Połącz się z nami

Ciekawostki

Mistrzyni Polski w wyciskaniu sztangi leżąc: Życie z niepełnosprawnością nie wyklucza mnie z bycia szczęśliwą

Opublikowano

dnia

Aleksandra Zielińska, wielokrotna mistrzyni Polski w wyciskaniu sztangi w leżeniu, urodziła się z rozszczepem kręgosłupa. Porusza się za pomocą kul lub wózka inwalidzkiego. Choroba nie przeszkadza jej w spełnianiu marzeń i osiąganiu kolejnych sukcesów.

W rozmowie z Family News Service Aleksandra Zielińska opowiada m.in. o sportowych sukcesach, o tym, dlaczego niepełnosprawności nie postrzega jako problemu oraz planach na przyszłość.

Jest pani wielokrotną mistrzynią Polski w podnoszeniu ciężarów leżąc. Czuje się pani szczęśliwą i spełnioną kobietą?

Aleksandra Zielińska: Tak, bo robię to, co lubię. Niepełnosprawność nie przeszkadza w tym, aby moje życie było pełne i bogate.

Mówi pani, że dzięki determinacji rodziców nie postrzega pani niepełnosprawności jako problemu.

Kiedy się urodziłam moi rodzice byli w szoku. Lekarz z jakiejś przyczyny nie zauważył tej przepukliny, która była dość duża. Miałam także problemy z biodrami.

W szpitalu zdecydowano, abym przyszła na świat poprzez cesarskie cięcie, bo porodu naturalnego w ogóle mogłabym nie przeżyć. Moi rodzice mają jednak naturę zadaniowców i wiedzieli, że w takich sytuacjach należy natychmiast rozpocząć rehabilitację.

Rehabilitacja rozpoczęła się w drugim tygodniu życia.

Tak. Na początku sześć razy dziennie, co dwie godziny. Zakładano, że będę musiała być rehabilitowana do 18. roku życia, ale ten czas znacznie się skrócił.

A jak jest teraz?

Mam przepuklinę oponowo-rdzeniową. Nerwy rdzeniowe są uszkodzone na odcinku lędźwiowym. Od tego miejsca nie mam czucia. Nie wszystkie stawy i mięśnie dobrze funkcjonują.

Przez nieruchome stopy mam problemy z zachowaniem równowagi. Przy przepuklinie oponowo-rdzeniowej częstą przypadłością jest też zwichnięcie stawów biodrowych. Powoduje to trudności w dłuższym chodzeniu oraz staniu.

Wiara pomaga mi w życiu

Bała się pani, że przez chorobę nie będzie mogła w pełni realizować swoich marzeń?

Nie byłam wychowywana w lęku. Rodzice nie mówili mi, że czegoś nie będę mogła robić i że coś jest poza moim zasięgiem.

Owszem, kiedy opowiadałam im, że kiedyś zostanę chirurgiem i będę stała przy stole operacyjnym, to oni tłumaczyli mi, że niekoniecznie jest to praca dla mnie. Nie dlatego, że się do niej nie nadaję, ale że fizycznie nie będę w stanie pewnych czynności wykonać.

Zawsze mi powtarzali, że jak będę miała pracę, jak będę miała męża to wtedy na pewne rzeczy spojrzę z innej perspektywy. Ograniczenia pojawiały się ze strony innych ludzi. Odnosili się do mnie różnie. Nie zawsze to były pozytywne reakcje. Dlatego z czasem pojawiły się u mnie momenty zwątpienia.

Miała pani pretensje i żal do Boga?

W tej relacji pojawiły się pewne trudności. Pochodzę z wierzącej rodziny, moja babcia była bardzo religijna. Na pewnym etapie życia jej postawa wobec Boga zaczęła mnie irytować. Najważniejsza była dla niej modlitwa i chodzenie do kościoła.

Ja zaś uważałam, że mam kiepskie życie. Obraziłam się na Boga, bo spodziewałam się spektakularnego uzdrowienia.

Pytałam, dlaczego to przytrafiło się właśnie mnie? Dlaczego nie zabierze ode mnie choroby, skoro Go tak gorliwie proszę?

Z czasem w ogóle przestałam chodzić do kościoła. Wszystko zaczęło się zmieniać, gdy poznałam moją przyjaciółkę. Ona odczarowała moje postrzeganie wiary.

Zdałam sobie sprawę, że na mszę świętą nie chodzą tylko starsze panie. Poza tym ona też żyła Bogiem na co dzień. Wierzyła w świętych obcowanie. I dzięki niej zaczęłam stopniowo poznawać Boga i rozwiewać swoje wątpliwości.

Oczywiście łatwiej jest iść swoją drogą i nie liczyć się z nikim i niczym, mieć swój plan. Ale generalnie wiara bardzo mi pomaga w życiu.

Trzykrotna rekordzistka

W pewnym momencie w pani życiu pojawiła się sportowa pasja. Jak się zaczęła ta przygoda?

Już w dzieciństwie nie lubiłam chodzić na basen. Krępowało mnie to, że z powodu choroby, muszę tam być przy innych osobach jedynie w kostiumie kąpielowym. Trener zaproponował mi, żebym może spróbowała zaprzyjaźnić się z siłownią.

Miałam wtedy 14 lat. Moją uwagę przykuła ławka. Tata wyjaśnił mi do czego ona służy i jak wyciska się sztangę. Spodobało mi się to bardzo i od razu chciałam dokładać ciężar.

W porównaniu z mężczyznami, którzy zaczynali rozgrzewkę od ciężaru będącego moim maksimum, czułam się bardzo słabo. Trener widział jednak we mnie potencjał. Zaproponował wyjazd na zawody.

Co było dalej?

Okazały się totalną porażką. Osiągnęłam najgorszy wynik. Obiecałam sobie, że nigdy już nie wezmę udziału w kolejnych zawodach.

Trener jednak nie odpuszczał.

Zapisał mnie na mistrzostwa Polski. Zdobyłam tam pierwsze miejsce! Od tego wszystko się zaczęło. Przez kolejne lata wszędzie, gdzie pojechałam zdobywałam pierwsze lub drugie miejsca. Zdałam sobie sprawę, że ja też mogę coś robić.

Nie miałam wcześniej poczucia, że jestem w czymś dobra. Owszem dobrze się uczyłam, moim ulubionym przedmiotem była biologia, ale nie odczuwałam z tego powodu dumy.

Dopiero sport pokazał mi, że to ciało, które nie domaga w jednej sferze, może nadrobić je w innej, a ja nie jestem na straconej pozycji.

Nie ma ludzi, którzy nie mieliby talentów

Jak z nadzieją spojrzeć w przyszłość i pokonywać trudności dnia codziennego?

Rzeczywistość zależy od tego, jak ją postrzegamy. Trudności zawsze będą, ale większość z nich jest do ogarnięcia. Warto pamiętać, że nie ma ludzi, którzy nie mieliby talentów.

Jeśli znajdziemy w sobie ciekawe zainteresowania i pasje, to należy się w tym kierunku rozwijać, bo to daje szczęście i radość.

Przed zawodami powtarzam sobie, że podczas nich nie tylko staram się być lepsza od innych, ale przede wszystkim od samej siebie, z poprzedniego dnia. Wynik nie jest do końca zależny ode mnie. Mogę się skupić na tym, aby był jak najlepszy. Zależy to jednak od wielu czynników.

Podczas jednych zawodów zajęłam 6. miejsce i zrobiłam taki wynik, którego bym się nigdy nie spodziewała.

Kilka lat temu przeczytałam jedną z wypowiedzi amerykańskiej pisarki, Arianny Huffington, które wciąż we mnie rezonują:

„Nie staram się tańczyć lepiej niż ktokolwiek inny. Staram się jedynie tańczyć lepiej niż ja sama”.

W realizacji kolejnych planów i marzeń warto patrzeć na własne możliwości, nie odpuszczać i robić swoje.

Jest pani psychologiem i pracuje w szkole specjalnej. To dla pani misja?

Dla mnie praca to powołanie. Jest momentami wyczerpująca, ale i daje mi dużo satysfakcji i radości.

Choroba pomaga pani w tej pracy?

Bardziej pomaga mi mój sposób wychowania. Uczniom przekazuję to, czego nauczyli mnie rodzice.

Nie dawali mi taryfy ulgowej tylko ze względu na chorobę. Robili wszystko, abym w przyszłości była jak najbardziej samodzielna.

W podobny sposób chcę traktować swoich podopiecznych. Pracuję w szkole dla dzieci z autyzmem. Jestem terapeutką behawioralną. To, że jeżdżę na wózku sprawia, że jestem też wobec nich bardziej empatyczna.

Niepełnosprawność nie jest przeszkodą w byciu szczęśliwym

Niektórzy mówią, że dzieciom z niepełnosprawnościami nie powinno pozwalać się narodzić ze względu na cierpienie, które jest przed nimi. Co Pani na to?

Chciałabym ich zapytać o to, czy naprawdę mają wiedzę o tym, jak mogą żyć osoby z niepełnosprawnością. Mam wrażenie, że ludzie tego nie wiedzą. Posługują się określonymi tekstami, bo mają swoje przekonania, których nie weryfikują pod względem prawdziwości.

Co by pani powiedziała tym, którzy dyskutują na temat aborcji eugenicznej, czyli zabijania dzieci nienarodzonych podejrzewanych o chorobę lub niepełnosprawność?

Mam ogromny dystans do tych wszystkich przewidywań i stawiania diagnoz. Zastanawia mnie również to, gdzie przebiega granica, że czyjeś życie jest wartościowe, a inne już nie jest. Jestem dowodem, że nie zawsze takie jasnowidztwo się spełnia.

Funkcjonowanie człowieka z niepełnosprawnością w dużej mierze zależy od tego, co jego bliscy zrobią z tą chorobą.

Zawsze możemy takim osobom pomóc. Przykro mi jest, gdy czytam o matkach, które poświęcają swoje życie dla dzieci, które rzekomo nie mają przyszłości.

Chodzę, żyję w miarę normalnie.

Bycie kobietą z niepełnosprawnością nie wyklucza mnie z bycia szczęśliwą.

Przecież nikt nie wie co nas czeka w życiu. Czasami jeden wypadek zmienia dotychczasową codzienność.

Dyskutując o prawie do aborcji eugenicznej zapominamy o tym, że rozmawiamy też o ludziach, którzy żyją i to słyszą. Często słyszę: „Wiesz, ja to jestem za wyborem, ale nie chodzi mi o ciebie”. To nie jest prawda. Chodzi o taką samą osobę jak ja.

Unikam takich rozmów, bo sprawiają ból.

Każdy człowiek ma bowiem prawo do życia, bo każde życie jest wartościowe, bez wyjątków.

Skutki chorób się minimalizuje, a chorych się leczy, a nie zabija.

Jakie wyzwania przed panią?

Za kilka tygodni zostanę żoną, a więc nowa rola przede mną. Ponadto otwierają się przede mną nowe perspektywy zawodowe.

Family News Service

 

 

Foto:  Archiwum prywatne Aleksandry Zielińskiej

News Chicago

108 lat niezwykłego życia. Mieszkanka Chicago świętowała urodziny w gronie rodziny

Opublikowano

dnia

Autor:

ruby-hawkins 108 lat

Ruby Hawkins z Chicago skończyła 108 lat. Urodzona w 1918 roku seniorka świętowała w czwartek swoje urodziny w otoczeniu najbliższych, przy torcie, muzyce i tańcach. Jej życie obejmuje ponad wiek amerykańskiej historii, od pracy na plantacjach bawełny w Georgii po przeprowadzkę do Chicago i założenie wielopokoleniowej rodziny.

Od plantacji bawełny do Chicago

Ruby Hawkins, nazywana przez bliskich i znajomych Mother Ruby, przyszła na świat w Madison w stanie Georgia w 1918 roku. W tym samym roku w Stanach Zjednoczonych wprowadzono czas letni, a na rynku pojawiły się czekoladki Frango Mint i ser Velveeta.

Jej dzieciństwo nie należało do łatwych. Po ukończeniu szóstej klasy musiała przerwać naukę, aby pracować przy sadzeniu i zbieraniu bawełny. W 1936 roku przeprowadziła się do Chicago w ramach Wielkiej Migracji, podczas której miliony Afroamerykanów opuszczały południowe stany w poszukiwaniu lepszych warunków życia i pracy.

Małżeństwo, które przetrwało 71 lat

W Chicago Ruby poznała Delawrence’a Hawkinsa, którego poślubiła w 1942 roku. Ich małżeństwo trwało 71 lat, aż do śmierci męża w 2013 roku. Delawrence służył w armii amerykańskiej, a następnie przez ponad 40 lat pracował w Poczcie Stanów Zjednoczonych.

Para doczekała się pięciorga dzieci. Dziś rodzina Ruby obejmuje również dziewięcioro wnucząt, dwanaścioro prawnucząt oraz trzynaścioro potomków z kolejnych pokoleń. Najmłodszy członek rodziny przyszedł na świat zaledwie dwa tygodnie przed jej 108. urodzinami.

Długowieczność jest rodzinną tradycją

Córka jubilatki, Laurencella Hawkins, przyznała, że każdego roku modli się o kolejne urodziny matki. Podkreśliła, że Ruby pozostaje w zaskakująco dobrej kondycji, a pod względem sprawności przewyższa nawet niektóre ze swoich dzieci.

Okazuje się, że długowieczność występuje w rodzinie Hawkins od pokoleń. Matka Ruby dożyła 96 lat, jej cioteczna babka 105 lat, a cioteczny dziadek 103 lat. Sama jubilatka wciąż cieszy się życiem i kolejnymi spotkaniami z najbliższymi.

Wiara i pomaganie innym przez całe życie

Ważną rolę w życiu Ruby Hawkins odgrywa religia. Seniorka od wielu lat należy do wspólnoty West Point Baptist Church i angażuje się w działalność kościelnej grupy Dorcas Circle, której misją jest niesienie pomocy potrzebującym na wzór biblijnej Dorkas.

Podczas urodzin Ruby podkreśliła, że każdy dzień traktuje jako dar od Boga, któremu zawdzięcza swoje długie życie. Przyznała również, że ze wszystkich 108 lat mogłaby opowiedzieć osobną historię, choć przedstawienie ich wszystkich zajęłoby bardzo dużo czasu.

Czwartkowe przyjęcie było nie tylko okazją do świętowania imponującego wieku, ale również do wspólnego wspominania rodzinnej historii. Otoczona dziećmi, wnukami i kolejnymi pokoleniami potomków Ruby Hawkins pozostaje świadkiem ponad stu lat przemian społecznych i symbolem niezwykłej siły rodzinnych więzi.

 

Źródło: nbc
Foto: YouTube
Czytaj dalej

NEWS Florida

Nowa atrakcja w Kennedy Space Center. Kosmiczny roller coaster porwie zwiedzających w 2028 roku

Opublikowano

dnia

Autor:

Centrum Kosmiczne im. Kennedy’ego na Florydzie przygotowuje nową atrakcję, która połączy emocje związane z jazdą kolejką górską z symulacją testów lotniczych NASA. Roller coaster Aero Test Lab ma zostać otwarty w 2028 roku, oferując odwiedzającym możliwość wcielenia się w rolę inżyniera testującego technologie kosmiczne.

Kosmiczna kolejka zaprezentowana w Orlando

Nową atrakcję przedstawiono we wtorek podczas targów International Association of Amusement Parks and Attractions Expo – IAAPA w Orlando. Uczestnicy wydarzenia mogli obejrzeć film promocyjny oraz zająć miejsca w pojeździe przygotowanym dla przyszłych pasażerów.

Aero Test Lab będzie kolejką typu spike coaster, w której tradycyjna jazda zostanie połączona z interaktywną symulacją lotu. Goście wcielą się w rolę inżynierów testowych NASA, wykonując zadania podczas przejazdu.

Pasażerowie sami wpłyną na przebieg jazdy

Dyrektor operacyjny Kennedy Space Center Visitor Complex, Therrin Protze, wyjaśnił podczas prezentacji, że uczestnicy będą mogli aktywnie sterować wybranymi elementami przejazdu, w tym ustawiać prędkość oraz brać udział w interaktywnej grze.

Po zakończeniu jazdy każdy uczestnik otrzyma wynik odzwierciedlający skuteczność wykonanych zadań. Organizatorzy chcą, aby doświadczenie nie tylko dostarczało emocji, ale również inspirowało młodych ludzi do zainteresowania się nauką, technologią i inżynierią kosmiczną. Protze podkreślił, że po ukończeniu symulacji pasażerowie będą mogli poczuć się jak honorowi inżynierowie NASA.

Nowoczesna technologia i interaktywna rywalizacja

Za konstrukcję kolejki odpowiada niemiecka firma Maurer Rides, która wykorzysta technologię SPIKE Coaster. Rozwiązanie ma połączyć dynamiczny przejazd z realistyczną symulacją testowego lotu.

Pojazdy zostaną wyposażone w wyświetlacz przezierny typu head-up display oraz dwa wskaźniki, prezentujące instrukcje, wyniki i dane dotyczące lotu. Dzięki temu uczestnicy będą mogli na bieżąco śledzić przebieg symulacji.

Na uchwytach pojawią się również specjalne przyciski Boost Buttons, wykorzystywane podczas zadań wymagających szybkiej reakcji. System będzie uwzględniał najszybsze naciśnięcie przycisku przez członka zespołu, zachęcając pasażerów do współpracy i przyjaznej rywalizacji.

Nowa atrakcja dla przyszłych odkrywców kosmosu

Aero Test Lab ma wzbogacić ofertę Kennedy Space Center Visitor Complex, jednego z najważniejszych ośrodków turystyki kosmicznej na Florydzie. Nowa kolejka będzie łączyć rozrywkę z elementami edukacyjnymi, pozwalając odwiedzającym poznać wybrane aspekty pracy inżynierów i pilotów testowych.

Otwarcie atrakcji zaplanowano na 2028 rok. Szczegółowa data rozpoczęcia działalności nie została jeszcze ogłoszona.

 

Źródło: baynews9
Foto: YouTube
Czytaj dalej

News Chicago

Najbogatsi mieszkańcy Illinois: Dziedzic Walmartu ma fortunę dziesięć razy większą niż Pritzker

Opublikowano

dnia

Autor:

Gubernator Illinois JB Pritzker, którego majątek szacowany jest na 4,2 miliarda dolarów, należy do najbogatszych polityków w Stanach Zjednoczonych. Jednak jego fortuna jest niewielka w porównaniu z majątkiem najzamożniejszego mieszkańca Illinois. Według rankingu Forbes 400 na 2026 rok aż 18 mieszkańców stanu znalazło się w gronie 400 najbogatszych Amerykanów.

Dziedzic Walmartu zdecydowanym liderem

Najbogatszym mieszkańcem Illinois jest Lukas Walton, spadkobierca fortuny związanej z siecią sklepów Walmart. Jego majątek szacowany jest na 44,4 miliarda dolarów, co zapewniło mu 24. miejsce w ogólnokrajowym zestawieniu Forbes 400.

Skala jego bogactwa jest imponująca. Walton posiada więcej pieniędzy niż czterej kolejni najbogatsi mieszkańcy Illinois razem wzięci. Jego fortuna jest również ponad dziesięciokrotnie większa od majątku Gubernatora JB Pritzkera, spadkobiercy hotelowego imperium Hyatt.

Pięciu najbogatszych mieszkańców Illinois

Drugie miejsce w stanowym zestawieniu zajmuje Charlie Mills, przewodniczący rady nadzorczej firmy Medline, której działalność związana jest z branżą medyczną. Jego majątek wyceniono na 11 miliardów dolarów.

Na trzeciej pozycji znalazł się Neil Bluhm, inwestor związany z nieruchomościami i branżą kasynową, posiadający fortunę wartą 9,9 miliarda dolarów. Tuż za nim uplasował się Patrick Ryan, przedsiębiorca działający w sektorze ubezpieczeniowym, którego majątek oszacowano na 9,4 miliarda dolarów.

Pierwszą piątkę zamyka Ty Warner, twórca niezwykle popularnych pluszowych zabawek Beanie Babies. Jego majątek wynosi około 8,2 miliarda dolarów, co pokazuje, jak ogromne fortuny mogą powstawać również w branży produktów konsumenckich.

Charlie Mills

Charlie Mills

Rodzina Pritzkerów i inni miliarderzy

W rankingu znaleźli się także Elizabeth i Richard Uihlein, których majątki wyceniono na 7,6 miliarda dolarów każdy. Kolejnym przedstawicielem znanej rodziny Pritzkerów jest Thomas Pritzker, posiadający fortunę szacowaną na 7,5 miliarda dolarów.

Wśród najbogatszych mieszkańców Illinois są również Mark Walter z majątkiem 7,3 miliarda dolarów, Eric Lefkofsky z fortuną 6,5 miliarda dolarów oraz Justin Ishbia, którego bogactwo oszacowano na 6,4 miliarda dolarów.

Neil Bluhm

Neil Bluhm

Listę 18 mieszkańców Illinois obecnych w rankingu Forbes 400 uzupełniają Joseph Grendys, Penny Pritzker, Andy Mills, Larry Gies, Joe Mansueto, Byron Trott i Wendy Abrams. Ich indywidualne majątki mieszczą się w przedziale od 4,7 do 6,1 miliarda dolarów.

Illinois domem dla największych amerykańskich fortun

Tegoroczne zestawienie pokazuje, że bogactwo mieszkańców Illinois pochodzi z wielu sektorów gospodarki, w tym handlu detalicznego, opieki zdrowotnej, nieruchomości, ubezpieczeń, finansów i przemysłu rozrywkowego.

Patrick Ryan

Patrick Ryan

Choć JB Pritzker dysponuje majątkiem wartym około 4,2 miliarda dolarów, jego nazwisko nie znalazło się wśród 18 mieszkańców stanu wymienionych w tegorocznym rankingu. Na czele zestawienia pozostaje Lukas Walton, którego fortuna zdecydowanie przewyższa majątki pozostałych miliarderów z Illinois.

 

Źródło: secretchicago
Foto: Medline, Northwestern University, Ryan specialty, YouTube
Czytaj dalej

Popularne

Kalendarz

październik 2022
P W Ś C P S N
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Popularne w tym miesiącu