Do 25 lutego Konsulat Generalny RP czeka na nagrania recytacji wiersza “Pieśń o fladze” Konstantego Ildefonsa-Gałczyńskiego. Akcja organizowana przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych chce uświetnić święto polskiej diaspory obchodzone na całym świecie 2 maja, w Dzień Flagi. Na tę okazję powstanie film złożony z czytanych fragmentów utworu.

Wiersz będą czytać Polki i Polacy mieszkający za granicą. Przedstawiciele Konsulatu Generalnego RP w Chicago proszą wszystkich chętnych o nadsyłanie filmów, na których sami recytują lub czytają ten wiersz. Potem, linijka po linijce, zostanie utworzona “Pieśń o fladze” z amerykańskiego Midwestu.

Choć pomysł ten skierowany jest przede wszystkim do szkół polonijnych, to konsulat zachęca też wszystkich dorosłych o udział w takim nagraniu.

Wideo musi być nagrane w poziomie, w proporcji 16:9 i pozbawione nałożonego tekstu (np. z lokalizacją czy imionami). Nagrania powinny być przekazane na skrzynkę: [email protected] wyłącznie za pośrednictwem serwisu WeTransfer. Nagrane filmy należy przesłać do 25 lutego (włącznie).

“PIEŚŃ O FLADZE” – Konstanty Ildefons Gałczyński

Jedna była — gdzie? Pod Tobrukiem.
Druga była — gdzie? Pod Narvikiem.
Trzecia była pod Monte Cassino.

A każda jak zorza szalona,
biało-czerwona, biało-czerwona!
czerwona jak puchar wina,
biała jak śnieżna lawina,
biało-czerwona.

Zebrały się nocą flagi.
Flaga fladze dodaje odwagi:
— No, no, nie bądź taka zmartwiona.
Nie pomogą i moce piekła:
jam ciebie, tyś mnie urzekła:
nie zmogą cię bombą ni złotem
i na zawsze zachowasz swą cnotę.
I nigdy nie będziesz biała,
i nigdy nie będziesz czerwona,
zostaniesz biało-czerwona
jak wielka zorza szalona,
czerwona jak puchar wina,
biała jak śnieżna lawina,
najukochańsza, najmilsza,
biało-czerwona.

Tak mówiły do siebie flagi
i raz po raz strzelił karabin,
zrobił dziurę w czerwieni i w bieli.
Lecz wołały flagi: — Nie płaczcie!
Choćby jeden strzępek na maszcie,
nikt się zmienić barw nie ośmieli.
Zostaniemy biało-czerwone,
flagi święte, flagi szalone.
Spod Tobruka czy spod Murmańska,
niech nas pędzi dola cygańska,
zostaniemy biało-czerwone,
nie spoczniemy biało-czerwone,
czerwone jak puchar wina,
białe jak śnieżna lawina,
biało-czerwone.

O północy przy zielonych stolikach
modliły się diabły do cyfr.
Były szarfy i ordery, i muzyka
i stukał tajny szyfr.
Diabły w sercu swoim głupim, bo niedobrym
rozwiązywały biało-czerwony problem.

Flaga łkała: — Czym powinna
zginąć bo jestem inna?
Bo nie taka… dyplomatyczna,
bo tragiczna, bo nostalgiczna;
ta od mgieł i tkliwej rozpaczy,
i od serca, które nic nie znaczy,
flaga jak ballada Szopenowska,
co ją tkała Matka Boska.

Ale wtedy przyszła dziewczyna
i uniosła flagę wysoko,
hej, wysoko, ku samym obłokom!
Jeszcze wyżej, gdzie się wszystko zapomina,
jeszcze wyżej, gdzie jest tylko sława
i Warszawa, moja Warszawa!
Warszawa, jak piosnka natchniona,
Warszawa biało-czerwona,
biała jak śnieżna lawina,
czerwona jak puchar wina,
biało-czerwona, biało-czerwona, hej, biało-czerwona.

Źródło: Polish Consulate in Chicago
Foto: istock/rarrarorro/