Połącz się z nami

Kościół

Pielgrzymka? Codziennie mówiłam, że wracam do domu

Opublikowano

dnia

Żar leje się z nieba? Ok, zakładam kapelusz, nakładam krem z filtrem i do przodu, leje deszcz – ok, kiedyś przestanie padać. Z pokorą zaczęłam przyjmować to, co mnie spotyka.

Pielgrzymki nie są mi obce, choć nigdy nie doświadczyłam trudu pielgrzymowania osobiście. Ostatnio zrodziło się we mnie wielkie pragnienie, by pokazać piękno nie tylko samego pielgrzymowania na Jasną Górę, ale i motywację tych, którzy wyruszyli na szlak.

Skąd to pragnienie? Myślę, że ma wiele źródeł.

Znam osobiście wielu pielgrzymów, większość z nich emanuje miłością do Kościoła i Maryi, a przy tym są to osoby mocno osadzone w realiach i trudach codzienności. Odkłamuje się wyobrażenie pielgrzyma jako smutnego osobnika w worku pokutnym, który niesie w plecaku kamienie.

Drugą sprawą jest cel – Jasna Góra. Nie ukrywam, że moja relacja z Maryją jest bardzo dynamiczna. Przez kilka ostatnich miesięcy odkryłam Ją w zupełnie inny sposób. Jak? Nie powiem! Maczał w tym palce pewien kapłan, który jak się okazuje, też zasuwa z buta do Maryi (i to przez całą Polskę, Kaszub jeden!).

Poprosiłam o pomoc przy tworzeniu tego tekstu tych, którzy doświadczyli osobiście trudu tej wyjątkowej formy na spędzanie wakacyjnego czasu. Oddaje im głos, posłuchajcie.

Jakie jest Twoje pierwsze skojarzenie z pielgrzymką?

Agnieszka: droga, spotkanie z Nim w trudzie.

Kasia: wielka opieka i wsparcie. Idzie się i czuje, że nie idziesz sam, bo to po prostu jest fizycznie niemożliwe, że jest jakaś siła, która cię podtrzymuje i cię prowadzi. Czuje się to wręcz namacalnie.

Było wiele bardzo podobnych odpowiedzi – o tym, że to droga, spotkanie, radość, przyjaźń, pogłębianie relacji, bycie tu i teraz. Nikt nie odpowiedział, narzekając na trud, pierwsze skojarzenia okazały się w 100% pozytywne.

Dlaczego wracasz (bądź nie) na szlak? Co takiego pociąga cię w pielgrzymowaniu?

Agnieszka: Przez kilka dni można się “wyłączyć” z bieżącego świata (…) jesteś z własnymi myślami i z tym co On podpowiada, uświadamiasz sobie, że problemy tego świata wcale nie są takie ważne, że najważniejsze to się zatrzymać i skupić na Nim.

Magdalena: By jeszcze raz odkryć poczucie wspólnoty z ludźmi podobnie myślącymi, którzy nie będą oceniać, bo widzą cię umordowaną upałem, brudną, spuchniętą; którzy też idąc obok, odmawiają różaniec; którzy nie boją się wziąć odpowiedzialności i pełnią różne potrzebne w drodze funkcje.

Kasia: W sercu wtedy rodzi się taka radość i nadzieja, że ten świat wcale nie jest taki zły, że są promyczki dobra. Są cudowni ludzie bardzo wierzący, pokorni, cisi, czynią miłosierdzie czynem, nie gadaniem.

Wśród kilkudziesięciu odpowiedzi, jakie do mnie dotarły, tylko jedna osoba napisała, że nie wróciła na szlak, że to jednak nie jej duchowość.

Zrodziło to we mnie pewną refleksję – co takiego dzieje się w pielgrzymim sercu, że wraca? Co jest tą wartością dodaną, która pokonuje wszelkie przeciwności, sprawia, że ludzie np. rezygnują z urlopu na rzecz np. 19-dniowej pielgrzymki (pielgrzymka Kaszubska idzie 19)?

Mogę się tego tylko domyślać (wszak sama urlop wykorzystałam na siedzenie w ciszy na rekolekcjach ignacjańskich). Co albo Kto pcha ich ciągle pomimo trudności?

Jaki jest największy trud pielgrzymki?

Marysia: Trudne warunki (np. mycie się chusteczkami w komórce, garażu w misce z zimną wodą, życie “na walizkach”, spanie najczęściej w stodołach pełnych siana i kurzu, ale da się i to też ma swój urok (…) z pokorą zaczęłam przyjmować to, co mnie spotyka.

Żar leje się z nieba? Ok, zakładam kapelusz, nakładam krem z filtrem i do przodu, leje deszcz – ok, kiedyś przestanie padać. Strasznie zimno w nocy? Zakładam to, co mam i czekam na nowy dzień (…) Zabrakło obiadu? Ok, zjem kabanosa, bez obiadu też da się przeżyć. A na pielgrzymce nigdy nie głodowałam.

Magdalena: Skręcona noga, uczulenie na asfalt, bąble. Okres – a tu do mycia trochę wody w misce. Chleb z pasztetem w kółko. Deszcz 5 dni z rzędu.

Kasia: Generalnie nie jest łatwo. Codziennie mówiłam, że wracamy do domu. Ale rano wszystko mijało. Wielka, wielka pomoc i łaska, jak tak się zastanawiam – to nie jest normalne. Pielgrzymi to są wariaci i świry, do których z wielką dumą należę.

Znalezienie ustronnego miejsca, gdy twoja grupa idzie. Mycie się w misce, gdy ma się okres. Obolałe i pokaleczone nogi – te odpowiedzi padały najczęściej. Zaczynam drżeć na samo wyobrażenie tych sytuacji!

Co bym straciła, gdybym nie spróbowała?

Marysia: Możliwość tak dużego doceniania tego, co mam, np. nawet wanny i świadomość tego, że do szczęścia nie potrzeba tak wiele (kwestie materialne, prestiż), detoks od częstego korzystania z mediów społecznościowych (na pielgrzymce to staje się niepotrzebne).

Agnieszka: Cykl dnia, czyli katoagenda (poranna msza, godzinki, różaniec, koronka, apel), tego brakuje po powrocie do domu (…) siedzisz tam w poczuciu, że udało Ci się, że żaden ból Cię nie złamał, że On był przy Tobie, a Ona Cię prowadziła, bo chciała, żebyś doszedł przed Jej wizerunek. Uwielbiam wtedy pójść do Niej, usiąść i patrzeć na jej piękny wizerunek, który mówi “dziękuję, że tu jesteś”.

Magdalena: Pielgrzymka mnie wtedy definiowała. Straciłabym naukę wierności modlitwie pomimo okoliczności. Nie spotkałabym moich przyjaciół. Nie nauczyłabym się cieszyć z kanapek z pomidorem, które dostaliśmy na noclegu, ani z tego, że pani gospodyni, widząc nas już zapleśniałe po tych kilku dniach deszczu, rozpaliła piec i mogłyśmy się wysuszyć. Nie nauczyłabym się, że z pomocą Bożej łaski dam radę.

Kasia: Może moja dusza by straciła jakąś cząstkę miłości, której doświadczyłam.

Pod tym pytaniem pojawiło się również kilka odpowiedzi, przy których się wzruszałam. Opowieści o “spowiedziach nie liczonych w minutach, ale w kilometrach” (wow, jakie piękne określenie!). O kapłanach, którzy dzielnie idą mimo upałów w sutannach, gotowi słuchać tych spowiedzi. O ludziach na szlaku, którzy czekali na pielgrzymów, by ugościć ich tym co mają, albo tym, czego na co dzień im brak.

Przede wszystkim były to jednak opowieści głębokie o wewnętrznym spotkaniu – z Bogiem i Maryją.

Tak, jakby wszystko inne traciło sens, jakby liczyło się tylko to spotkanie, ta chwila, ta droga ze spojrzeniem we wzrok, którego serce tak mocno pragnie.

Autor: Magdalena Urbańska

Tekst pochodzi z bloga niezawodnanadzieja.blog.deon.pl.

 

 

Foto: You Tube

Kościół

Chicago uhonoruje pomnikiem św. Franciszkę Ksawerę Cabrini – patronkę imigrantów

Opublikowano

dnia

Autor:

13 listopada Kościół katolicki wspomina św. Franciszkę Ksawerę Cabrini, włoską misjonarkę, która poświęciła życie pomocy imigrantom, szczególnie ubogim rodzinom przybywającym do Stanów Zjednoczonych. Jej działalność pozostawiła trwały ślad w Chicago, gdzie zmarła w 1917 roku. Miasto planuje upamiętnić ją pomnikiem w Arrigo Park, w dzielnicy Little Italy, w miejscu dotychczasowego monumentu Krzysztofa Kolumba. O patronce imigrantów mówi Jezuita, Ojciec Paweł Kosiński.

Od włoskiej misjonarki do pierwszej amerykańskiej świętej

Franciszka Ksawera Cabrini urodziła się we Włoszech, ale znaczną część życia poświęciła pracy w Stanach Zjednoczonych. W 1909 roku otrzymała amerykańskie obywatelstwo, a w 1946 roku papież Pius XII ogłosił ją świętą. Tym samym została pierwszą kanonizowaną osobą posiadającą obywatelstwo USA.

Początkowo Cabrini marzyła o działalności misyjnej w Chinach. Inspirowała ją postać św. Franciszka Ksawerego, którego imię przyjęła. Jej plany zmienił jednak papież Leon XIII, kierując ją do Stanów Zjednoczonych, gdzie tysiące włoskich imigrantów żyło w ubóstwie i potrzebowało pomocy.

Przybyła do Ameryki niemal bez środków do życia

W 1889 roku Franciszka Cabrini dotarła do Nowego Jorku wraz z sześcioma siostrami zakonnymi. Dysponowały bardzo ograniczonymi funduszami, a na miejscu zetknęły się z trudnymi warunkami mieszkaniowymi, biedą i brakiem odpowiedniego wsparcia dla włoskich rodzin.

Misjonarka szybko zaangażowała się w organizowanie pomocy najbardziej potrzebującym. Szczególną uwagę poświęcała dzieciom, osobom chorym i rodzinom imigrantów, którzy na przełomie XIX i XX wieku często doświadczali w Stanach Zjednoczonych dyskryminacji i społecznego wykluczenia.

Założyła niemal 70 szkół, szpitali i sierocińców

Do końca życia zakonnica doprowadziła do powstania blisko 70 placówek, w tym szkół, szpitali i sierocińców w Stanach Zjednoczonych, Europie oraz Ameryce Łacińskiej. Założone przez nią zgromadzenie kontynuuje działalność na całym świecie.

Franciszka Cabrini przez wiele lat podróżowała, organizując kolejne placówki i wspierając społeczności imigrantów. Szczególnie silnie związała się z Chicago, gdzie prowadziła działalność na rzecz potrzebujących i rozwijała instytucje opiekuńcze.

St. Frances Xavier Cabrini

Św. Franciszka Ksawera Cabrini

22 grudnia 1917 roku zmarła w Chicago po latach intensywnej pracy i podróży. Jako przyczynę śmierci lekarz wskazał przewlekłe zapalenie wsierdzia, związane z chorobą serca. Jej ciało jest przechowywane i otaczane czcią w Narodowym Sanktuarium św. Franciszki Ksawery Cabrini.

Patronka imigrantów i nowy pomnik w Little Italy

W 1950 roku papież Pius XII oficjalnie ogłosił św. Franciszkę Ksawerę Cabrini patronką imigrantów, doceniając jej wieloletnią działalność na rzecz osób opuszczających ojczyznę w poszukiwaniu lepszego życia.

Jej dziedzictwo pozostaje żywe dzięki licznym szkołom, szpitalom i instytucjom noszącym jej imię. W Chicago planowane jest również ustawienie pomnika świętej w Arrigo Park w dzielnicy Little Italy. Monument ma zastąpić znajdujący się tam wcześniej pomnik Krzysztofa Kolumba.

 

Źródło: ewtnnews
Foto: wikimedia
Czytaj dalej

News USA

Kalifornia dokonała największego w historii złagodzenia wyroków – setki osób uniknie egzekucji

Opublikowano

dnia

Autor:

Gubernator Kalifornii Gavin Newsom zamienił wyroki śmierci wszystkich 548 skazanych oczekujących na egzekucję na dożywotnie pozbawienie wolności bez możliwości warunkowego zwolnienia. O amnestii ogłoszonej 5 listopada mówi Jezuita, Ojciec Paweł Kosiński. Decyzja spotkała się z uznaniem katolickiej organizacji Catholic Mobilizing Network, która określiła ją jako historyczny krok w obronie życia i godności człowieka.

548 skazanych uniknie egzekucji

Demokratyczny Gubernator Gavin Newsom poinformował w publicznym liście, że skorzystał ze swoich konstytucyjnych uprawnień do zastosowania prawa łaski wobec wszystkich osób skazanych na śmierć w Kalifornii. Ich kary zostały zamienione na dożywotnie więzienie bez możliwości ubiegania się o zwolnienie warunkowe. O decyzji informowaliśmy 5 listopada.

Newsom, który deklaruje się jako katolik, uzasadnił decyzję przekonaniem, że wykonywanie egzekucji przez państwo jest sprzeczne z wartościami Kalifornii, podważa fundamenty systemu prawnego i narusza godność człowieka. Podkreślił, że dożywotnie pozbawienie wolności bez możliwości zwolnienia jest najsurowszą karą, jaką może zgodnie z prawem zastosować.

Gubernator zaznaczył jednocześnie, że skazani pozostaną w więzieniach do końca życia, ale ich śmierć nie będzie wynikiem działania państwa.

Od moratorium w 2019 roku do masowego złagodzenia kar

Decyzja stanowi kolejny etap polityki Newsoma wobec kary śmierci. Już w 2019 roku gubernator podpisał rozporządzenie wprowadzające moratorium na egzekucje, które miało obowiązywać przez cały okres sprawowania przez niego urzędu. Nowe rozstrzygnięcie idzie znacznie dalej, ponieważ obejmuje wszystkie 548 osób znajdujące się w kalifornijskich celach śmierci.

Katolicka organizacja chwali decyzję gubernatora

Decyzję Newsoma pozytywnie oceniła Catholic Mobilizing Network, organizacja działająca na rzecz zniesienia kary śmierci w Stanach Zjednoczonych.

Catholic Mobilizing Network podkreśliła, że decyzja pokazuje możliwość budowania wymiaru sprawiedliwości na miłosierdziu i resocjalizacji, zamiast na odwecie i odbieraniu życia. Jej zdaniem skazani otrzymali szansę na przemianę, choć nadal będą ponosić konsekwencje popełnionych przestępstw.

Godność skazanych i cierpienie rodzin ofiar

Organizacja od lat zabiega o zamianę wyroków śmierci oraz całkowite zniesienie tej kary w USA. Odwołuje się przy tym do nauczania Kościoła katolickiego, którego Katechizm uznaje karę śmierci za niedopuszczalną ze względu na nienaruszalność i godność osoby ludzkiej.

Decyzja Gavina Newsoma stanowi jeden z najważniejszych kroków w amerykańskiej debacie nad karą śmierci. Jej pełne skutki prawne będą zależały również od rozstrzygnięć Sądu Najwyższego Kalifornii.

 

Źródło: ewtnnews
Foto: istock
Czytaj dalej

News USA

Aborcja i wybory do Kongresu. Biskupi katoliccy komentują wyniki referendów i zwycięstwo Demokratów

Opublikowano

dnia

Autor:

Zwolennicy prawa do aborcji zwyciężyli w trzech z czterech stanowych referendów przeprowadzonych 3 listopada w Stanach Zjednoczonych. Jednocześnie Demokraci przejęli kontrolę nad Senatem i Izbą Reprezentantów. Wyniki wywołały reakcje amerykańskich biskupów katolickich oraz organizacji pro-life, które zapowiadają kontynuowanie działań na rzecz ochrony życia nienarodzonych dzieci. Ich komentarze przedstawia Jezuita, Ojciec Paweł Kosiński.

Trzy zwycięstwa zwolenników aborcji, jedno przeciwników

W Wirginii i Nevadzie wyborcy poparli poprawki do konstytucji stanowych ustanawiające prawne gwarancje dostępu do aborcji. W obu stanach za zmianami opowiedziało się ponad 62 procent głosujących.

W Missouri 55,5 procent wyborców odrzuciło propozycję uchylenia konstytucyjnej ochrony prawa do aborcji. Odmienny wynik przyniosło referendum w Idaho, gdzie 56 procent głosujących sprzeciwiło się zmianie przepisów, która wprowadziłaby ustawowe prawo do aborcji.

Katoliccy biskupi aktywnie uczestniczyli w kampaniach poprzedzających wszystkie cztery głosowania, zachęcając wiernych do opowiedzenia się za ochroną życia od poczęcia.

Biskupi Wirginii ostrzegają przed konsekwencjami zmian

Po referendum w Wirginii biskup diecezji Richmond Barry C. Knestout oraz biskup diecezji Arlington Michael F. Burbidge wydali wspólne oświadczenie, w którym wyrazili głębokie rozczarowanie wynikiem. Ocenili, że poprawka może wprowadzić bardzo szeroką ochronę konstytucyjną aborcji, a nowe przepisy mogą również ograniczyć wpływ rodziców na decyzje dotyczące niepełnoletnich córek oraz zagrozić bezpieczeństwu kobiet.

Olivia Gans Turner, przewodnicząca Virginia Society for Human Life, wyraziła obawę, że zmiany osłabią nadzór nad placówkami wykonującymi aborcje i pozbawią kobiety oraz dzieci nienarodzone dotychczasowych zabezpieczeń prawnych.

Kościół w Nevadzie i Missouri zapowiada dalsze działania

Konferencja Katolicka Nevady, reprezentująca diecezję Reno i archidiecezję Las Vegas, podkreśliła, że wynik referendum nie zmienia godności ani wartości ludzkiego życia. Przedstawiciele Kościoła zapowiedzieli dalsze wspieranie kobiet, rodzin oraz ochrony życia od poczęcia do naturalnej śmierci.

Carol Tobias, przewodnicząca National Right to Life, uznała wynik głosowania w Missouri za poważne niepowodzenie ruchu pro-life. Zaznaczyła jednak, że nie oznacza ono zakończenia walki o zmianę przepisów i ochronę dzieci nienarodzonych.

Idaho odrzuciło rozszerzenie prawa do aborcji

Inaczej głosowali mieszkańcy Idaho, którzy większością 56 procent odrzucili propozycję ustanowienia ustawowego prawa do aborcji. Wynik został przyjęty z zadowoleniem przez organizacje pro-life.

Emily Naugle, przewodnicząca Right to Life of Idaho, oceniła, że wyborcy poparli utrzymanie obowiązujących przepisów, które według jej organizacji chronią zarówno kobiety, jak i dzieci nienarodzone. Podziękowała również działaczom za zaangażowanie w kampanię.

Diecezja Boise nie opublikowała bezpośrednio po referendum oficjalnego stanowiska. Wcześniej jej biskup Peter Christensen zachęcał kapłanów, aby podczas Mszy świętych poprzedzających głosowanie przypominali katolickie nauczanie o świętości życia.

Demokraci przejmują kontrolę nad Kongresem

Wybory z 3 listopada przyniosły również znaczącą zmianę układu sił politycznych w Waszyngtonie – Partia Demokratyczna przejęła kontrolę zarówno nad Senatem jak i nad Izbą Reprezentantów. Wyniki te wzbudziły obawy organizacji pro-life ze względu na stanowisko wielu demokratycznych polityków popierających dostęp do aborcji.

Gospodarka ważniejsza od aborcji dla republikańskich wyborców

Październikowe badanie Pew Research Center wskazało jednak, że aborcja nie była najważniejszą kwestią dla większości wyborców Partii Republikańskiej. Za bardzo istotny czynnik wpływający na decyzję wyborczą uznało ją 43 procent respondentów.

Znacznie większe znaczenie miała gospodarka, wskazana przez 82 procent Republikanów. Wyżej niż aborcję oceniano również takie zagadnienia jak imigracja, polityka zagraniczna oraz przestępczość z użyciem przemocy.

Wyniki listopadowych wyborów pokazują, że spór o aborcję mimo wszystko pozostaje ważnym elementem amerykańskiej debaty publicznej. Przedstawiciele Kościoła katolickiego i organizacji pro-life zapowiadają kontynuowanie swojej działalności mimo niekorzystnych dla nich rozstrzygnięć w większości stanowych referendów.

 

Źródło: ewtnnews
Foto: YouTube, istock/Rawf8/
Czytaj dalej

Popularne

Kalendarz

lipiec 2022
P W Ś C P S N
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Popularne w tym miesiącu