Kościół
Zmartwychwstanie – absolutna nowość Boga
“Jeśli On wyda swe życie na ofiarę za grzechy, ujrzy potomstwo, dni swe przedłuży, a wola Pańska spełni się przez Niego. Po udrękach swej duszy, ujrzy światło i nim się nasyci. Zacny mój Sługa usprawiedliwi wielu, ich nieprawości On sam dźwigać będzie. Dlatego w nagrodę przydzielę Mu tłumy, i posiądzie możnych jako zdobycz, za to, że Siebie na śmierć ofiarował i policzony został pomiędzy przestępców. A On poniósł grzechy wielu, i oręduje za przestępcami” (Iz 53, 10–12).
Jedność tajemnicy Krzyża i tajemnicy Zmartwychwstania
Nie ma Jezusowego Krzyża bez Jego Zmartwychwstania, nie ma też Jezusowego Zmartwychwstania bez Jego Krzyża. Im pełniej doświadczymy boleści wespół z Chrystusem pełnym boleści i udręki, tym głębsze może być nasze doświadczenie wesela i radość razem z Jezusem Zmartwychwstałym.
H. U. von Balthasar, wielki współczesny teolog, w swoich rozważaniach o Tajemnicy Paschalnej Chrystusa nalega, aby nie banalizować związku pomiędzy męką i zmartwychwstaniem. Męka nie stanowi tylko preludium, wstępu do zmartwychwstania.
Ale też Zmartwychwstanie nie jest jedynie szczęśliwym zakończeniem nieszczęśliwej historii Jezusa. Obie rzeczywistości należy traktować w sposób jednakowo głęboki i zasadniczy.
Męka Jezusa kończy ludzkie doświadczenie Syna Bożego. Śmierć Jezusa jest prawdziwa, jest ostateczna sama w sobie. Jezus doświadczył śmierci tak, jak doświadcza jej każdy człowiek umierający. Istnieje nieskończona przepaść pomiędzy śmiercią a Zmartwychwstaniem, którą może przebyć tylko sam Bóg.
Od początku powstawania Kościoła prawda o Zmartwychwstaniu Jezusa znajdowała się w centrum wiary.
Zmartwychwstanie było istotą Dobrej Nowiny. W swojej pierwszej katechezie św. Piotr przypomina o życiu i śmierci Jezusa tylko po to, aby na końcu stwierdzić, że właśnie “Bóg wskrzesił Go, zerwawszy więzy śmierci” (Dz 2, 24). Męka Pańska wydaje się w ustach Apostoła zaledwie przygrywką do tego, co najważniejsze — świadectwa o Zmartwychwstaniu.
A to świadectwo jest tu bardzo ważne, gdyż ukazanie się Uwielbionego nie miało być widowiskiem przeznaczonym dla całego ludu, lecz związane było z przekazaniem wybranym uprzednio przez Boga na świadków misji ogłoszenia ludowi tego wydarzenia (H. U. von Balthasar).

Od przyjęcia Zmartwychwstania Jezusa zależało ustosunkowanie się do całego Jego życia, nauczania i Jego śmierci.
Życie Jezusa z całą Jego niezwykłą nauką o miłości Boga do człowieka nie miałoby większego znaczenia, gdyby Jezus nie zmartwychwstał. “A jeżeli Chrystus nie zmartwychwstał, daremna jest wasza wiara i aż dotąd pozostajecie w swoich grzechach” (1 Kor 15, 17).
Jezusa, który nie powstałby z martwych, choćby żył i umarł dla prawdy, moglibyśmy czcić jak greckiego bohatera; nie moglibyśmy uznać Go jednak za zwycięzcę grzechu, śmierci i szatana; nie moglibyśmy oddawać Mu czci boskiej i przyjmować Go jako Pana naszego życia, którego winniśmy nie tylko miłować, ale także naśladować we wszystkim, także w Jego cierpieniu i męce krzyżowej.

Ojciec R. de Gasperis, profesor Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego w Rzymie, opowiadał podczas wykładów następujące zdarzenie. Zgłosił się do niego kiedyś pewien młody człowiek pochodzenia tureckiego, muzułmanin, który studiował prawo we Włoszech. A ponieważ chrześcijaństwo miało duży wpływ na kształtowanie się prawa w Europie, chciał dobrze poznać także religię chrześcijańską, by móc głębiej rozumieć ducha prawa europejskiego.
Ojciec de Gasperis opowiadał mu więc o życiu Jezusa, o Jego nauce i śmierci. Stwierdził również, iż my chrześcijanie wierzymy, że On żyje, ponieważ na trzeci dzień po śmierci zmartwychwstał. Wówczas student ten przerwał profesorowi jego wywód i spontanicznie zapytał: Dlaczego więc przedstawiacie Go tylko jako umarłego na krzyżu?

I choć pytanie niechrześcijańskiego studenta zawiera zbytnie uogólnienie, to jednak jest bystrą obserwacją postawy wielu chrześcijan i zawiera w sobie ziarno prawdy. Nierzadko bowiem w naszej powierzchownej pobożności męka i krzyż Jezusa są oddzielane od Zmartwychwstania. Często do męki Chrystusa podchodzimy zbyt naturalistycznie. Zatrzymujemy się przede wszystkim na jej zewnętrznym opisie nie umiejąc dotrzeć do jej zbawczej istoty.
Zewnętrzne podejście do męki i śmierci Jezusa z konieczności warunkuje powierzchowność w rozważaniu Zmartwychwstania Jezusa. Zmartwychwstanie traktujemy niekiedy nie tyle jako centrum wiary, ale raczej jako radosny dodatek.
Prorok Izajasz w czwartej Pieśni przepowiada nie tylko mękę i cierpienie, ale także uwielbienie Sługi Jahwe, który ujrzy światło i nim się nasyci. W nagrodę Jahwe przydzieli Mu narody i posiądzie możnych jako zdobycz. Jeżeli szczerze prosiliśmy Chrystusa, aby dopuścił nas do udziału w tajemnicy Jego męki i śmierci krzyżowej, to teraz mamy tym większe prawo zostać dopuszczeni do udziału w Jego Zmartwychwstaniu; mamy prawo stać się Jego narodem wybranym, Jego zdobyczą.

Prawdę o Zmartwychwstaniu bardzo trudno przyjąć, ponieważ zaprzecza naszemu ludzkiemu doświadczeniu i każe nam otworzyć się na tajemnicę.
Kontemplując ewangeliczne perykopy mówiące o Zmartwychwstaniu Jezusa nieustannie pamiętajmy, iż mamy do czynienia z wielką tajemnicą naszej wiary. “Wszystko, co dotyczy Zmartwychwstania Jezusa (…) jest bez analogii — brakuje jakiegokolwiek odpowiednika w naszych dziejach dla tej Prawdy wiary” (C. M. Martini).
“W tajemnicy paschalnej dotykamy nieprzewidywalnego działania Bożego, absolutnej nowości Boga, który nieustannie wszystko czyni nowym” (Ap 21, 5).
Ta właśnie absolutna nowość Boga jest dla nas najtrudniejsza do przyjęcia. Była ona także najtrudniejsza dla Apostołów Jezusa. Chrystus długo będzie musiał rozwiewać wątpliwości i nieufność uczniów. Tomasz będzie domagał się eksperymentalnego stwierdzenia tożsamości ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego Jezusa. Będzie chciał włożyć palce w rany po gwoździach, a całą rękę w Jego przebity bok (por. J 20 24–29).

Nie tylko Apostołowie mieli trudności z przyjęciem tajemnicy Zmartwychwstania Jezusa. Jest to prawda tak szokująca, iż przyjęciu tej tajemnicy opierało się i nadal opiera się wielu. Ślady tego oporu odnajdujemy w działalności św. Pawła. Wielu wierzących wspólnoty korynckiej twierdziło, iż nie ma zmartwychwstania.
Św. Paweł mówi do nich z wyrzutem: “Jeżeli zatem głosi się, że Chrystus zmartwychwstał, to dlaczego twierdzą niektórzy spośród was, że nie ma zmartwychwstania? Jeśli nie ma zmartwychwstania, to i Chrystus nie zmartwychwstał” (1 Kor 15, 12–13).
Głoszenie Dobrej Nowiny w Atenach, mieście słynącym z uprawiania filozofii, rozbiło się właśnie o prawdę o Zmartwychwstaniu Jezusa. Kiedy Paweł wspomniał o zmartwychwstaniu, mieszkańcy dumnego miasta, ufając bardziej swojemu rozumowi niż świadectwu Apostoła Narodów, zlekceważyli go banalnym stwierdzeniem: “Posłuchamy cię o tym innym razem” (Dz 17, 32).

Centralną prawdą, od której wszystko się zaczyna w chrześcijaństwie, nie jest krzyż, ale właśnie zmartwychwstanie.
W samym fakcie śmierci Jezusa na krzyżu nie było nic nadzwyczajnego. W czasach rzymskich dziesiątki tysięcy osób konało w okrutnych mękach na krzyżu. Karę krzyża zniósł dopiero cesarz Konstantyn w IV wieku. Krzyż Jezusa nabiera blasku chwały dzięki zmartwychwstaniu, poprzez zmartwychwstanie.
Gdyby Chrystus nie zmartwychwstał, byłby tylko jednym z wielu nieszczęsnych ludzi, który z powodu zawiści faryzeuszy i nieudolności władzy sądowniczej Rzymian zawiśli na szubienicy krzyża.
Dla wielu chrześcijan rozważanie męki i śmierci Jezusa jest modlitwą, której oddają się bardzo często i bardzo chętnie. Wiemy, jak smucić się z Jezusem maltretowanym, poniżanym, biczowanym, krzyżowanym, ale nie zawsze umiemy radować się z Jezusem Zmartwychwstałym, Jezusem wstępującym do nieba i zasiadającym po prawicy Ojca.

Mówimy nieraz, iż nasze życie z Boskiego dopuszczenia jest naznaczone krzyżem i cierpieniem. Trzeba nam jednak zawsze pamiętać, że jest to tylko część prawdy. Drugą część tej prawdy stanowi stwierdzenie, iż nasze życie ma być naznaczone także radością i pokojem, które przynosi Jezus Zmartwychwstały.
Św. Ignacy wprowadzając nas w kontemplację Jezusa Zmartwychwstałego, każe nam prosić o łaskę wesela i silnej radości z powodu tak wielkiej chwały i radości Chrystusa, ponieważ nie w naszej mocy jest zdobyć i zatrzymać wielką pobożność, silną miłość, łzy czy też inne pocieszenie duchowe, lecz wszystko to jest darem i łaską Boga, Pana naszego.
Ostatecznym celem naszego życia nie jest boleść i udręka, ale udział w chwale i radości wraz z Chrystusem Zmartwychwstałym.
Jezus odchodzi z tego świata w boleści i męce, ale po to, aby móc znowu powrócić jako pełen chwały i obdarzyć swoich umiłowanych pełną radością, pokojem i chwałą. Pisarze natchnieni, chcąc przybliżyć nam, na czym będzie polegać pełna radość i chwała, zapowiadana przez Chrystusa, są bezradni.

Św. Paweł, cytując bliżej nieznanego autora, powie, że “ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują” (1 Kor 2, 9). Kontemplowanie Jezusa Zmartwychwstałego ma nas więc podprowadzić do wewnętrznego odczuwania i smakowania tych wielkich rzeczy, aby Jezusowa radość była w nas i aby nasza radość była pełna (por. J 15, 11).
Doświadczenie radości w cierpieniu dla Chrystusa
Doświadczenie radości z Jezusem uwielbionym nie usuwa jednak z naszego życia na ziemi krzyża i cierpienia, ale umacnia nas w jego dźwiganiu w cierpliwości i chrześcijańskiej nadziei. Doskonały przykład tej paschalnej radości pośród cierpienia daje nam św. Paweł: “A jeśli nawet krew moja ma być wylana przy ofiarniczej posłudze około waszej wiary, cieszę się i dzielę radość z wami wszystkimi: a także i wy się cieszcie i dzielcie radość ze mną!” (Flp 2, 17–18).
Również i naszą łaską i radością jest nie tylko wierzyć w Chrystusa, ale także dla Niego cierpieć (por. Flp 1, 29–30). “Radość z Jezusem Zmartwychwstałym doświadczana nawet pośród cierpień i prześladowań jest zapowiedzią i przedsmakiem wiecznej radości. Chrystus (bowiem) zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli” (1 Kor 15, 20).

Doświadczenie radości i pokoju Jezusa Zmartwychwstałego obecne nawet pośród cierpienia i krzyża dane jest nie tylko dla nas samych, ale także dla tych, którzy nie umieją jeszcze cieszyć się z Jezusem Zmartwychwstałym. Jezus pociesza nas w każdym naszym utrapieniu, byśmy sami mogli pocieszać tych, co są w jakiejkolwiek udręce, pociechą, której doznajemy od Boga (2 Kor 1, 4).
Mamy dzielić się z naszymi braćmi naszym zaufaniem Jezusowi, aby i oni powierzając się Jemu, mogli w swoich utrapieniach odnajdywać tę radość, która płynie z tajemnicy Jego Zmartwychwstania.
Źródło: deon
Foto: istock/RomoloTavani/artplus/Denis-Art/sedmak/Saulo Angelo/thanasus/
News USA
Islam może wyprzedzić chrześcijaństwo już w 2035 roku. Nowe prognozy zmian religijnych na świecie
Islam może stać się największą religią świata już w 2035 roku, wyprzedzając chrześcijaństwo pod względem liczby wyznawców. Tak wynika z najnowszych prognoz Pew Research Center, opublikowanych w środę. Badacze przewidują również, że w ciągu najbliższych czterech dekad chrześcijanie przestaną stanowić większość mieszkańców Stanów Zjednoczonych.
Islam rozwija się znacznie szybciej niż chrześcijaństwo
Według Pew Research Center, które od 25 lat analizuje światowe trendy religijne, liczba wyznawców zarówno islamu, jak i chrześcijaństwa nadal rośnie. Tempo wzrostu społeczności muzułmańskiej jest jednak zdecydowanie wyższe, przede wszystkim ze względu na większą liczbę dzieci rodzących się w rodzinach muzułmańskich.
W 2020 roku na świecie żyło około 2,27 miliarda chrześcijan i 2,02 miliarda muzułmanów. Prognozy wskazują, że już w 2035 roku liczba muzułmanów osiągnie 2,57 miliarda, podczas gdy chrześcijan będzie około 2,52 miliarda.
Jeżeli obecne tendencje się utrzymają, do 2070 roku społeczność muzułmańska przekroczy 3,6 miliarda osób, natomiast liczba chrześcijan wyniesie niespełna 3 miliardy.
Stany Zjednoczone stracą chrześcijańską większość
Jednym z najważniejszych ustaleń raportu jest prognozowany spadek udziału chrześcijan w społeczeństwie amerykańskim. Obecnie stanowią oni około 62% dorosłych mieszkańców USA, jednak według Pew Research Center ich odsetek spadnie poniżej 50% do 2065 roku.
Zmniejszy się również bezwzględna liczba chrześcijan w Stanach Zjednoczonych – z około 217 milionów w 2020 roku do 174 milionów w 2070 roku. W sąsiedniej Kanadzie chrześcijanie mają przestać stanowić większość społeczeństwa jeszcze wcześniej, bo do 2030 roku.
Główną przyczyną tych zmian jest rosnąca liczba osób niezwiązanych z żadną religią. Według prognoz do 2070 roku będą one stanowić 41% mieszkańców Stanów Zjednoczonych, a w Kanadzie ich liczba przewyższy liczbę chrześcijan.
Demografia decyduje o przyszłości religii
Conrad Hackett, starszy demograf Pew Research Center, wyjaśnił, że najważniejszym czynnikiem wpływającym na zmiany religijne jest liczba urodzeń. Konwersje religijne oraz zmiany indywidualnej tożsamości wyznaniowej mają znacznie mniejsze znaczenie.

W latach 2020–2025 współczynnik dzietności wśród muzułmanek wynosił średnio 3,1 dziecka na kobietę, wśród chrześcijanek 2,5, natomiast wśród kobiet należących do pozostałych grup religijnych lub niezwiązanych z religią – 1,6. Dla porównania poziom zapewniający prostą zastępowalność pokoleń wynosi około 2,1 dziecka.
W analizowanym pięcioleciu muzułmanki urodziły około 252 milionów dzieci, podczas gdy chrześcijanki około 208 milionów. Islam jest jedyną dużą religią, dla której przewiduje się dalszy wzrost liczby urodzeń w kolejnych dekadach.
Afryka stanie się centrum światowego chrześcijaństwa
Badacze przewidują, że światowa populacja wzrośnie o 29% między 2020 a 2070 rokiem. W tym samym okresie liczba chrześcijan zwiększy się o 30%, a muzułmanów aż o 80%. Pozostałe wielkie religie będą rozwijały się wolniej niż światowa populacja.

Największy przyrost ludności nastąpi w Afryce Subsaharyjskiej, gdzie dominują chrześcijaństwo i islam. Wysoka dzietność oraz wydłużająca się średnia długość życia sprawią, że region ten będzie odgrywał coraz większą rolę w światowej demografii religijnej.
Do 2070 roku ponad połowa wszystkich chrześcijan będzie mieszkać w Afryce Subsaharyjskiej. Demokratyczna Republika Konga wyprzedzi Stany Zjednoczone jako kraj z największą liczbą chrześcijan. Ich populacja w Kongu ma wzrosnąć ponad trzykrotnie, do około 299 milionów.
W przypadku islamu największą społeczność muzułmańską będzie miał Pakistan, a kolejne miejsca zajmą Indie, Nigeria i Indonezja, która obecnie jest światowym liderem pod tym względem.
Europa będzie mniej liczna i mniej chrześcijańska
Zmiany demograficzne szczególnie mocno dotkną Europę. Według Pew Research Center do 2070 roku liczba jej mieszkańców zmniejszy się o 17%, a populacja chrześcijan spadnie o około jedną trzecią – z 505 milionów do 324 milionów.

Jednocześnie udział muzułmanów w europejskiej populacji ma wzrosnąć z obecnych 6% do 13% w 2070 roku. Oznacza to istotną zmianę struktury religijnej kontynentu, choć chrześcijaństwo nadal pozostanie jedną z jego najważniejszych tradycji religijnych.
W skali globalnej liczba hinduistów i wyznawców judaizmu będzie nadal rosła, ale ich udział w światowej populacji zmniejszy się. W przypadku buddyzmu przewidywany jest zarówno spadek liczby wyznawców, jak i ich procentowego udziału, między innymi wskutek kurczenia się populacji Chin, Korei Południowej i Japonii.
Coraz więcej osób bez przynależności religijnej
Istotnym zjawiskiem pozostaje wzrost liczby ateistów, agnostyków i osób, które nie identyfikują się z żadną religią. Badacze określają tę grupę mianem nones.
Już obecnie osoby bez przynależności religijnej stanowią większość mieszkańców dziesięciu państw, w tym Czech, Japonii, Holandii, Nowej Zelandii, Urugwaju i Wietnamu. Do 2070 roku do tej grupy mają dołączyć między innymi Korea Południowa, Francja i Wielka Brytania.

Po wyłączeniu Chin, gdzie odsetek osób niereligijnych jest wysoki, ale populacja ma znacząco się zmniejszyć, liczba osób bez przynależności religijnej w pozostałych krajach wzrośnie do 2070 roku o ponad 180 milionów.
Eksperci apelują o dialog między religiami
Gina Zurlo, badaczka demografii religijnej z Harvard Divinity School, podkreśliła, że zmiany liczebności największych wspólnot wyznaniowych zwiększają znaczenie dialogu chrześcijańsko-muzułmańskiego. Zwróciła uwagę na utrzymujące się nieporozumienia i uprzedzenia po obu stronach oraz obawy części chrześcijan związane z perspektywą utraty pozycji największej religii świata.
Jej zdaniem szczególnie ważne są edukacja międzyreligijna i osobiste kontakty między wyznawcami różnych religii, które pomagają ograniczać stereotypy i wzajemną nieufność.
Alan Cooperman, dyrektor badań nad religią w Pew Research Center, zaznaczył natomiast, że wzrost liczby muzułmanów i chrześcijan następuje przede wszystkim w państwach, w których dana religia już dominuje. Nie jest więc przede wszystkim wynikiem przechodzenia wyznawców jednej religii do drugiej.

Cooperman przestrzegł przed przedstawianiem prognoz jako rywalizacji, w której jedna religia zwycięża kosztem drugiej. Podkreślił, że badanie opisuje przede wszystkim długoterminowe procesy demograficzne, a nie konflikt między chrześcijaństwem a islamem.
Źródło: baynews9
Foto: istock/Drazen Zigic/Jacob Wackerhausen/, Vatican Media,
Kościół
Amerykańscy biskupi obradują w Baltimore. Imigracja, AI i przyszłość Kościoła w USA
Przyszłość Kościoła katolickiego w Stanach Zjednoczonych, rosnące zainteresowanie religią wśród młodych ludzi, sytuacja imigrantów oraz wyzwania związane ze sztuczną inteligencją to główne tematy jesiennego zebrania Konferencji Biskupów Katolickich USA (USCCB). Hierarchowie spotykają się w Baltimore w dniach 17–18 listopada, aby wyznaczyć najważniejsze kierunki działalności duszpasterskiej i organizacyjnej. O wydarzeniu mówi Jezuita, Ojciec Paweł Kosiński.
Coraz więcej młodych Amerykanów interesuje się katolicyzmem
Jednym z najważniejszych punktów obrad jest obserwowany w ostatnim czasie wzrost zainteresowania Kościołem katolickim, szczególnie wśród młodych dorosłych. Biskupi przeanalizują doniesienia o zwiększającej się liczbie osób przystępujących do Kościoła oraz o odnowionym zainteresowaniu religią.
Niektóre badania wskazują na wyraźne ożywienie religijne wśród młodego pokolenia, inne przedstawiają bardziej zróżnicowany obraz. Hierarchowie chcą ustalić, czy jest to początek trwałej zmiany pokoleniowej, czy jedynie przejściowa tendencja.
Istotną kwestią pozostaje również to, czy rosnące zainteresowanie katolicyzmem przekłada się na regularne uczestnictwo w życiu parafialnym, korzystanie z sakramentów oraz długofalowe zaangażowanie we wspólnoty kościelne.
Imigracja i ochrona rodzin migrantów
Kolejnym ważnym tematem jest sytuacja imigrantów w Stanach Zjednoczonych. Komisja ds. Migracji przedstawi biskupom informacje o działaniach podjętych od listopada 2025 roku, kiedy USCCB opublikowała specjalne przesłanie dotyczące polityki migracyjnej.
W ostatnich miesiącach amerykańskie diecezje i instytucje katolickie opracowywały konkretne formy pomocy osobom dotkniętym zaostrzeniem przepisów imigracyjnych. Szczególną uwagę zwracano na rozdzielanie rodzin oraz sposób traktowania migrantów mieszkających w USA od wielu lat.
Wybory władz i nowe kierunki działalności episkopatu
Podczas zgromadzenia biskupi wybiorą sekretarza konferencji oraz przewodniczących sześciu stałych komisji. Nowi przedstawiciele będą mieli istotny wpływ na kształtowanie priorytetów duszpasterskich i publicznego stanowiska amerykańskiego episkopatu.
Publiczną część obrad otworzyło wystąpienie przewodniczącego USCCB, arcybiskupa Paula Coakleya. Do zgromadzonych hierarchów zwrócił się również nuncjusz apostolski w Stanach Zjednoczonych, arcybiskup Gabriele Caccia.
Ochrona życia, liturgia i sprawiedliwość rasowa
Biskupi rozpatrują propozycję aktualizacji ogólnokrajowego planu duszpasterskiego dotyczącego ochrony życia. Dokument został przyjęty po raz pierwszy w 1975 roku, a jego ostatnia większa rewizja miała miejsce w 2001 roku.
Pod głosowanie trafią także nowe wydania Lekcjonarza mszalnego oraz Księgi Ewangelii. Hierarchowie rozważą ponadto ustanowienie corocznego Dnia Modlitwy o Sprawiedliwość Rasową, który miałby zwracać uwagę na godność każdego człowieka i potrzebę przezwyciężania podziałów społecznych.
W programie znalazło się również zatwierdzenie budżetu USCCB na 2027 rok oraz aktualizacja wytycznych dotyczących sprawozdawczości finansowej diecezji i zasad społecznie odpowiedzialnego inwestowania.
Możliwy postęp w dwóch procesach beatyfikacyjnych
Podczas spotkania mogą zostać podjęte decyzje dotyczące dalszego prowadzenia spraw kanonizacyjnych Marii Middleton oraz Thomasa Stevena Vander Woude’a. Szczególną uwagę zwraca historia Vander Woude’a, mieszkańca Wirginii, który niemal dwie dekady temu zginął, ratując życie swojego syna. Jego historię opisywaliśmy 15 września. Diecezja Arlington prowadzi obecnie postępowanie badające życie i okoliczności śmierci Vander Woude’a w związku z możliwością wyniesienia go na ołtarze.
Sztuczna inteligencja a godność człowieka
Jednym z nowych wyzwań, którym zajmują się amerykańscy biskupi, jest szybki rozwój sztucznej inteligencji. Podczas obrad przedstawione zostały działania niedawno utworzonego Zespołu ds. Ochrony Godności Człowieka w Erze Sztucznej Inteligencji.

Tom Vander Woude
Pracami zespołu kieruje biskup Oscar Cantù z diecezji San José w Kalifornii. Jego zadaniem jest opracowanie bardziej konkretnych zaleceń dotyczących etycznego wykorzystywania nowych technologii, wykraczających poza ogólne zasady moralne. Punktem odniesienia pozostaje nauczanie papieża Leona XIV, w tym encyklika Magnifica Humanitas.
Obrady dostępne również w internecie
Jesienne zgromadzenie USCCB w Baltimore ma znaczenie nie tylko organizacyjne. Podejmowane decyzje mogą wpłynąć na kierunki duszpasterstwa, stanowisko Kościoła wobec najważniejszych problemów społecznych oraz jego rolę w debacie publicznej w Stanach Zjednoczonych.
Publiczne sesje zebrania biskupów są transmitowane na żywo za pośrednictwem oficjalnej strony konferencji pod adresem www.usccb.org/meetings.
Źródło: ewtnnews
Foto: YouTube, Tom Vander Woude Guild, USCCB
News USA
Aborcja w USA: Kongres rozpatrzy projekt regulujący postępowanie ze szczątkami płodów
W amerykańskim Kongresie pojawił się projekt ustawy nakładającej nowe obowiązki na dostawców środków do aborcji farmakologicznej. Propozycja dotyczy sposobu postępowania ze szczątkami płodów i odpadami medycznymi. Jednocześnie w kraju zapadło ważne orzeczenie dotyczące działalności ośrodków pro-life, a Departament Sprawiedliwości zapowiedział udział w wielomiliardowym procesie przeciwko Planned Parenthood. Najnowsze wiadomości dotyczące kwestii pro-life oraz aborcji omawia Ojciec Paweł Kosiński SJ.
Projekt ustawy o pochówku lub kremacji szczątków płodów
5 listopada republikańska Kongresmenka Sheri Biggs z Karoliny Południowej przedstawiła projekt ustawy zobowiązującej dostawców środków do aborcji farmakologicznej do zapewnienia możliwości pochówku lub kremacji szczątków płodów. Współautorem projektu jest republikański Kongresmen Michael Cloud z Teksasu.
Proponowane przepisy przewidują umieszczanie na opakowaniach leków ostrzeżeń przed spłukiwaniem szczątków w toalecie. Dostawcy mieliby również obowiązek dołączania specjalnych zestawów do ich zbierania wraz z informacją o najbliższej placówce przygotowanej do przyjęcia szczątków i stałych odpadów medycznych.
Narodowe Czuwanie Modlitewne w Obronie Życia w Waszyngtonie
Konferencja Biskupów Katolickich Stanów Zjednoczonych zapowiedziała doroczne Narodowe Czuwanie Modlitewne w Obronie Życia, które rozpocznie się 21 stycznia 2027 roku, w przeddzień Marszu dla Życia w Waszyngtonie.
Uroczystości odbędą się w Bazylice Narodowego Sanktuarium Niepokalanego Poczęcia. Msza święta rozpocznie się o 5:00 PM, a homilię wygłosi biskup Daniel Thomas, przewodniczący komisji pro-life amerykańskiego episkopatu. O 7:00 PM zaplanowano godzinę świętą w dolnej części bazyliki. Czuwanie zakończy się następnego dnia Mszą świętą o 8:00 AM. Obie Eucharystie będą transmitowane przez katolicką telewizję EWTN.
Sąd w Nowym Jorku wydał orzeczenie korzystne dla ośrodków pro-life
6 listopada federalny sąd okręgowy w Nowym Jorku wydał orzeczenie chroniące prawo ośrodków wspierających kobiety w ciąży do informowania o stosowaniu progesteronu po przyjęciu pierwszego leku wykorzystywanego w aborcji farmakologicznej.
Sprawa rozpoczęła się w 2024 roku, kiedy prokurator generalna Nowego Jorku Letitia James wniosła pozew cywilny przeciwko placówkom promującym tzw. odwracanie aborcji farmakologicznej. Postępowanie toczy się pod nazwą National Institute of Family and Life Advocates v. James.

Prokurator Generalna Nowego Jorku Letitia James
Departament Sprawiedliwości dołącza do sprawy przeciwko Planned Parenthood
Amerykański Departament Sprawiedliwości poinformował 6 listopada, że zamierza przystąpić do postępowania prowadzonego w Teksasie przeciwko organizacji Planned Parenthood. Sprawa dotyczy zarzutów nieprawidłowego rozliczenia około 10 milionów dolarów z programu Medicaid.
Według pozwu organizacja miała pobierać refundacje w okresie, gdy władze Teksasu podejmowały działania zmierzające do wykluczenia jej z grona świadczeniodawców Medicaid. Łączna wartość roszczeń w postępowaniu przekracza 1,8 miliarda dolarów.
Zapowiedź federalnego zaangażowania nastąpiła po wyborze nowego prokuratora generalnego Teksasu, Demokraty Nathana Johnsona. Proces ma rozpocząć się w kwietniu 2027 roku. Zarzuty wobec Planned Parenthood pozostają przedmiotem postępowania sądowego.
Źródło: ewtnnews
Foto: Prokurator Generalna Nowego Jorku Letitia James, istock
-
News Chicago4 tygodnie temuPolski neurochirurg dr Maciej Leśniak przyjęty do prestiżowej National Academy of Medicine
-
News USA6 dni temuSzef Nvidii odchodzi po skandalu szpiegowskim. Kontakty z Chinką pod lupą amerykańskich służb
-
GOŚCIE BUDZIK MORNING SHOW3 tygodnie temuŚmierć to nie koniec. O. Jarosław Mikuczewski o nadziei i sztuce dobrego umierania
-
Polonia Amerykańska1 tydzień temuBeata Siemionkowicz z Round Lake IL odzyska wolność po ponad roku w areszcie ICE. Może być jednak deportowana
-
News USA2 dni temuOgólnokrajowy test alarmowy w USA już 17 listopada. Radio i telewizja przerwą nadawanie programów
-
News USA2 tygodnie temuDemokraci faworytami wyborów do Kongresu USA. Czy sondaże znów się mylą?
-
News USA3 tygodnie temuMelania Trump pomogła wynegocjować lokalne zawieszenie broni na Ukrainie
-
Kościół4 tygodnie temuNie żyje o. Kazimierz Garbacz SVD. Wieloletni misjonarz w Ghanie i duszpasterz Polonii w Chicago miał 81 lat











