Kościół
400 dni wojny na Ukrainie: historie bohaterskich sióstr walczących o człowieczeństwo
W piekle wojny nie poddają się i wciąż niosą pomoc ludności na Ukrainie. O historiach bohaterskich sióstr zakonnych dowiadujemy się z książki red. Agaty Puścikowskiej pt. „Siostry Nadziei”. W rozmowie z Family News Service autorka wskazuje, jak doszło do powstania publikacji oraz podaje konkretne przykłady heroicznej postawy sióstr. 30 marca przypada 400. dzień wojny na Ukrainie.
Family News Service: Książka „Siostry Nadziei. Nieznane historie bohaterskich kobiet walczących na Ukrainie” to efekt Pani wielomiesięcznej pracy. Kiedy pojawiła się pierwsza myśl, żeby obszernie spisać losy sióstr zakonnych pozostających w państwie ogarniętym wojną?
Red. Agata Puścikowska: W momencie, gdy wybuchła wojna cały czas miałam kontakt ze swoimi znajomymi i przyjaciółmi z Ukrainy. Bałam się o tych ludzi, szczególnie o siostry zakonne, ponieważ miałam świadomość – pisałam o tym w kilku wcześniejszych książkach – co może oznaczać wojna właśnie dla nich. Nie miałam złudzeń, że rosyjska armia to nic innego jak armia sowiecka w nowej odsłonie. Później potwierdziło się to m.in. w Buczy czy Irpieniu.
Przez dłuższy czas rozmawiałam „prywatnie” poprzez komunikatory internetowe z siostrami z różnych zgromadzeń i miejsc. Opowiadały mi o sytuacji, o tym dlaczego zostają na miejscu i nie ewakuują się do Polski. Zaczęło do mnie docierać, że jestem świadkiem jakiegoś dramatycznego zatoczenia koła historii. Czułam, jakbym „weszła” do własnych książek („Wojenne siostry”, „Siostry z powstania” i „Waleczne z gór”) albo do historycznego filmu. Bo okazało się, że współczesne siostry z Ukrainy robią to samo, co robiły moje książkowe bohaterki sprzed lat: chronią dzieci, starców, pomagają żołnierzom.
Na początku były to rozmowy przyjacielskie, jednak później wiedziałam, że poznaję historie, których inni nie mają możliwości poznać. Nie mogłam pozostawić tych rozmów wyłącznie dla siebie, bo na moich oczach dzieje się historia. Dotarło też do mnie, że każdy powinien pomagać tym, co najlepiej potrafi i ma w sobie.
Ja umiem pisać i mogę dokumentować ich codzienne bohaterstwo.
„Siostry Nadziei” w dużym stopniu mają więc charakter kronikarski, ale też reporterski, są też zapiskiem intymnych zwierzeń, dylematów, lęków i radości.
Innym przełomowym momentem, który skłonił mnie do napisania książki, były publiczne komentarze na temat Kościoła, który podobno „nic nie robi na Ukrainie”. Bardzo mnie takie wypowiedzi polityków i działaczy społecznych denerwowały, bo były po prostu nieprawdziwe i niesprawiedliwe.
To, co robiły siostry zakonne w czasie II wojny światowej, robią i teraz.
Pomagają uchodźcom, dzieciom, sierotom, wdowom, żołnierzom, osobom zależnym, żołnierzom czy chronią zabytki i paramenty liturgiczne.

Jak wygląda codzienna posługa sióstr zakonnych na Ukrainie?
W pomoc drugiemu człowiekowi zaangażowały się właściwie wszystkie zgromadzenia. Przyjmują uchodźców wewnętrznych, karmią, wydają ubrania. Siostry są z ludźmi i od nich nie odchodzą. Organizują im także życie codzienne. Proszę sobie wyobrazić, że do małej wioseczki przybywa kilka tysięcy osób ze swoimi problemami, traumami, zagubieniem.
Co wtedy zrobić? Dzieje się wielka tragedia i pojawiają się bardzo trudne sytuacje, związane również z tym, że ludzie pochodzą z różnych środowisk i z różnych regionów kraju. W ośrodkach dla uchodźców, obok siebie, mieszka np. pani profesor, obok niej dziewczyna, która najprawdopodobniej trudniła się „najstarszym zawodem świata”, obok jest rodzina wielodzietna, a jeszcze dalej – ktoś niepełnosprawny. Niegdyś mieli swój dom, pracę, etc. – teraz mają kawałek podłogi. Budzi to emocje, wybuchają kłótnie, depresja jest doświadczeniem tysięcy ludzi.

W tym wszystkim są one – siostry zakonne, które dwoją się i troją, żeby łagodzić, rozmawiać, podawać ciepłą zupę, pocieszać. I działają tak do utraty sił, ponad siły. Jednak gdy rozmawiałam z nimi, to za każdym razem wzruszały ramionami i się zastanawiały: „Co my takiego robimy? W zasadzie to nic wielkiego nie robimy. No dobra: dajemy im nadzieję. Tylko dajemy nadzieję”.
Opisała Pani m.in. historie sióstr służebniczek dębickich oraz józefitek, które zajmują się osobami starszymi.
Siostry w różnych miejscach na Ukrainie opiekują się osobami zależnymi. To na przykład 90-letnie staruszeczki, osoby polskiego pochodzenia, które pamiętają II wojnę światową. W momencie, gdy rozpoczyna się alarm przeciwlotniczy, wiadomo, że gdzieś leci rakieta. Pytanie tylko: gdzie i czy nasi zbiją? Powinno się wówczas uciekać do schronów.
Ale siostry tego nie robią. Nie są w stanie przenieść kilkudziesięciu osób w pięć minut do piwnicy. Nie jest to wykonalne technicznie. Poza tym, to są przecież osoby leżące, schorowane, więc każde szarpnięcie powoduje strach i ból. Siostry więc zostają przy łóżkach podopiecznych i mówią: ”Jeśli przyjdzie zginąć, to razem”. Podobne historie działy się na przykład w czasie Powstania Warszawskiego: siostry zostawały z chorymi do końca.
Siostry zakonne pracujące za naszą wschodnią granicą prowadzą również domy dziecka.
Tak. Siostry z kilku zgromadzeń prowadzą niewielkie, rodzinne domy dziecka. Przyjmują tam dzieci ze środowisk trudnych, po dramatycznych przejściach. Po wybuchu wojny, dzieci które zaczynały przy zakonnicach odzyskiwać spokój i poczucie bezpieczeństwa, znów musiały zmagać się z lękiem, stresem. I w momencie wybuchu wojny siostry musiały te maluszki ewakuować, wywieźć do Polski. Uciekały z nimi, gdy wokół latały rakiety.
W Polsce zostały przyjęte z otwartymi sercami i ugoszczone z ogromnym oddaniem. Jednak po kilku miesiącach… wróciły na Ukrainę, ponieważ dzieci tak bardzo tęskniły. To wzruszające i dające do myślenia: mimo, że w Polsce staraliśmy się im „przychylić nieba”, żeby miały wszystko w sensie materialnym, to jednak dzieci chciały wrócić do swojej ojczyzny.

Mimo ogromu wojennych nieszczęść zdarzają się małe cuda. Niezwykła jest chociażby historia młodej dziewczyny, która przyjmowała chrzest podczas bombardowania.
Takich małych cudów jest mnóstwo. Małymi cudami można nazwać i fakt, że wiele osób zaczyna zupełnie inaczej postrzegać siostry zakonne. Wcześniej byli im niechętni, wręcz przechodzili na drugą stronę ulicy, gdy widzieli siostrę, bo się bali, nie ufali. Jednak teraz wspólna niedola, wspólna bieda zmienia serca!
Zmiana patrzenia na Kościół katolicki jest też ewidentna. Rzeczywiście dokonują się też zmiany serca, jak w przypadku 15-letniej dziewczyny, która uciekała z okolic Odessy i poprosiła o chrzest. A chrzest odbył się w czasie… alarmu rakietowego. Nikt z kościoła nie uciekł.
Takich historii zapewne jest więcej…
Dla mnie przykładem, że nad wielkim złem, jest jeszcze większe Dobro, jest m.in historia z Żytomierza. Siostry Franciszkanki Służebnice Krzyża, pracują i modlą się w miejscu, w którym podczas I wojny światowej przebywała Matka Róża Czacka. Tuż przed obecną wojną, Czacka „wróciła” do Żytomierza po beatyfikacji, przybyły do miasta Jej relikwie. Siostry w najgorszych momentach ostrzałów modlą się przez wstawiennictwo swojej założycielki.
Natomiast, jeszcze przed wybuchem wojny, siostry próbowały dotrzeć do środowiska dorosłych osób niewidomych, mieszkających na wydzielonym osiedlu przy zakładzie pracy chronionej. Jednak niewidomi nie życzyli sobie ich pomocy. Byli wręcz wrogo nastawieni. Gdy wybuchła wojna, siostry postanowiły ich odwiedzić, bo przeczuwały, że niewidomi są pozbawieni jakiejkolwiek pomocy.
Miały rację. Okazało się, że jest to środowisko bardzo biedne materialnie, ale i zaniedbane moralnie. Mieszkańcy osiedla otworzyli się na pomoc, bo poznali siostry. Przekonali się, że to cudowne, działające, skromne osoby. Siostry starają się cały czas walczyć o poprawę ich bytu. A takich historii, dających nadzieję, zebrałam dużo, dużo więcej. Bo siostry nadziei są cały czas na posterunku.
Family News Service
Foto: YouTube, archiwum prywatne, Rycerze Kolumba, materiały promocyjne książki “Siostry nadziei”
Kościół
Kościół katolicki zachęca młodych do odkrywania powołania. Tydzień modlitwy i świadectw
Kościół katolicki w Stanach Zjednoczonych obchodził w dniach 1–7 listopada Krajowy Tydzień Świadomości Powołań. Inicjatywa, o której mówi Ojciec Paweł Kosiński SJ, ma zachęcać wiernych do modlitwy za osoby rozważające kapłaństwo, diakonat i życie konsekrowane, a także wspierać młodych ludzi w rozeznawaniu ich życiowej drogi. Amerykańscy biskupi podkreślają, że świadectwo radości płynącej z powołania może inspirować kolejne pokolenia.
Modlitwa i wsparcie dla osób rozeznających powołanie
Krajowy Tydzień Świadomości Powołań, znany jako National Vocation Awareness Week, był obchodzony w amerykańskich diecezjach, parafiach, szkołach katolickich i wspólnotach zakonnych. Wydarzenia organizowane w całym kraju obejmowały spotkania, modlitwy oraz inicjatywy edukacyjne przybliżające życie kapłanów, diakonów i osób konsekrowanych.
Arcybiskup Nowego Jorku Ronald Hicks, przewodniczący Komisji ds. Duchowieństwa, Życia Konsekrowanego i Powołań USCCB, zachęcił wiernych do szczególnej modlitwy za powołania i wspierania osób, które zastanawiają się nad podjęciem służby w Kościele. Zwrócił też uwagę, że zbliżający się okres Święta Dziękczynienia i radosnego oczekiwania na Boże Narodzenie jest okazją do wdzięczności za tych, którzy odpowiedzieli na Boże wezwanie.
Siostra Ruby Sampang: powołanie przyniosło jej radość i wolność
Jednym ze świadectw przedstawianych podczas tegorocznych obchodów jest historia siostry Ruby Sampang, pochodzącej z Filipin członkini zgromadzenia Religiosas de María Inmaculada, czyli Sióstr Maryi Niepokalanej.
Zakonnica pełni obecnie funkcję dyrektorki ośrodka mieszkalnego Centro Maria Catholic Housing w Waszyngtonie, który zapewnia bezpieczne zakwaterowanie i wsparcie młodym kobietom. Przez dziesięciolecia pracowała z kobietami w różnych częściach świata, pomagając im rozwijać się i odkrywać własną drogę życiową.
Siostra Ruby przyznała, że początkowo nie chciała zostać zakonnicą, ponieważ miała inne plany na przyszłość. Z czasem jednak coraz silniej odczuwała wewnętrzne wezwanie do życia konsekrowanego. Ostatecznie zrozumiała, że odpowiedź na nie może przynieść jej prawdziwe szczęście.
Po latach posługi podkreśla, że decyzja o wstąpieniu do zgromadzenia stała się źródłem głębokiej radości i poczucia wolności. Szczególne znaczenie ma dla niej możliwość towarzyszenia młodym kobietom w ich rozwoju oraz pomagania im w rozeznawaniu własnego powołania. Zakonnica zachęca do cierpliwości i zaufania Bogu, przypominając, że odkrywanie powołania nie zawsze przebiega zgodnie z osobistymi planami i oczekiwaniami.

Centro Maria Catholic Housing
Tradycja sięgająca 1976 roku
Krajowy Tydzień Świadomości Powołań został ustanowiony przez Konferencję Biskupów Katolickich Stanów Zjednoczonych w 1976 roku. Początkowo obchodzono go w 28. niedzielę roku liturgicznego. W kolejnych latach termin obchodów ulegał zmianom i niekiedy zbiegał się ze świętem Chrztu Pańskiego. W 2014 roku amerykańscy biskupi zdecydowali o przeniesieniu wydarzenia na pierwszy pełny tydzień listopada.
Od tego czasu inicjatywa pozostaje ważnym elementem duszpasterstwa powołaniowego w Stanach Zjednoczonych. Jej celem jest nie tylko zachęcanie młodych ludzi do rozważenia kapłaństwa czy życia zakonnego, ale również budowanie w parafiach i rodzinach atmosfery sprzyjającej odkrywaniu Bożego wezwania.
Papież zwrócił w ten sposób uwagę na osobisty i wspólnotowy wymiar odpowiedzi na Boże wezwanie. Powołanie nie ogranicza się bowiem do indywidualnej decyzji, lecz wiąże się także ze służbą innym i budowaniem wspólnoty wierzących.
Arcybiskup Ronald Hicks podkreślił, że modlitwa, wdzięczność i radosne świadectwo osób realizujących swoje powołanie są szczególnie potrzebne w świecie, w którym młodzi ludzie stają przed wieloma trudnymi wyborami dotyczącymi swojej przyszłości.
Źródło: ewtnnews
Foto: YouTube, Centro Maria Catholic Housing, istock/Thales Antonio/
Kościół
Uroczystość Wszystkich Świętych w Kościele Świętej Trójcy w Chicago. Fot. Wojciech Adamski
Kościół
18-letnia Maria Middleton może zostać świętą. Nastolatka żyła wiarą i nadzieją
Maria Middleton z Pensylwanii zmarła w wieku zaledwie 18 lat po walce z nieoperacyjnym guzem mózgu. Sześć lat po jej śmierci Kościół katolicki rozpoczął wstępne działania związane z możliwością wszczęcia procesu beatyfikacyjnego. Historię nastolatki, która mimo cierpienia nie straciła wiary i nadziei, przedstawia Jezuita, Ojciec Paweł Kosiński.
Setki wiernych w Amerykańskiej Częstochowie
5 października setki osób zgromadziło się w Narodowym Sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej w Doylestown w Pensylwanii, aby uczcić szóstą rocznicę śmierci Marii Middleton. Uroczystej Mszy świętej przewodniczył arcybiskup Filadelfii Nelson Pérez.
Sanktuarium było miejscem szczególnie ważnym dla Marii i jej rodziny. Matka dziewczynki, Susan Middleton, przyprowadzała ją tam co tydzień na adorację Najświętszego Sakramentu, odkąd córka ukończyła trzy lata. To właśnie tam Maria nauczyła się odmawiać Koronkę do Miłosierdzia Bożego i różaniec oraz pogłębiała nabożeństwo do Matki Bożej, której została poświęcona podczas chrztu.
Arcybiskup Pérez wspominał, że poznał historię Marii podczas pandemii COVID-19. Nastolatka napisała do niego po zawieszeniu publicznych Mszy świętych, prosząc o możliwość przyjęcia Eucharystii, która była dla niej źródłem siły w chorobie. Hierarcha odpowiedział tego samego dnia, proponując, że osobiście przyniesie jej Komunię świętą.
Od dzieciństwa uczyła się miłości do Boga
Maria urodziła się 10 września 2002 roku. Jej rodzice, Brian i Susan Middleton, pobrali się po uzyskaniu stwierdzenia nieważności wcześniejszych małżeństw i stworzyli rodzinę patchworkową. Susan miała wówczas 44 lata, dlatego narodziny córki oboje traktowali jako niespodziewany dar od Boga.
Matka wspomina, że już jako mała dziewczynka Maria wykazywała niezwykłą dojrzałość. Kiedy miała pięć lat, przygotowała na Dzień Matki kartkę, w której nazwała Susan drugą najlepszą mamą na świecie. Było to nawiązanie do przekonania przekazywanego jej od dzieciństwa, że oprócz ziemskiej matki ma również doskonałą Matkę w niebie.
Wzorowa uczennica i zaangażowana wolontariuszka
Maria osiągała bardzo dobre wyniki w nauce, została wybrana przewodniczącą swojej klasy i należała do National Honor Society, organizacji wyróżniającej uczniów za osiągnięcia akademickie i działalność społeczną. Angażowała się również w życie parafii oraz liczne inicjatywy charytatywne.

Maria Middleton
Jako uczennica pierwszej klasy Villa Joseph Marie High School zorganizowała zbiórkę płaszczy dla potrzebujących, wspierającą Mother of Mercy House w filadelfijskiej dzielnicy Kensington. Współorganizowała także szkolny maraton taneczny zbierający fundusze dla dzieci walczących z nowotworami. Wydarzenie nosi obecnie nazwę Hope-A-Thon, upamiętniając Marię.
Jej nauczycielka katolickiej nauki społecznej i teologii moralnej Stephanie Weaver podkreśla, że dziewczynka nie ograniczała się do mówienia o wierze, lecz konsekwentnie przekładała ją na konkretne działania.
Diagnoza, która zmieniła wszystko
W styczniu 2019 roku, kiedy Maria miała 16 lat, lekarze zdiagnozowali u niej nieoperacyjny guz pnia mózgu. Rodzina usłyszała, że zostało jej od dziewięciu do dwunastu miesięcy życia.

Maria Middleton w Ugandzie
Pomimo postępującego nowotworu i coraz większego cierpienia Maria nie utraciła wewnętrznego pokoju. Modliła się o cudowne uzdrowienie, ale jednocześnie starała się przyjmować wolę Bożą. Jej ojciec Brian podkreśla, że głęboka wiara córki nie pojawiła się dopiero po diagnozie, lecz rozwijała się przez całe jej życie.
Nawet podczas choroby pomagała innym
Dziewięć miesięcy po diagnozie Maria udała się z rodzicami do Ugandy, gdzie uczniowie Pope John Paul II Academy modlili się o jej zdrowie. Jedna z dziewczynek, Patience, napisała do niej list z prośbą o modlitwę za brata cierpiącego na anemię sierpowatą.
Kiedy Maria otrzymała możliwość spełnienia życzenia dzięki organizacji Make-A-Wish, postanowiła wykorzystać ją do pomocy rodzinie Patience oraz szkole w Ugandzie. Nawet w obliczu własnej ciężkiej choroby troszczyła się o potrzeby innych.

Maria Middleton w Ugandzie
Podczas pandemii COVID-19 przyjaciele organizowali internetowe modlitwy różańcowe w intencji jej uzdrowienia. W jednym ze spotkań na platformie Zoom uczestniczyło ponad 2000 osób. Zorganizowano również przejazd ponad 500 samochodów przed domem rodziny Middleton, aby okazać jej wsparcie.
Nie straciła nadziei do ostatnich chwil
W końcowym okresie choroby Maria stopniowo traciła możliwość chodzenia, poruszania rękami, słyszenia, przełykania i mówienia. Jej matka Susan podkreśla, że córka była świadoma pogarszającego się stanu zdrowia, ale mimo ogromnego cierpienia nie poddała się rozpaczy.
Maria Middleton zmarła 8 października 2020 roku, w wieku 18 lat. Od tego czasu jej rodzice otrzymują każdego tygodnia dziesiątki wiadomości od osób, które dzięki historii nastolatki powróciły do Kościoła, na nowo odkryły sakramenty lub pogłębiły swoją wiarę.

Maria Middleton w czasie choroby
W 2025 roku wydawnictwo Ascension opublikowało książkę „Think Hope: Maria Middleton’s Life of Unyielding Trust in God”, przedstawiającą życie nastolatki i jej niezachwiane zaufanie do Boga.
Czy Maria Middleton zostanie ogłoszona świętą?
W czerwcu 2026 roku arcybiskup Nelson Pérez otrzymał petycję dotyczącą rozpoczęcia procesu kanonizacyjnego Marii Middleton. Dokument zapoczątkował wstępny etap konsultacji i rozeznawania w Kościele. Nie oznacza to jeszcze formalnego rozpoczęcia procesu beatyfikacyjnego.
Podczas rocznicowej Mszy świętej arcybiskup Pérez zaznaczył, że niezależnie od przyszłej decyzji Kościoła Maria już dziś inspiruje innych. Jej życie pokazuje młodym ludziom, że głęboka wiara, świętość i nadzieja są możliwe również we współczesnym świecie.
Rodzice Marii nadal dzielą się jej historią, przekonani, że przesłanie ich córki może pomóc kolejnym osobom odnaleźć sens cierpienia, siłę wiary i nadzieję nawet w najtrudniejszych chwilach.
Źródło: ewtnnews
Foto: Susan Middleton, Think Hope Foundation
-
News USA4 tygodnie temuOsiem stanów pozywa OpenAI. Zarzuty dotyczą bezpieczeństwa dzieci korzystających z ChatGPT
-
News USA4 tygodnie temuDepartament Sprawiedliwości grozi Kalifornii pozwem o głosowanie osób bez obywatelstwa USA
-
News Chicago3 tygodnie temuPolski neurochirurg dr Maciej Leśniak przyjęty do prestiżowej National Academy of Medicine
-
GOŚCIE BUDZIK MORNING SHOW2 tygodnie temuŚmierć to nie koniec. O. Jarosław Mikuczewski o nadziei i sztuce dobrego umierania
-
Polonia Amerykańska4 tygodnie temuDzień Góralski w Muzeum Polskim w Ameryce. Poznaj podhalańskie tradycje weselne
-
News Chicago4 tygodnie temuRekordową kwotę ponad 260 mln USD dostaną osoby poszkodowane przez byłego policjanta
-
News USA1 tydzień temuDemokraci faworytami wyborów do Kongresu USA. Czy sondaże znów się mylą?
-
Polonia Amerykańska2 dni temuBeata Siemionkowicz z Round Lake IL odzyska wolność po ponad roku w areszcie ICE. Może być jednak deportowana











