przepisów imigracyjnych.

Co zatem oznacza stanowisko administracji wobec DACA?

Sekretarz Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego (DHS), Markwayne Mullin, dopuścił możliwość rozmów dotyczących trwałego uregulowania statusu prawnego osób, które przybyły do Stanów Zjednoczonych jako dzieci i zostały objęte programem DACA.

To istotna wypowiedź, ponieważ wskazuje na możliwość rozróżnienia pomiędzy powszechną amnestią imigracyjną a rozwiązaniem ustawodawczym skierowanym do określonej grupy imigrantów.

DACA zapewnia uprawnionym osobom czasową ochronę przed deportacją oraz możliwość uzyskania zezwolenia na pracę. Program nie przyznaje jednak samodzielnie legalnego statusu imigracyjnego, zielonej karty ani obywatelstwa amerykańskiego.

Wielu beneficjentów DACA mieszka w Stanach Zjednoczonych od dzieciństwa. Ukończyli tutaj szkoły, podjęli pracę, założyli rodziny i od lat uczestniczą w życiu amerykańskiego społeczeństwa. Pomimo tego ich sytuacja prawna pozostaje niepewna.

Czy Republikanie poprą takie rozwiązanie?

Wypowiedź sekretarza DHS wywołała krytykę części polityków Partii Republikańskiej, którzy uważają, że nawet ograniczone przyznanie stałego statusu prawnego beneficjentom DACA stanowiłoby formę amnestii.

Powstaje zatem zasadnicze pytanie: czy administracja Trumpa będzie w stanie pogodzić deklarowany sprzeciw wobec amnestii z ewentualnym kompromisem dotyczącym osób, które przybyły do USA jako dzieci? Czy mamy do czynienia ze zmianą polityki imigracyjnej?

protest daca

Na obecnym etapie nie można jeszcze mówić o zmianie prawa. Nie przedstawiono konkretnego projektu ustawy, warunków kwalifikacji ani harmonogramu ewentualnego procesu legalizacji. Sama gotowość do rozmów nie oznacza również, że prezydent Trump poparł przyznanie stałego statusu prawnego wszystkim beneficjentom DACA.

Ewentualne rozwiązanie wymagałoby porozumienia politycznego i odpowiednich działań legislacyjnych w Kongresie.

Wniosek

Stanowisko administracji pozostaje niejednoznaczne. Z jednej strony prezydent Trump stanowczo wyklucza szeroką amnestię imigracyjną. Z drugiej strony przedstawiciele jego administracji dopuszczają możliwość rozmów dotyczących określonych grup imigrantów.

To nie jest jeszcze reforma prawa imigracyjnego, ale może stanowić początek debaty nad przyszłością programu DACA.

Autorka: Mecenas Magdalena Grobelski
Petycje imigracyjne i konsultacje dostępne online
[email protected]

 

Źródła: Associated Press, 9 listopada 2026 r. Telemundo Chicago, The Washington Post
Foto: istock/Pax Ahimsa Gethen/
Czytaj dalej

News USA

Mężczyzna pochodzący z Illinois oskarżony o brutalne zabójstwo pasażerki na statku wycieczkowym

Opublikowano

4 godziny temu

dnia

11 listopada 2026

Autor:

Jason Leon Watford zabójstwo na statku

Rejs luksusowym statkiem MSC Seascape na Karaiby zakończył się tragedią zaledwie kilka godzin po wypłynięciu z Teksasu. W jednej z kabin znaleziono ciało brutalnie pobitej i uduszonej kobiety. O zabójstwo oskarżono 48-letniego Jasona Leona Watforda, pochodzącego z Kankakee w Illinois, który w przeszłości odbywał już karę więzienia za usiłowanie morderstwa.

Makabryczne odkrycie podczas rejsu

Statek MSC Seascape wypłynął w niedzielę z portu w Galveston w Teksasie, rozpoczynając siedmiodniowy rejs do Meksyku i Hondurasu. Zaledwie kilka godzin później jednostka niespodziewanie zawróciła do portu z powodu tragicznego zdarzenia na pokładzie.

Do odkrycia doszło, gdy pracownik obsługi hotelowej przyniósł ręczniki do jednej z kabin. Zauważył ślady krwi, a następnie ciało kobiety z poważnymi obrażeniami. Ustalono, że ofiara została dotkliwie pobita i uduszona. Jej tożsamości nie ujawniono.

Federalni śledczy zatrzymali 48-letniego Jasona Leona Watforda, który podróżował razem z zamordowaną kobietą. Ponieważ do przestępstwa doszło na wodach międzynarodowych, mężczyźnie postawiono federalny zarzut zabójstwa. Podejrzany pozostaje w areszcie bez możliwości zwolnienia za kaucją.

Kłótnia w restauracji poprzedziła zabójstwo

Według dokumentów sądowych Watford i ofiara pokłócili się podczas posiłku w jednej z restauracji na statku. Sprzeczka stopniowo przybierała na sile, a następnie przerodziła się w brutalny atak.

Śledczy FBI ustalili, że Watford miał wielokrotnie uderzyć kobietę, a następnie objąć jej szyję prawym ramieniem i dusić przez około cztery do pięciu minut. Zgodnie z przedstawionymi ustaleniami przerwał atak dopiero wtedy, gdy sam był wyczerpany.

Oskarżony miał tłumaczyć swoje zachowanie nagłą utratą panowania nad sobą. Funkcjonariusze zwrócili jednak uwagę, że kilkuminutowe duszenie ofiary trudno pogodzić z wyjaśnieniem o chwilowym impulsie. Podkreślili również, że taki argument zazwyczaj nie stanowi skutecznej obrony przed odpowiedzialnością karną.

Nie wiadomo, czego dokładnie dotyczyła kłótnia ani co doprowadziło do eskalacji przemocy już na początku rejsu.

Brutalna przeszłość mieszkańca Kankakee

Jason Leon Watford ma długą historię konfliktów z prawem. Mężczyzna mieszkał w Kankakee w latach 90-tych, a dokumenty sądowe i policyjne ujawniają liczne zarzuty oraz wyroki dotyczące poważnych przestępstw.

MSC_Seascape

MSC Seascape

W Illinois został wcześniej skazany na 10 lat więzienia za usiłowanie zabójstwa pierwszego stopnia, napaść z użyciem broni palnej powodującą poważne obrażenia oraz przestępstwa narkotykowe. Z dokumentów wynika również, że w przeszłości dopuszczał się przemocy wobec członków własnej rodziny.

Po opuszczeniu Illinois Watford ponownie popadał w konflikt z prawem. W Teksasie odnotowano kolejne wyroki związane z narkotykami i przemocą. Jeszcze w 2024 roku przyznał się tam do winy w sprawie dotyczącej napaści.

Federalne śledztwo w sprawie śmierci pasażerki

Obecne postępowanie prowadzą federalne organy ścigania, ponieważ zabójstwo miało miejsce poza wodami terytorialnymi Stanów Zjednoczonych. Śledczy analizują okoliczności tragedii oraz relację między oskarżonym a ofiarą. Jason Leon Watford pozostaje w areszcie i oczekuje na dalsze decyzje sądu. Choć przedstawiono mu zarzut zabójstwa, jego wina będzie musiała zostać udowodniona w postępowaniu sądowym.

 

Źródło: nbc
Foto: Rene Cortin
Czytaj dalej

Popularne

Kalendarz

grudzień 2013
P W Ś C P S N
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Popularne w tym miesiącu