W niedzielę 23 października będzie celebrowana Światowa Niedziela Misyjna. Dzieło zapoczątkowane 200 lat temu przez Bł. Paulinę Jaricot. Poczujmy się odpowiedzialni, także w Chicago, za te działania i wesprzyjmy je hojnie, apeluje Jezuita Ojciec Paweł Kosiński.

List Arcybiskupa Blaise Cupicha na ten dzień.

“Drogie Siostry i drodzy Bracia w Chrystusie,

Dziś łączymy się z katolikami na całym świecie w dorocznej celebracji eucharystycznej z okazji Światowej Niedzieli Misyjnej. Pamiętamy o naszym wspólnym powołaniu, aby zarówno żyć powierzoną nam misją, jak i głosić osobę Chrystusa i Jego orędzie.

Papież Franciszek w refleksji nad tegorocznym hasłem Światowej Niedzieli Misyjnej „Będziecie moimi świadkami” (Dz 1, 8) podkreśla, że każdy chrześcijanin jest wezwany do dawania świadectwa o Chrystusie.

Papież wzywa do udziału w misji powszechnej ewangelizacji oraz do otwierania się na moc Ducha Świętego i Jego prowadzenie.

Począwszy od 1822 roku, ogólny fundusz Towarzystwa Rozkrzewiania Wiary przekazał około siedmiu milionów dolarów dla nowego i rozwijającego się Kościoła w Stanach Zjednoczonych.

Błogosławiona Paulina Jaricot rozpoczęła to dzieło 200 lat temu stwarzając network modlitewny i pomocy materialnej. To dzięki temu przedsięwzięciu wierni mogą aktywnie uczestniczyć w misji „aż po krańce ziemi”.

Wizja błogosławionej Pauliny doprowadziła do stworzenia inicjatywy Światowej Niedzieli Misyjnej, dzięki której papież w skali globalnej wspiera działalność misyjną.

Wasze modlitwy i hojne wsparcie podtrzymują dziś wspólnoty wiary w ponad 1100 diecezjach misyjnych w Azji, Afryce, na wyspach Pacyfiku, w niektórych częściach Ameryki Łacińskiej i Europy, gdzie głoszą one Ewangelię, budują Kościół i służą ubogim.

Kiedy składasz ofiarę na rzecz Światowej Niedzieli Misyjnej, wspierasz formację naszych seminarzystów, zakonników i zakonnic. Pomagasz w budowaniu szkół i sierocińców, które w miejscach odosobnionych od świata opiekują się dziećmi.

Dzięki twojej pomocy misjonarze mogą budować kościoły na obszarach o ograniczonych zasobach materialnych, a księża, zakonnicy i zakonnice oraz świeccy liderzy mogą kupować żywność i podstawowe produkty umożliwiające głoszenie Ewangelii i sprawowanie sakramentów.

W tym jubileuszowym roku dwustulecia, zachęcam Was do złożenia hojnej ofiary podczas Światowej Niedzieli Misyjnej. Wasze modlitwy pozostają największym darem, a Wasze wsparcie finansowe podtrzymuje i wspiera życie naszych braci i sióstr w najbardziej zagrożonych społecznościach świata.

Z najlepszymi życzeniami, pozostaję szczerze oddany Wam w Chrystusie,

Arcybiskup Chicago, Blaise Cupich”

Paulina Jaricot urodziła się 22 lipca 1799 r. w Lyonie we Francji, jako córka bogatego przemysłowca. W rodzinie otrzymała staranne wychowanie religijne. W wieku 17 lat podjęła prosty sposób życia i zapragnęła służyć Bogu. Złożyła prywatny ślub czystości.

Gorąco kochała Jezusa ukrytego w Najświętszym Sakramencie i z gronem dziewcząt w swoim wieku założyła Stowarzyszenie Wynagrodzicielek Najświętszego Serca Pana Jezusa. Codziennie adorowały one Jezusa Eucharystycznego.

Z korespondencji ze swoim bratem, uczącym się w seminarium duchownym w Paryżu, i z listów misjonarzy Paulina dowiedziała się o niezwykle trudnej sytuacji finansowej na misjach i tragicznej sytuacji dzieci w Chinach, które umierały z głodu. Myśl ta nie dawała jej spokoju.

Jaricot zaczęła więc szukać pomocy. Wtedy właśnie ujawnił się jej geniusz organizacyjny. Utworzyła koła, w które chętnie zaangażowały się robotnice zakładu przemysłowego, odkładając drobne sumy z tygodniowych zarobków. Z dziesiątek kół wyłaniały się nowe koła i rosły w setki, tworząc fundusz na działalność misyjną Kościoła i rozkrzewiając wiarę.

Kiedy Paulina miała 23 lata, jej Dzieło, już w pełnym rozkwicie, przeszło pod zarząd Specjalnej Rady i wówczas podjęła inną, duchową formę wspierania Dzieła. Otoczyła je modlitwą różańcową.

W ten sposób powstał Żywy Różaniec.

Dziełu modlitewnemu Pauliny Jaricot udzieliło poparcia wielu biskupów oraz generał Zakonu Dominikanów, który w 1836 r. przyłączył Stowarzyszenie Żywego Różańca do dominikańskiej Rodziny Różańcowej.

Papież Grzegorz XVI wydał breve aprobujące stowarzyszenie. Objęło ono najpierw Lyon, potem całą Francję, a wreszcie inne kraje. Róże Różańcowe istnieją w parafiach na całym świecie do dziś, obejmując modlitwą miesięczne intencje misyjne, które papież wyznacza na każdy rok.

Tymczasem wobec pogarszającej się sytuacji społecznej we Francji Paulina zaczęła szukać systemu rozwiązania problemu zubożałych rodzin robotniczych.

Cały swój majątek zainwestowała w budowę gmachu, który miał być idealnym ośrodkiem przemysłowym, gdzie robotnicy z rodzinami mieli cieszyć się pracą roztropnie kierowaną i sprawiedliwie wynagradzaną.

Inwestycja upadła wskutek oszustwa nieuczciwych ludzi. Paulina do końca życia spłacała długi, pogrążona w ubóstwie, chorobie i całkowitym opuszczeniu.

Odeszła do Boga 9 stycznia 1862 roku ze słowami:

„Boże mój, wybacz im i obdarz błogosławieństwem, na miarę cierpień, jakie mi zadali”.

Założone przez Paulinę Jaricot Dzieło Rozkrzewiania Wiary już po trzech latach liczyło 2 tys. członków. Od 1922 r. ma ono status Dzieł Papieskich; dzisiaj obecne jest w 144 krajach całego świata. Natomiast koła Żywego Różańca po kilku latach działania liczyły ponad milion uczestników.

Choć Paulina uważała się tylko „za zapałkę wzniecającą ogień”, to jednak stała się założycielką jednego z największych misyjnych dzieł w Kościele.

Źródło: diecezjakielce

Foto: YouTube, istock/Riccardo Lennart Niels Mayer