News USA

Arka wielkiej radości

Opublikowano

12 lat temu

dnia

23 grudnia 2013

Autor:

Redaktor wydania

Arka Noego to taki pierwowzór Franciszkowego “chrześcijańskiego rabanu”. Mnóstwo pozytywnej energii, radość w czystej postaci i najbardziej na świecie ufna, bo dziecięca, wiara w Pana Boga.

Cały scenariusz rozmowy pada w gruzy po jakichś dwudziestu sekundach. Zamiast spokojnych, indywidualnych wywiadów zostaję otoczony gromadką roześmianych, rozgadanych, niemiłosiernie wiercących się na krzesłach dzieciaków. No tak, z klasycznego wywiadu nici. Ale właściwie czego się spodziewałem? To jest Arka Noego. Przedsmak takiej małej Arki mam przecież na co dzień w swoim własnym domu.

Przygoda, radość, przyjemność

Julia, Dominika, Faustyna, Gosia, Zosia, Tymek, Franek – tyle zapamiętałem tak na szybko. Za chwilę zresztą i tak wszystkie imiona siedzących wianuszkiem wokół mnie dzieci z Arki Noego pomieszają mi się w głowie dokumentnie. Tym bardziej że towarzystwo nieustannie się przemieszcza. Rozmowa też jest jakaś taka niespecjalnie dziennikarska. Obowiązuje zasada: albo głucha cisza i nikt się nie wyrywa do odpowiedzi, albo wszyscy mówią jeden przez drugiego. Taki twórczy chaos.

13-letnia Faustyna jest w Arce Noego najdłużej. Pierwsze kroki na scenie stawiała już jako pięciolatka. Najbardziej lubi śpiewać, inni różnie – jedni bardziej tańczą, drudzy tak jak Faustyna nastawiają się na śpiew, a jeszcze inni chcą robić wszystko naraz.

Czym jest dla nich Arka? – Fajną zabawą – mówi Julka (o ile dobrze zapamiętałem jej imię) – bo często wspólnie wygłupiamy się i robimy różne śmieszne rzeczy, zwłaszcza przed koncertami. – Ale to też jest przyjemność – wylicza ktoś inny, bo przecież fajnie jest śpiewać, a jeszcze fajniej śpiewać dla tylu ludzi. – I przygoda, przygoda! – wołają chłopaki i zaraz któryś przypomina: – A pamiętacie jak przed jednym z koncertów byliśmy na lodowisku i jeździliśmy na łyżwach? I tutaj zaczyna się wyliczanie długiej listy kolejnych atrakcji. Od razu widać, że najmłodsi członkowie Arki czują się ze sobą bardzo dobrze.

Dużo koncertują? – O tak, bardzo, bardzo dużo – kiwają głowami – a najwięcej w czasie letnich wakacji i właśnie w okresie świąt Bożego Narodzenia. Dowiaduję się więc, kto, gdzie, kiedy – przy czym koniecznie mam napisać o koncercie w Gdańsku, bo tam będą przecież śpiewać w nocy – podkreślają z dumą. Po szczegóły odsyłają jednak do “wujków” z zespołu. No tak, wszelkie kwestie repertuaru, tras koncertowych, rozwoju artystycznego itp. to raczej u “cioć” i “wujków”. Dzieciaki mają na głowie znacznie poważniejsze zadania – na czele ze spontanicznością, radością i niewyczerpanymi pokładami energii.

Taaaka duża choinka

Kuję żelazo póki gorące, bo towarzystwo choć bardzo grzeczne, to jednak chyba zbyt długo już siedzi przykute do jednego stolika. Pocieszam się jednak, że energię wyskaczą już za chwile, podczas charytatywnego koncertu kolędowego w auli poznańskiego uniwersytetu. A kolędy lubią śpiewać bardzo, bo to przecież daje dużo, dużo radości. – Narodziło się Dzieciątko Jezus – a to jest wielka radość w sercu – przekonuje rezolutnie mała Gosia (?). Tak, chyba Gosia. A ulubione kolędy? Tu już jest duża różnica zdań. Padają różne tytuły – tak “na słuch” mam jednak wrażenie, że zwycięża chyba frakcja skupiona wokół Świeć gwiazdeczko świeć – cudownej “arkowej” kolędy, która zrobiła zawrotną świąteczną karierę w polskich domach i podczas rozmaitych jasełkowych przedstawień.

Płynnie przechodzimy do zwyczajów bożonarodzeniowych. Jest więc obowiązkowe dwanaście wigilijnych potraw, ktoś inny celebruje rodzinne ubieranie choinki, a chłopaki robią sobie zawsze wspólne, rodzinne zdjęcie gwiazdkowe. Gosia pokazuje obrazowo, za pomocą rąk, jak wygląda rozkład jej świątecznego domu. – W tym miejscu stoi choinka, o taaaka duża, a tam zawsze leżą prezenty. Czasami wystają nawet spod choinki, bo jest ich bardzo dużo. To dlatego, że i nas jest tak dużo przy wigilijnym stole – tłumaczy. Julia (?) z kolei przypomina o obowiązkowym oczekiwaniu na pierwszą gwiazdkę. – Aha, to takie strasznie długie czekanie – mówią chórem niemal wszyscy. Julia kontynuuje: – A potem siadamy do stołu, modlimy się wspólnie i szybko, szybko jemy, żeby jak najprędzej otworzyć prezenty.

Nasza rozmowa coraz częściej nieuchronnie schodzi właśnie na temat prezentów. Dzieci głośno zastanawiają się, co dostaną w tym roku pod choinkę, aż tu nagle jedna z dziewczynek (Dominika? A może jednak to Zosia?) wypala znienacka: – A ja to bardziej lubię robić innym prezenty, niż sama je dostawać. Zapada cisza. – Taaak, ja też – woła jeden z chłopców (Tymek?) – tylko że zawsze wcześniej pokazuję je rodzicom. – Zaraz, zaraz, jak to pokazujesz wcześniej? – dopytuję się. – No, to znaczy, że chowam je, a oni je i tak wcześniej znajdują – wyjaśnia chłopiec. Inni włączają się w ten dialog, opowiadając z entuzjazmem o tym, jak to tropią prezenty w różnych szafach, schowkach i domowych zakamarkach.

W końcu przychodzi jednak czas na zadanie tego sakramentalnego pytania: kto ich zdaniem przynosi prezenty? – Najczęściej tata się przebiera i przynosi – mówi Franek (?) – Świętym Mikołajem nie jest, ale najmłodsze rodzeństwo ma taki ubaw, że nie chcemy psuć im zabawy – mówi z wyraźną wyższością w głosie. – Więc nie wierzycie w Świętego Mikołaja? – pytam. – Pewnie, że wierzymy. On istnieje, tylko jest w niebie. Bo to jest przecież święty. Święty Mikołaj – mówią. No tak, to są naprawdę bardzo mądre dzieciaki.

*Do świątecznego numeru “Przewodnika Katolickiego” została dołączona specjalna płyta z najpiękniejszymi kolędami i pastorałkami nagranymi przez Arkę Noego. Wśród nich znajdziemy klasyczne kolędy w jedynej w swoim rodzaju arkowej interpretacji, takie jak Przybieżeli do Betlejem, Wśród nocnej ciszy czy Cicha noc. Jest na niej także kilka własnych kompozycji, na czele z niezwykle popularnymi pastorałkami Świeć gwiazdeczko świeć i Gore gwiazda.

Arka Noego to fenomen na polskiej scenie muzycznej, powstały z niezwykłego połączenia umiejętności profesjonalnych, doświadczonych muzyków z dziecięcą spontanicznością, energią i szczerością. Nikt wcześniej tak nie grał i nie śpiewał o Panu Bogu.

Pomysłodawcą zespołu jest Robert “Litza” Friedrich. Wszystko zaczęło się w 1999 r., kiedy to z okazji pielgrzymki Ojca Świętego Jana Pawła II powstał na zamówienie TVP1 teledysk do piosenki Tato (“Nie boję się, gdy ciemno jest”). Utwór stał się wielkim przebojem, a twórcy programu “Ziarno” zaproponowali Arce Noego nagranie kolejnych piosenek. Od tego czasu zespół odbył dziesiątki tras koncertowych i wydał dziesięć płyt, wśród nich m.in. A gu gu (2000), Mama tata mam 2 lata! (2001), Daj na zgodę! (2003), Od rana do wieczora (2005), Nie ma to tamto – subito santo! (2006), Gadu Gadu (2008) oraz Pan Krakers (2011).

Źródło: http://www.deon.pl/religia/wiara-i-spoleczenstwo/art,836,arka-wielkiej-radosci.html

Powiązane tematy:wydarzenia

Nastepne

Film “Czwarta dzielnica” w internecie

Nie przegap

Szukajmy swoich bliskich!

News USA

Przesłuchanie w Kongresie wokół działań ICE przerodziło się w ostre starcie

Opublikowano

1 dzień temu

dnia

13 lutego 2026

Autor:

bwyderka

Podczas posiedzenia Komisji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Izby Reprezentantów doszło do pełnej napięć wymiany zdań pomiędzy członkami Kongresu a kierownictwem federalnych agencji imigracyjnych. Przesłuchanie odbyło się 10 lutego i było częścią trwającej debaty nad finansowaniem oraz ewentualnymi reformami struktur odpowiedzialnych za egzekwowanie prawa imigracyjnego. Mówi o nim Ojciec Paweł Kosiński SJ.

Kierownictwo agencji przed komisją

Przed komisją zeznawali pełniący obowiązki dyrektora ICE Todd Lyons, dyrektor U.S. Citizenship and Immigration Services Joseph Edlow oraz komisarz Customs and Border Protection CBP Rodney Scott. Wystąpienia miały miejsce w czasie, gdy Kongres prowadzi rozmowy dotyczące dalszego finansowania Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego DHS.

Pytania, które zaostrzyły ton obrad

Jednym z najbardziej konfrontacyjnych momentów była wymiana zdań z udziałem Kongresmenki LaMoniki McIver z New Jersey. Polityczka w ostrych słowach krytykowała działania ICE, zarzucając agencji stosowanie nadmiernej siły oraz brak odpowiedzialności. W trakcie przesłuchania zadała pytania o moralny wymiar działań funkcjonariuszy oraz konsekwencje tragicznych incydentów.

Todd Lyons odrzucał sugestie zawarte w pytaniach, podkreślając, że nie będzie odnosił się do kwestii o charakterze osobistym. Również kolejne pytania dotyczące działań agencji i porównań do innych służb spotkały się z odmową komentarza.

Reakcja przewodniczącego komisji

Przewodniczący komisji Andrew Garbarino z Nowego Jorku interweniował, przypominając o konieczności zachowania parlamentarnego porządku. Zwrócił uwagę na potrzebę unikania personalnych ocen wobec świadków oraz utrzymania formalnego charakteru przesłuchania.

Sprawa ofiar w centrum debaty

Istotnym elementem obrad były odniesienia do śmierci Renée Good oraz Alexa Prettiego. Demokratyczni kongresmeni wskazywali te przypadki jako argument w dyskusji o użyciu siły przez funkcjonariuszy federalnych. Kongresmen Eric Swalwell z Kalifornii poruszył kwestię publicznych wypowiedzi Sekretarz DHS Kristi Noem, pytając o stanowisko ICE wobec określeń używanych w kontekście tych wydarzeń.

Todd Lyons zaznaczył, że nie będzie komentował spraw objętych postępowaniami, deklarując jednocześnie gotowość do rozmów z rodzinami poza forum publicznym.

Podziały wśród Demokratów

W trakcie przesłuchania uwidoczniły się różnice stanowisk wśród przedstawicieli Partii Demokratycznej. Kongresmen Seth Magaziner z Rhode Island wskazywał na potrzebę reform i wzmocnienia mechanizmów nadzoru.

Z kolei Kongresmenka Delia Ramirez z Illinois opowiedziała się za likwidacją ICE oraz całego Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, argumentując, że obecna struktura instytucjonalna wymaga fundamentalnych zmian.

Republikanie w obronie agencji

Republikańscy członkowie komisji bronili działań ICE, podkreślając znaczenie egzekwowania obowiązującego prawa.

Kierownictwo ICE o zagrożeniach

Todd Lyons wyraził zaniepokojenie nasilającą się retoryką wobec funkcjonariuszy ICE. Wskazał na rosnącą liczbę gróźb i ataków wymierzonych w agentów, podkreślając, że zadaniem agencji jest utrzymanie porządku prawnego i bezpieczeństwa publicznego.

Rodney Scott mówił o wpływie politycznych sporów na morale służb, akcentując znaczenie stabilnego wsparcia instytucjonalnego dla działań operacyjnych.

Głos środowisk religijnych

W szerszym kontekście publicznej dyskusji przypomniano stanowisko United States Conference of Catholic Bishops USCCB , która w listopadzie 2025 roku wyraziła sprzeciw wobec masowych deportacji. W ostatnich tygodniach przedstawiciele środowisk katolickich apelowali do Kongresu o powiązanie finansowania agencji z wprowadzeniem dodatkowych zabezpieczeń dla migrantów.

Źródło: cna
Foto: YouTube, usicegov

Czytaj dalej

News USA

Widmo paraliżu Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego jest realne

Opublikowano

1 dzień temu

dnia

13 lutego 2026

Autor:

bwyderka

W czwartek scenariusz zawieszenia finansowania Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego wydawał się niemal przesądzony. Parlamentarzyści w Izbie Reprezentantów i Senacie przygotowywali się do opuszczenia Waszyngtonu na dziesięciodniową przerwę, a negocjacje z Białym Domem utknęły w martwym punkcie.

Spór o ograniczenia wobec służb imigracyjnych

W ostatnich dniach Demokraci i administracja prezydenta wymieniali propozycje, jednak różnice stanowisk pozostały znaczące. Demokraci domagali się nowych restrykcji wobec działań służb imigracyjnych, w tym wyraźniejszej identyfikacji funkcjonariuszy federalnych, wprowadzenia kodeksu postępowania oraz szerszego stosowania nakazów sądowych.

Biały Dom przedstawił najnowszą ofertę w środę wieczorem, a Prezydent Donald Trump ocenił, że część postulatów opozycji byłaby bardzo trudna do zaakceptowania.

Finansowanie odrzucone w Senacie

Senat odrzucił projekt ustawy zapewniającej finansowanie Departamentu. Demokraci uznali, że propozycja administracji nie zawiera wystarczających ograniczeń wobec działań Immigration and Customs Enforcement ICE, szczególnie w kontekście tragicznych incydentów z ostatnich tygodni. Zapowiedziano przygotowanie kontrpropozycji, która ma zostać przedstawiona w najbliższych dniach.

Pierwsze skutki mogą być ograniczone

Potencjalny shutdown Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego DHS nie musi oznaczać natychmiastowego wstrzymania wszystkich operacji. Działania związane z egzekwowaniem prawa imigracyjnego prawdopodobnie byłyby kontynuowane, między innymi dzięki środkom przyznanym wcześniej na rozszerzenie zdolności detencyjnych i operacyjnych.

Z czasem jednak konsekwencje mogłyby dotknąć inne agencje wchodzące w skład Departamentu, w tym Administrację Bezpieczeństwa Transportu TSA, Federal Emergency Management Agency FEMA, Secret Service oraz Straż Przybrzeżną.

Obawy o zdolność reagowania kryzysowego

Przedstawiciele FEMA wskazali, że fundusz pomocy w przypadku klęsk żywiołowych posiada środki umożliwiające prowadzenie bieżących działań ratunkowych. Jednocześnie zaznaczono, że długoterminowe planowanie oraz koordynacja z partnerami stanowymi i lokalnymi mogłyby zostać poważnie zakłócone w przypadku przedłużającego się paraliżu.

Nakazy sądowe kluczowym punktem sporu

Jednym z głównych punktów niezgody pozostaje kwestia nakazów sądowych.

Demokraci postulują zaostrzenie zasad dotyczących wejścia funkcjonariuszy na teren prywatny oraz ograniczenie działań określanych jako szeroko zakrojone patrole. Republikanie i administracja sygnalizują, że zmiany w tym zakresie byłyby trudne do przyjęcia.

Napięcia polityczne narastają

Debata wokół finansowania DHS przerodziła się w otwarty spór polityczny. Obie strony oskarżają się wzajemnie o brak elastyczności i wykorzystywanie sytuacji do celów politycznych. Jednocześnie parlamentarzyści pozostają w gotowości do powrotu do Waszyngtonu, jeśli porozumienie zostanie osiągnięte.

Źródło: chicagotribune
Foto: YouTube, Tia Duffour

Czytaj dalej

News USA

Biały Dom wskazuje Scotta Sochę na szefa National Park Service

Opublikowano

1 dzień temu

dnia

13 lutego 2026

Autor:

bwyderka

Prezydent Donald Trump nominował Scotta Sochę na stanowisko dyrektora National Park Service. Kandydatura została ogłoszona w okresie istotnych zmian kadrowych w agencji, które wpisują się w szerszą strategię administracji zakładającą ograniczenie jej rozmiarów.

Doświadczenie z sektora usług turystycznych

Scott Socha jest związany z firmą Delaware North, gdzie pełni funkcję prezesa ds. parków i kurortów. Przedsiębiorstwo świadczy usługi hotelarskie i rekreacyjne, współpracując z National Park Service w kilku parkach narodowych. Socha pozostaje na swoim stanowisku do czasu zakończenia procesu nominacyjnego.

Kontekst reorganizacji i redukcji etatów

Nominacja następuje po fali zwolnień oraz zmian organizacyjnych w National Park Service. Od początku kadencji obecnej administracji agencja utraciła znaczną część zatrudnienia. Proces ten wywołał szeroką debatę na temat przyszłości systemu parków narodowych oraz zdolności instytucji do realizacji swoich zadań.

Spory wokół treści wystaw

Równolegle administracja mierzy się z krytyką dotyczącą usuwania lub planowanych zmian w wystawach muzealnych i edukacyjnych. Decyzje te obejmują ekspozycje odnoszące się między innymi do niewolnictwa, zmian klimatycznych oraz historii rdzennych mieszkańców.

Przedstawiciele władz argumentują, że działania te mają na celu eliminację treści uznanych za nieodpowiednie, podczas gdy krytycy wskazują na ryzyko zniekształcania historycznego przekazu.

Stanowisko Białego Domu

Administracja podkreśla, że nominowany kandydat posiada odpowiednie kwalifikacje do realizacji założeń polityki federalnej wobec parków narodowych. Wśród deklarowanych priorytetów wymienia się zwiększenie dostępności parków, uproszczenie procedur administracyjnych oraz pozyskiwanie środków na projekty ochrony przyrody.

Park Narodowy Arches w stanie Utah

Budżet i przyszłość agencji

W ubiegłym roku prezydent zaproponował znaczące ograniczenie budżetu operacyjnego National Park Service. Ostatecznie Kongres utrzymał finansowanie na poziomie zbliżonym do wcześniejszych lat. Pomimo tego, zmiany kadrowe i strukturalne już wpłynęły na funkcjonowanie agencji.

Proces zatwierdzenia nominacji

Kandydatura Scotta Sochy wymaga zatwierdzenia przez Senat. National Park Service pozostaje bez formalnie potwierdzonego dyrektora od ponad roku, co dodatkowo wzmacnia znaczenie obecnego procesu nominacyjnego dla dalszego kierunku działań agencji.