Połącz się z nami

Kościół

Liturgia Męki Pańskiej: nie siła zbawia świat, ale słabość miłości

Opublikowano

dnia

W czasie takim jak nasz, tak bogatym w nowe inteligencje – sztuczne, obliczeniowe, przewidujące – tajemnica męki i śmierci Chrystusa ukazuje nam inny rodzaj inteligencji: inteligencję Krzyża, która nie kalkuluje, lecz kocha; która nie optymalizuje, lecz daje siebie – mówił o. Roberto Pasolini, kaznodzieja Domu Papieskiego w rozważaniu podczas liturgii Męki Pańskiej w Bazylice Świętego Piotra. W liturgii uczestniczył m.in. wiceprezydent USA James David Vance z rodziną.

Liturgii Męki Pańskiej przewodniczył w Bazylice św. Piotra kardynał Claudio Gugerotti, prefekt Dykasterii ds. Kościołów Wschodnich. Wśród około 4500 wiernych, którzy zgromadzili się w Bazylice św. Piotra byli kardynałowie Kurii Rzymskiej, a także ambasadorowie akredytowani przy Stolicy Apostolskiej.

Cisza i skupienie

Po odśpiewaniu Pasji z Ewangelii według św. Jana, naukę wygłosił kaznodzieja Domu Papieskiego o. Roberto Pasolini.

„Dziś liturgia wzywa nas do ciszy i skupienia, ponieważ to dzień, w którym Oblubieniec zostaje nam zabrany. W Wielki Piątek Kościół zatrzymuje się w adoracji i kontemplacji nie porażki Boga, lecz Jego tajemniczego triumfu w paradoksalnej formie – krzyża” – mówił na początku swego rozważania o. Roberto Pasolini, poświęcając je postawie Chrystusa, która opierała się na „pełnym zawierzeniu” Ojcu.

Inteligencja miłości

Kaznodzieja zachęcił, by w męce Chrystusa rozpoznać tę inteligencję miłości, w której streszcza się zbawienie świata. Cytując fragment z Listu do Hebrajczyków: „Za dni ciała swego z głośnym wołaniem i płaczem zanosił On prośby i błagania do Tego, który mógł Go wybawić od śmierci, i został wysłuchany dzięki swej uległości” (Hbr 5,7-9) kaznodzieja wskazał na zdumienie, jakie wywołują te słowa u czytającego.

„Nie sposób nie oniemieć i nie zatrwożyć się na te słowa. Ale jak to: ‘został wysłuchany’? W jaki sposób Bóg słucha najbardziej bolesnych i rozpaczliwych modlitw? Jeśli Ojciec nie oszczędził śmierci swemu Synowi, jak postąpi wobec nas, gdy przyniesiemy Mu wszystkie nasze łzy?” – mówił o. Pasolini.

I wyjaśniał: „W rzeczywistości dobrze wiemy, jak Ojciec wysłuchał modlitwy Syna: nie uchronił Go przed męką krzyża, lecz pozwolił, by stał się – właśnie na tym ołtarzu – Zbawicielem świata. Bóg nie oszczędził Chrystusowi cierpienia, ale wspierał Jego serce, czyniąc je zdolnym do poddania się wymogom największej miłości, tej, która nie ustaje nawet wobec nieprzyjaciół”.

O. Pasolini wskazał, że postawa uległości Chrystusa, czyli przyjęcia z ufnością i wolnością tego, co początkowo wydaje się wrogie czy niezrozumiałe, przemieniła je w drogę zbawienia. „Drogę, która pozostaje otwarta dla każdego, kto gotów jest zawierzyć Ojcu do końca, pozwalając się prowadzić Jego woli, nawet w najciemniejszych miejscach” – mówił kaznodzieja.

Wyjść na przeciw cierpieniu

W swych rozważaniach skupił się na trzech momentach z Męki Pana Jezusa. Pierwszym było przyjście do Ogrodu Getsemani żołnierzy i straży razem z Judaszem, by Go pojmać. Wskazał, że Jezus sam wyszedł na spotkanie swoich prześladowców, pytając ich kogo szukają. I dopiero po ponownym zapytaniu pozwolił się pojmać, co świadczy nie o zwykłym aresztowaniu, ale dobrowolnym oddaniu życia przez Jezusa.

„W chwilach, gdy nasze życie doświadcza bolesnego zatrzymania – przez nieoczekiwane cierpienie, poważną chorobę, kryzys relacji – i my możemy spróbować zawierzyć Bogu z tą samą ufnością, przyjmując to, co nas niepokoi i wydaje się zagrażać. Jak to zrobić? Wychodząc naprzeciw. Stając jako pierwsi w obliczu tej rzeczywistości” – mówił kaznodzieja.

„Taka postawa rzadko zmienia bieg wydarzeń – Jezus przecież zostaje pojmany – ale przeżyta w wierze w Boga i zaufaniu wobec Jego prowadzenia, pozwala nam pozostać wewnętrznie wolnymi i mocnymi. Tylko wtedy ciężar życia staje się lżejszy, a cierpienie, choć nadal realne, przestaje być daremne i zaczyna rodzić życie” – dodał.

Porzucić iluzję, że możemy zbawić się sami

Drugim momentem, na który wskazał o. Pasolini, były słowa Jezusa wypowiedziane z krzyża: „Pragnę”.

„Jezus umiera dopiero wtedy, gdy – bez żadnego zawstydzenia – manifestuje całe swoje pragnienie. Żegna się z historią dokonując jednego z najbardziej ludzkich, a zarazem najtrudniejszych gestów: prosząc o to, czego nie jesteśmy w stanie dać sobie sami. Ciało Chrystusa, ogołocone ze wszystkiego, ukazuje najbardziej ludzką potrzebę: by być kochanym, przyjętym, wysłuchanym. I właśnie w tej chwili, tak istotnej i bezbronnej, pragnienie człowieka i miłość Boga wreszcie się spotykają” – mówił kaznodzieja Domu Papieskiego.

Dodał, że nie jest to łatwe, ale konieczne, że mamy potrzeby, których sami nie jesteśmy w stanie zaspokoić.

„Proszenie o to, czego potrzebujemy, i pozwalanie innym, by nam to dali, to może jedna z najwyższych i najpokorniejszych form miłości. By to uczynić, trzeba porzucić wszelką pychę, ale też każdą iluzję, że możemy zbawić się sami. Uznanie potrzeby nie jako słabości do ukrycia, ale jako prawdy, w której mamy zamieszkać. I uznanie, że sami nie możemy – i nie chcemy – żyć” – mówił o. Pasolini.

Oddać samych siebie

Trzecim momentem, do którego odniósł się kaznodzieja w rozważaniu były ostatnie słowa Chrystusa z krzyża: „Wykonało się”. Jak mówił o. Pasolini, Jezus wyznaje w ten sposób spełnienie swego – i naszego – człowieczeństwa właśnie wtedy, gdy ogołocony ze wszystkiego, postanawia całkowicie oddać nam swoje życie i swego Ducha.

„To nie jest bierna rezygnacja, lecz akt najwyższej wolności, który przyjmuje słabość jako miejsce, gdzie miłość staje się pełna. To nie autonomia ani wielkie czyny nadają sens życiu, lecz zdolność przekształcania ograniczenia w okazję do daru. Tym gestem Jezus objawia nam, że nie siła zbawia świat, ale słabość miłości, która nie zatrzymuje nic dla siebie” – mówił kaznodzieja.

Dodał, że czasy, w których żyjemy – naznaczone mitem osiągnięć i uwiedzione bożkiem indywidualizmu – z trudem rozpoznają momenty porażki lub bezsilności jako miejsca możliwego spełnienia.

„Gdy krzyż odbiera nam oddech i paraliżuje nas, mamy skłonność czuć się nie tacy [jak powinniśmy być], nieadekwatni, nie na swoim miejscu. Wtedy stawiamy opór, zaciskamy zęby, mając nadzieję, że szybko wydostaniemy się z tego, co jawi się jako więzienie. Ostatnie słowa ukrzyżowanego Jezusa dają nam inną interpretację: pokazują, ile życia może wypłynąć z tych chwil, gdy – nie mając już nic do zrobienia – pozostaje nam najpiękniejszy gest do wykonania: oddać w końcu samych siebie” – wskazał o. Pasolini.

Jedyna prawda, która zbawia

Zachęcił by na koniec z ufnością podejść do krzyża w chwili adoracji, uznając w nim – jak pisał św. Paweł – „tron łaski, abyśmy otrzymali miłosierdzie i znaleźli łaskę pomocy w stosownej chwili” (Hbr 4,16). „W tej chwili adoracji będziemy mogli odnowić pełne zaufanie do sposobu, w jaki Bóg postanowił zbawić świat – i będziemy mogli pojednać się z losem męki, śmierci i zmartwychwstania, ku któremu zmierza nasze życie” – mówił o. Pasolini.

Dodał, że nie będzie to łatwe, ale z pomocą Ducha Świętego tak jak zostaliśmy umiłowani, tak i my będziemy zdolni miłować – przyjaciół, a nawet nieprzyjaciół. „Wtedy staniemy się świadkami jedynej prawdy, która zbawia świat: Bóg jest naszym Ojcem. A my wszyscy jesteśmy siostrami i braćmi w Chrystusie Jezusie, naszym Panu” – zakończył kaznodzieja Domu Papieskiego.

Wojciech Rogacin – Watykan

 

Foto: Vatican Media

Kościół

18-letnia Maria Middleton może zostać świętą. Nastolatka żyła wiarą i nadzieją

Opublikowano

dnia

Autor:

maria-middleton

Maria Middleton z Pensylwanii zmarła w wieku zaledwie 18 lat po walce z nieoperacyjnym guzem mózgu. Sześć lat po jej śmierci Kościół katolicki rozpoczął wstępne działania związane z możliwością wszczęcia procesu beatyfikacyjnego. Historię nastolatki, która mimo cierpienia nie straciła wiary i nadziei, przedstawia Jezuita, Ojciec Paweł Kosiński.

Setki wiernych w Amerykańskiej Częstochowie

5 października setki osób zgromadziło się w Narodowym Sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej w Doylestown w Pensylwanii, aby uczcić szóstą rocznicę śmierci Marii Middleton. Uroczystej Mszy świętej przewodniczył arcybiskup Filadelfii Nelson Pérez.

Sanktuarium było miejscem szczególnie ważnym dla Marii i jej rodziny. Matka dziewczynki, Susan Middleton, przyprowadzała ją tam co tydzień na adorację Najświętszego Sakramentu, odkąd córka ukończyła trzy lata. To właśnie tam Maria nauczyła się odmawiać Koronkę do Miłosierdzia Bożego i różaniec oraz pogłębiała nabożeństwo do Matki Bożej, której została poświęcona podczas chrztu.

Arcybiskup Pérez wspominał, że poznał historię Marii podczas pandemii COVID-19. Nastolatka napisała do niego po zawieszeniu publicznych Mszy świętych, prosząc o możliwość przyjęcia Eucharystii, która była dla niej źródłem siły w chorobie. Hierarcha odpowiedział tego samego dnia, proponując, że osobiście przyniesie jej Komunię świętą.

Od dzieciństwa uczyła się miłości do Boga

Maria urodziła się 10 września 2002 roku. Jej rodzice, Brian i Susan Middleton, pobrali się po uzyskaniu stwierdzenia nieważności wcześniejszych małżeństw i stworzyli rodzinę patchworkową. Susan miała wówczas 44 lata, dlatego narodziny córki oboje traktowali jako niespodziewany dar od Boga.

Matka wspomina, że już jako mała dziewczynka Maria wykazywała niezwykłą dojrzałość. Kiedy miała pięć lat, przygotowała na Dzień Matki kartkę, w której nazwała Susan drugą najlepszą mamą na świecie. Było to nawiązanie do przekonania przekazywanego jej od dzieciństwa, że oprócz ziemskiej matki ma również doskonałą Matkę w niebie.

Wzorowa uczennica i zaangażowana wolontariuszka

Maria osiągała bardzo dobre wyniki w nauce, została wybrana przewodniczącą swojej klasy i należała do National Honor Society, organizacji wyróżniającej uczniów za osiągnięcia akademickie i działalność społeczną. Angażowała się również w życie parafii oraz liczne inicjatywy charytatywne.

maria-middleton

Maria Middleton

Jako uczennica pierwszej klasy Villa Joseph Marie High School zorganizowała zbiórkę płaszczy dla potrzebujących, wspierającą Mother of Mercy House w filadelfijskiej dzielnicy Kensington. Współorganizowała także szkolny maraton taneczny zbierający fundusze dla dzieci walczących z nowotworami. Wydarzenie nosi obecnie nazwę Hope-A-Thon, upamiętniając Marię.

Jej nauczycielka katolickiej nauki społecznej i teologii moralnej Stephanie Weaver podkreśla, że dziewczynka nie ograniczała się do mówienia o wierze, lecz konsekwentnie przekładała ją na konkretne działania.

Diagnoza, która zmieniła wszystko

W styczniu 2019 roku, kiedy Maria miała 16 lat, lekarze zdiagnozowali u niej nieoperacyjny guz pnia mózgu. Rodzina usłyszała, że zostało jej od dziewięciu do dwunastu miesięcy życia.

maria-middleton

Maria Middleton w Ugandzie

Pomimo postępującego nowotworu i coraz większego cierpienia Maria nie utraciła wewnętrznego pokoju. Modliła się o cudowne uzdrowienie, ale jednocześnie starała się przyjmować wolę Bożą. Jej ojciec Brian podkreśla, że głęboka wiara córki nie pojawiła się dopiero po diagnozie, lecz rozwijała się przez całe jej życie.

Nawet podczas choroby pomagała innym

Dziewięć miesięcy po diagnozie Maria udała się z rodzicami do Ugandy, gdzie uczniowie Pope John Paul II Academy modlili się o jej zdrowie. Jedna z dziewczynek, Patience, napisała do niej list z prośbą o modlitwę za brata cierpiącego na anemię sierpowatą.

Kiedy Maria otrzymała możliwość spełnienia życzenia dzięki organizacji Make-A-Wish, postanowiła wykorzystać ją do pomocy rodzinie Patience oraz szkole w Ugandzie. Nawet w obliczu własnej ciężkiej choroby troszczyła się o potrzeby innych.

Maria Middleton w Ugandzie

Maria Middleton w Ugandzie

Podczas pandemii COVID-19 przyjaciele organizowali internetowe modlitwy różańcowe w intencji jej uzdrowienia. W jednym ze spotkań na platformie Zoom uczestniczyło ponad 2000 osób. Zorganizowano również przejazd ponad 500 samochodów przed domem rodziny Middleton, aby okazać jej wsparcie.

Nie straciła nadziei do ostatnich chwil

W końcowym okresie choroby Maria stopniowo traciła możliwość chodzenia, poruszania rękami, słyszenia, przełykania i mówienia. Jej matka Susan podkreśla, że córka była świadoma pogarszającego się stanu zdrowia, ale mimo ogromnego cierpienia nie poddała się rozpaczy.

Maria Middleton zmarła 8 października 2020 roku, w wieku 18 lat. Od tego czasu jej rodzice otrzymują każdego tygodnia dziesiątki wiadomości od osób, które dzięki historii nastolatki powróciły do Kościoła, na nowo odkryły sakramenty lub pogłębiły swoją wiarę.

maria-middleton

Maria Middleton w czasie choroby

W 2025 roku wydawnictwo Ascension opublikowało książkę „Think Hope: Maria Middleton’s Life of Unyielding Trust in God”, przedstawiającą życie nastolatki i jej niezachwiane zaufanie do Boga.

Czy Maria Middleton zostanie ogłoszona świętą?

W czerwcu 2026 roku arcybiskup Nelson Pérez otrzymał petycję dotyczącą rozpoczęcia procesu kanonizacyjnego Marii Middleton. Dokument zapoczątkował wstępny etap konsultacji i rozeznawania w Kościele. Nie oznacza to jeszcze formalnego rozpoczęcia procesu beatyfikacyjnego.

Podczas rocznicowej Mszy świętej arcybiskup Pérez zaznaczył, że niezależnie od przyszłej decyzji Kościoła Maria już dziś inspiruje innych. Jej życie pokazuje młodym ludziom, że głęboka wiara, świętość i nadzieja są możliwe również we współczesnym świecie.

Rodzice Marii nadal dzielą się jej historią, przekonani, że przesłanie ich córki może pomóc kolejnym osobom odnaleźć sens cierpienia, siłę wiary i nadzieję nawet w najtrudniejszych chwilach.

 

Źródło: ewtnnews
Foto:  Susan Middleton, Think Hope Foundation
Czytaj dalej

Kościół

Msza Św. w intencji Ojczyzny i wszystkich, którzy walczyli o jej wolność i niepodległość. Kościół Św. Trójcy, 8 listopada. Fot. StelmachLens

Opublikowano

dnia

Autor:

Czytaj dalej

Kościół

Jutro świętujemy Niepodległość Polski Mszą za Ojczyznę w Kościele Św. Ferdynanda

Opublikowano

dnia

Autor:

Jak już informowaliśmy, organizacja Polonia for Poland zaprasza chicagowską Polonię na Mszę świętą w intencji Ojczyzny. Nabożeństwo zostanie odprawione we wtorek, 10 listopada, o godzinie 7:00 PM w kościele św. Ferdynanda w Chicago. Po mszy zaplanowano spotkanie z polskim żołnierzem Karolem Cierpicą oraz projekcję filmu dokumentalnego „A Teddy Bear for Michael”.

Historia niezwykłego bohaterstwa w Afganistanie

Gościem spotkania będzie sierżant Karol Cierpica, którego życie uratował w 2013 roku amerykański żołnierz sierżant Michael Ollis. Podczas ataku w Afganistanie Ollis osłonił polskiego żołnierza własnym ciałem, ponosząc śmierć. Jego poświęcenie stało się symbolem braterstwa broni oraz szczególnej więzi łączącej polskich i amerykańskich żołnierzy.

Po Mszy świętej uczestnicy obejrzą film „A Teddy Bear for Michael” w reżyserii Grzegorza Zasępy. Dokument przedstawia dramatyczne wydarzenia z Afganistanu, a także historię przyjaźni i wzajemnego wsparcia rodzin Michaela Ollisa i Karola Cierpicy.

Najwyższe odznaczenia dla Michaela Ollisa

2 marca 2026 roku podczas uroczystości w Białym Domu Prezydent Stanów Zjednoczonych Donald Trump uhonorował pośmiertnie Michaela Ollisa Medalem Honoru (Medal of Honor), najwyższym amerykańskim odznaczeniem wojskowym przyznawanym za wyjątkowe bohaterstwo.

Rodzinie poległego żołnierza przekazano również wysokie polskie odznaczenie państwowe, nadane przez Prezydenta RP Karola Nawrockiego. W ten sposób upamiętniono odwagę Amerykanina, który oddał życie, ratując polskiego towarzysza broni.

Zaproszenie dla chicagowskiej Polonii

Do udziału w nabożeństwie i spotkaniu zaprasza Mirosława Dulczewska Miller, założycielka i honorowa prezes organizacji Polonia for Poland, związana również z Klubem Gazety Polskiej w Chicago.

Msza święta za Ojczyznę odbędzie się 10 listopada o 7:00 PM w kościele św. Ferdynanda w Chicago. Po nabożeństwie przewidziano spotkanie z Karolem Cierpicą i wspólny pokaz filmu dokumentalnego. Wydarzenie będzie okazją do uczczenia pamięci Michaela Ollisa oraz przypomnienia historii polsko-amerykańskiej przyjaźni i wojskowej solidarności.

 

Źródło: informacja własna
Czytaj dalej

Popularne

Kalendarz

kwiecień 2025
P W Ś C P S N
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Popularne w tym miesiącu