Dobromir Makowski, pedagog, raper, pisarz i działacz społeczny, który sam przeszedł przez uzależnienia i trudne dzieciństwo, przyjechał do Chicago, aby spotkać się z polonijną młodzieżą i jej rodzicami. W studiu Radia Deon Chicago mówi o kryzysie wychowania, zagrożeniach cyfrowego świata i odpowiedzialności dorosłych za przyszłość dzieci. W niedzielę, 15 listopada, o godzinie 8:00 PM odbędzie się otwarte spotkanie z jego udziałem w Lombard.

Od trudnego dzieciństwa do pomagania innym

Historia Dobromira Makowskiego jest świadectwem niezwykłej przemiany. Nasz Gość dorastał w rodzinie dotkniętej alkoholizmem, doświadczał przemocy i zaniedbania, a część dzieciństwa spędził w placówkach opiekuńczych. W młodości sam sięgał po alkohol i narkotyki, miał również problemy z prawem.

Przełomem w jego życiu stało się nawrócenie i zerwanie z dawnym środowiskiem. Ukończył studia pedagogiczne, założył rodzinę i od kilkunastu lat pomaga osobom zmagającym się z uzależnieniami oraz młodzieży zagrożonej wykluczeniem społecznym.

Dzisiaj Dobromir Makowski jest mężem Bogusi i ojcem sześciorga dzieci – czterech córek i dwóch synów. Swoim doświadczeniem dzieli się podczas spotkań w szkołach, ośrodkach wychowawczych i parafiach, a także w książkach, między innymi autobiograficznej publikacji zatytułowanej „Wyrwałem się z piekła”. Chiacagowska Polonia miała okazję go poznać w trakcie pieszej pielgrzymki do Merrillville w 2023 roku.

Tragedie młodych ludzi nie biorą się znikąd

Podczas rozmowy w Radiu Deon Chicago Dobromir Makowski odniósł się do tragicznych wydarzeń z udziałem młodych sprawców przemocy w Polsce, w tym do zamachu w Krakowie. Zwrócił uwagę, że podobne dramaty często poprzedzają lata narastających problemów emocjonalnych, samotności i braku właściwych relacji z dorosłymi.

„Potrzebujemy głęboko zobaczyć, co dzieje się z nami jako rodzicami. Takie dramaty nie rodzą się w pięć minut”, podkreślił nasz Gość, nauczyciel wychowania fizycznego oraz magister pedagogiki resocjalizacyjnej.

Zdaniem pedagoga szczególnie niebezpieczne jest pozostawianie dzieci samych w świecie cyfrowym, w którym mogą budować zniekształcony obraz rzeczywistości i poszukiwać własnej tożsamości bez wsparcia najbliższych. Podkreślił, że rodzice powinni uważniej obserwować zachowanie swoich dzieci i reagować na niepokojące sygnały.

Dobromir Makowski krytycznie ocenił również sytuację polskiej szkoły, obciążonej biurokracją i coraz większymi oczekiwaniami rodziców. Według niego placówki edukacyjne nie mogą zastępować rodziny ani samodzielnie rozwiązywać wszystkich problemów psychicznych i wychowawczych młodego pokolenia.

Dobromir Makowski z rodziną

Rodzina jest pierwszą szkołą życia

Gość Radia Deon przekonuje, że współczesne rodzicielstwo zbyt często koncentruje się na zapewnieniu dzieciom dóbr materialnych, podczas gdy ich najważniejsze potrzeby pozostają niezaspokojone. Drogie prezenty, samochody i wygodne domy nie zastąpią rozmowy, zainteresowania i wspólnie spędzonego czasu.

„Dom, rodzina jest pierwszą szkołą. To dom powinien nauczyć dzieci, to dom powinien wychowywać. Tata jest pierwszym wychowawcą, mama jest nauczycielką. My uczymy dzieci, a potem szkołę prosimy kulturalnie, aby pomogła nam w tych miejscach, gdzie sobie nie poradziliśmy” zaznacza RapPedagog.

Dobromir Makowski zwrócił szczególną uwagę na rolę ojców, dziadków i innych dorosłych mężczyzn w wychowaniu młodego pokolenia. Jego zdaniem dzieci potrzebują nie tylko zasad i wymagań, ale przede wszystkim autentycznych relacji oraz poczucia bezpieczeństwa.

Dobromir Makowski z rodziną

To właśnie dlatego podczas wizyty w Chicago pedagog chce spotykać się nie tylko z młodzieżą, lecz także z rodzicami i opiekunami. Zachęca dorosłych, aby nie odkładali trudnych rozmów na później i nie traktowali wychowania jako obowiązku, który można całkowicie przekazać szkole.

“Chciałem po prostu z państwem pobyć, porozmawiać. My często biegniemy jako dorośli ludzie zagonieni. Mamy wiele pytań, ale brakuje odpowiedzi” mówi Dobromir Makowski.

„Dzieci i ryby głosu nie mają” – z tym trzeba skończyć

Nastolatkowie skarżą się, że dorośli nie traktują poważnie ich opinii, nie słuchają ich problemów i nie znajdują czasu na rozmowę. „Potrzebujemy złamać przekleństwo takiego powiedzenia. Dzieci i ryby głosu nie mają” – podkreśla nasz Gość.

Pedagog zaznacza, że młodzi ludzie bardzo uważnie obserwują dorosłych. Dostrzegają ich zmęczenie, stres, sprzeczności w zachowaniu i problemy emocjonalne. Potrzebują jednak szczerości oraz przekonania, że ich własne uczucia i doświadczenia mają znaczenie.

„Gdzie jesteście? Dlaczego nie macie dla nas czasu?” – według RapPedagoga właśnie te pytania powinny skłonić rodziców do refleksji. Zamiast odbierać dzieciom prawo do wypowiedzi, należy uczyć je świadomego podejmowania decyzji, odpowiedzialności i budowania zdrowych relacji.

Spotkania z polonijną młodzieżą i rodzicami w Chicago

Podczas wizyty w Stanach Zjednoczonych Dobromir Makowski odwiedzi polskie szkoły w rejonie Chicago. Spotkania z uczniami zaplanowano na piątek i sobotę, 13 i 14 listopada. Będą one okazją do rozmów o uzależnieniach, problemach emocjonalnych, relacjach rodzinnych i zagrożeniach współczesnego świata.

Dobromir Makowski z rodziną

Najważniejsze otwarte spotkanie odbędzie się w niedzielę, 15 listopada, w polonijnej parafii w Lombard. O godzinie 7:00 PM zostanie odprawiona Msza Święta, a o 8:00 PM rozpocznie się spotkanie z Dobromirem Makowskim, przeznaczone zarówno dla młodzieży, jak i rodziców.

Gość Radia Deon zapowiada, że nie będzie to tradycyjny wykład. Chce opowiedzieć własną historię, postawić uczestnikom trudne pytania i wspólnie z nimi poszukać odpowiedzi dotyczących wychowania, uzależnień oraz odpowiedzialności za przyszłość młodych ludzi.

Podróż do Ameryki miała być prezentem dla podopiecznego

Nasz Gość zdradził również, że jego obecna podróż do Ameryki nie była początkowo planowana jako trasa spotkań autorskich czy wystąpień publicznych. Przyjechał do Stanów Zjednoczonych z Radkiem, jednym z podopiecznych prowadzonego przez siebie ośrodka.

Wyjazd miał być nagrodą za wieloletnią pracę Radka nad utrzymaniem trzeźwości i spełnieniem jego marzenia o zobaczeniu Ameryki. Wspólnie podróżują przez Nowy Jork, Akron i Chicago, a w planach mają także Toronto oraz spotkania w tamtejszych polskich szkołach.

Dobromir Makowski nie zabrał ze sobą książek ani płyt, ponieważ celem wyjazdu nie była ich promocja. Jego autobiograficzna książka pt. „Wyrwałem się z piekła” jest jednak dostępna również w formie audiobooka.

Pedagog zachęca wszystkich rodziców, dziadków i młodych ludzi do udziału w najbliższych spotkaniach. Podkreśla, że najważniejszym celem jego działalności pozostaje odbudowywanie więzi rodzinnych i dawanie młodzieży szansy na lepszą przyszłość.

“Zapraszam rodziców, zapraszam tatę, mamę, dziadka, wujka, wszystkich tych, którzy mogą z nami być. Spotkajmy się i porozmawiajmy!”

Serdecznie zapraszamy na spotkanie z Dobromirem Makowskim!

Źródło: informacja własna
Foto: Dobromir makowski, istock/Ole Schwander/

28 sierpnia 2013 roku amerykański żołnierz Michael Ollis uratował życie polskiemu kapitanowi Karolowi Cierpicy podczas ataku talibów na bazę wojskową w Ghazni w Afganistanie. Zginął osłaniając Polaka. Trzynaście lat później ta historia wciąż porusza ludzi po obu stronach Atlantyku. Gość studia Radia Deon Chicago opowiada o dramatycznych wydarzeniach, walce z traumą, przemianie duchowej i swojej nowej misji. Zaprasza również Polonię na trzy spotkania w aglomeracji Chicago.

Michael Ollis nie zostawił polskiego żołnierza

Kapitan rezerwy Wojska Polskiego Karol Cierpica, były spadochroniarz, snajper i weteran misji wojskowych w Bośni i Hercegowinie oraz Afganistanie, wraca wspomnieniami do wydarzeń, które na zawsze zmieniły jego życie. Podczas ataku talibów na bazę w Ghazni został ciężko ranny, a życie zawdzięcza amerykańskiemu żołnierzowi Michaelowi Ollisowi.

Jak wspomina w studiu Radia Deon Chicago, młody Amerykanin ruszył za nim w kierunku napastników, nie mając na sobie kamizelki kuloodpornej ani hełmu. Podczas walki osłonił polskiego żołnierza własnym ciałem i zginął od odłamków.

„Dla mnie patriotyzm, służba ma twarz. Dokładnie ma twarz tego młodego chłopaka, Amerykanina, który 28 sierpnia 2013 roku pobiegł bez kamizelki, bez hełmu, z karabinem w ręku za mną. Kiedy biegłem w kierunku terrorystów, ten chłopak nie zostawił mnie samego” – mówi kapitan.

Karol Cierpica podkreśla, że postawa Ollisa stała się dla niego najważniejszą definicją żołnierskiej służby. W jego przekonaniu prawdziwa odwaga oznacza gotowość do postawienia bezpieczeństwa drugiego człowieka ponad własnym.

Najwyższe amerykańskie odznaczenie i pamięć o poległych

Historia polsko-amerykańskiego braterstwa broni doczekała się szczególnego uhonorowania. W marcu 2026 roku Karol Cierpica uczestniczył w uroczystości w Białym Domu, podczas której rodzice Michaela Ollisa odebrali z rąk prezydenta Stanów Zjednoczonych najwyższe amerykańskie odznaczenie wojskowe przyznane ich synowi.

Dla polskiego weterana był to moment wyjątkowo osobisty, a zarazem symboliczne podsumowanie wielu lat opowiadania o poświęceniu młodego Amerykanina. Nasz Gość zaznacza, że historia ta ma znaczenie znacznie większe niż jego własne ocalenie.

Michael Ollis

Przypomniał również o 44 polskich żołnierzach, którzy stracili życie podczas misji w Afganistanie. Ich ofiara pozostaje ważną częścią jego doświadczenia wojskowego i świadectwa, którym dzieli się podczas spotkań.

Spotkanie z rodzicami Michaela zmieniło jego życie

Jednym z najważniejszych momentów po powrocie z Afganistanu było spotkanie z rodzicami Michaela Ollisa w polskim konsulacie w Nowym Jorku. Doszło do niego w 2013 roku, około miesiąca po tragicznym ataku, gdy Karol Cierpica opuścił szpital. “Pamiętam to spotkanie, ono jest mocno w moim sercu” mówi nasz Gość.

Polski żołnierz obawiał się tego spotkania – wiedział, że stanie przed ludźmi, którzy stracili syna. Nie był pewien, jak przyjmą jego obecność i czy będą oczekiwali odpowiedzi na pytanie, dlaczego to on jest tym, który przeżył. Reakcja rodziców Michaela okazała się jednak zupełnie inna.

“Przytulając mnie, tata tego młodego żołnierza, dziecka, które stracił, mówi do mnie, Karol, dziękuję Ci za Twoją służbę. Thank you for your service. Teraz Ty jesteś członkiem naszym rodziny” wspomina Karol Cierpica. Te słowa pozostały w jego sercu i stały się jednym z najważniejszych impulsów do osobistej przemiany.

Depresja, PTSD i odnalezienie wiary

Po dramatycznych wydarzeniach w Afganistanie Karol Cierpica zmagał się z poważnymi konsekwencjami psychicznymi. Doświadczył depresji i zespołu stresu pourazowego (PTSD), a powrót do normalnego życia okazał się długim i bolesnym procesem.

W rozmowie przyznał, że przez około rok po tragedii przechodził wyjątkowo trudny okres. Były chwile, kiedy chciał wycofać się z życia publicznego i przestać opowiadać swoją historię. Z czasem jednak doświadczenie cierpienia stało się początkiem głębokiej przemiany duchowej.

„Zakochany jestem w Bogu” – wyznał, podkreślając że dzisiaj ogromną radość sprawiają mu spotkania z ludźmi oraz możliwość dzielenia się świadectwem wiary.

Kapitan nie koncentruje się już na pytaniu, dlaczego to właśnie on przeżył. Uważa, że ważniejsze jest przyjęcie odpowiedzialności za życie, które otrzymał, oraz wykorzystanie go do pomocy innym.

Żołnierzem jest się przez całe życie

Choć Karol Cierpica zakończył czynną służbę wojskową, podkreśla, że nadal pozostaje żołnierzem, tyle że wykonuje obecnie inne zadania. Jego misją stało się opowiadanie o bohaterstwie Michaela Ollisa, znaczeniu relacji międzyludzkich i sile wiary w najtrudniejszych doświadczeniach.

„Żołnierzem się nie bywa, nim się jest po prostu” – zaznacza, wyjaśniając, że służba nie kończy się wraz ze zdjęciem munduru.

Weteran przyznał, że po Afganistanie zmieniło się niemal całe jego życie. Inaczej patrzy na rodzinę, otaczających go ludzi i codzienne obowiązki. Uważa, że każdy człowiek ma własne zadania do wykonania, a najważniejsze decyzje należy podejmować tu i teraz, zamiast nieustannie odkładać je na później.

„Ocalony” i film „Miś dla Michaela”

Swoje doświadczenia Karol Cierpica opisał w książce „Ocalony. Opowieść żołnierza, za którego oddano życie”. Publikacja przedstawia zarówno dramatyczne wydarzenia w Afganistanie, jak i późniejszą walkę o odzyskanie równowagi oraz odkrywanie nowego sensu życia.

Historia polskiego kapitana i Michaela Ollisa stała się również tematem filmu „A Teddy Bear for Michael”. Produkcja przybliża niezwykłą więź między żołnierzami oraz znaczenie ofiary amerykańskiego bohatera dla jego polskiego towarzysza broni.

Trzy spotkania z Karolem Cierpicą w Chicago

Podczas wizyty w Chicago Karol Cierpica spotka się z Polonią, aby osobiście opowiedzieć o swoich przeżyciach, odpowiedzieć na pytania i podzielić się przesłaniem, które od lat przekazuje podczas spotkań autorskich. Spotkania będą połączone z promocją książki „Ocalony”. W programie znalazła się również projekcja filmu „A Teddy Bear for Michael”.

Harmonogram spotkań:

• 10 listopada, wtorek, 7:00 PM – spotkanie w kościele św. Ferdynanda w Chicago.
• 13 listopada, piątek, 6:00 PM – spotkanie w Domu Podhalan na południu Chicago.
• 14 listopada, sobota, 5:00 PM – spotkanie w Art Gallery Cafe.

Wydarzenia będą okazją do bezpośredniej rozmowy z polskim weteranem, poznania kulis wydarzeń z Afganistanu oraz refleksji nad znaczeniem odwagi, poświęcenia, wiary i polsko-amerykańskiego braterstwa broni.

Kończąc rozmowę w Radiu Deon Chicago, kapitan Karol Cierpica ponownie podkreślił, że jego obecnym zadaniem jest nieustanna służba drugiemu człowiekowi. Podziękował również wszystkim, którzy służyli w wojsku, przypominając o szacunku należnym weteranom i poległym żołnierzom.

Źródło: informacja własna
Foto: YouTube, US Army

Dlaczego listopad skłania do refleksji nad przemijaniem? Czym jest dobra śmierć i jak przygotować się na odejście bliskich? O chrześcijańskiej nadziei, wdzięczności i potrzebie towarzyszenia cierpiącym mówi w studiu Radia Deon Chicago Jezuita, bioetyk i wykładowca akademicki, Ojciec dr Jarosław Mikuczewski. Duchowny zaprasza również Polonię na spotkanie 8 listopada w Mount Prospect.

Listopad przypomina o tym, co najważniejsze

Zbliżające się uroczystość Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny są dla Polaków szczególnym czasem pamięci o zmarłych. W Polsce cmentarze rozświetlają tysiące zniczy, a groby pokrywają kwiaty. Choć amerykańskie nekropolie wyglądają inaczej, również w Chicago polskie rodziny pielęgnują tradycję odwiedzania miejsc spoczynku swoich bliskich.

Ojciec dr Jarosław Mikuczewski SJ zwraca uwagę, że listopadowa refleksja nad przemijaniem może wiązać się zarówno z rytmem natury, jak i kalendarzem liturgicznym. Krótsze dni, dłuższe noce i zbliżająca się zima sprzyjają wyciszeniu oraz stawianiu pytań o sens życia i to, co następuje po śmierci.

Znaczenie ma również kończący się rok liturgiczny. “Będziemy za chwilkę zaczynać adwent, który jest początkiem roku liturgicznego, więc Kościół kończy ten rok kościelny, rok liturgiczny też. Na końcu zawsze jest tak, że mówi się o tym, co najważniejsze” mówi nasz Gość.

Co czeka człowieka po śmierci?

Zapytany wprost o to, co dzieje się po śmierci, Ojciec Jarosław Mikuczewski odpowiada z przekonaniem wynikającym z głębokiej chrześcijańskiej wiary: „Po śmierci będzie życie. Życie w pełni, życie, jakiego nie doświadczyliśmy tutaj po tej stronie życia”.

Właśnie ta nadzieja powinna nadawać kierunek codziennym wyborom. “Dlatego warto przypominać sobie o tym, że to jest nasz horyzont, że do takiego życia zmierzamy i robić wszystko, aby to życie było naszym udziałem” zaznacza duchowny.

Refleksja nad śmiercią nie powinna więc prowadzić do lęku ani przygnębienia. Przeciwnie, świadomość przemijania może pomagać w pełniejszym przeżywaniu każdego dnia i dostrzeganiu tego, co naprawdę istotne.

Ars moriendi, czyli sztuka dobrego umierania

Ojciec Jarosław Mikuczewski przywołuje chrześcijańską koncepcję dobrej śmierci, która w wielowiekowej tradycji Kościoła określana była łacińskim terminem ars moriendi, oznaczającym sztukę umierania.

Jako badacz etyki końca życia duchowny wielokrotnie sięgał do średniowiecznych tekstów poświęconych przygotowaniu człowieka do śmierci. Zwrócił uwagę, że nie jest to zadanie przeznaczone wyłącznie dla osób starszych lub ciężko chorych. „Przygotowujemy się tak naprawdę do przejścia do wieczności każdego dnia”, podkreśla.

Jezuita przypomina dawną katolicką tradycję modlitwy o dobrą śmierć, obecną także w codziennej liturgii godzin odmawianej przez osoby zakonne – “wspomnienie przy modlitwie porannej, wieczornej o to, aby ta śmierć była dobra, noc spokojną i śmierć szczęśliwą”.

Pojednanie, wdzięczność i przebaczenie

Zdaniem duchownego szczególnego znaczenia w ostatnim okresie życia nabierają trzy sprawy: pojednanie, pożegnanie i podziękowanie. To właśnie one mogą pomóc człowiekowi odejść w pokoju, a jego bliskim zachować poczucie dobrze przeżytych wspólnych chwil.

Ojciec Jarosław Mikuczewski odwołuje się do własnego doświadczenia kapłańskiego, w tym posługi w hospicjum dziecięcym w Krakowie. Towarzysząc osobom umierającym, wielokrotnie przekonywał się, jak wielkie znaczenie mają słowa wdzięczności wypowiadane pod koniec życia.

“Myślę, że to są elementy, które codziennie możemy ćwiczyć, przygotowywać się. A śmierć przyjdzie, jak to mówimy, w takim momencie, w którym tylko Pan Bóg wie i to będzie ten moment, w którym zamkniemy oczy po tej stronie, a otworzymy nasze oczy po tamtej stronie.” mówi nasz Gość.

Cmentarze są miejscami życia i nadziei

Dla wielu rodzin mieszkających w Chicago listopadowe święta są okazją do wspominania bliskich pochowanych zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w Polsce. Ojciec Jarosław Mikuczewski podkreśla, że zapalony znicz nie powinien być wyłącznie symbolem smutku. W chrześcijańskim rozumieniu przypomina przede wszystkim o nadziei na życie wieczne.

„Każdy nagrobek, każdy zapalony znicz, który stawiamy, jest przypomnieniem, że życie się nie kończy, życie się zmienia, ale nigdy się nie kończy”.

Jezuita zachęca także, aby odwiedzając groby zmarłych, pomyśleć o osobach, które nadal są obok nas. Pamięć o tych, którzy odeszli, powinna skłaniać do okazywania większej miłości, troski i obecności żyjącym.

Polski cmentarz wieczorem w dniu Wszystkich Świętych, Kozłowa Góra (Piekary Śląskie)

Spotkanie z O. Jarosławem Mikuczewskim 8 listopada w Mount Prospect

Tematy poruszone na antenie Radia Deon Chicago zostaną rozwinięte w niedzielę, 8 listopada, w parafii św. Tomasza Becketa w Mount Prospect. Spotkanie z Ojcem dr. Jarosławem Mikuczewskim zatytułowane „Nie zostawić człowieka samego” zaplanowano po Mszy Świętej o godzinie 10:45 AM. Refleksja będzie poświęcona śmierci, cierpieniu oraz chrześcijańskiej nadziei.

Duchowny powie o tym, jak towarzyszyć osobom doświadczającym cierpienia i jak nie pozostawiać ich samych w najtrudniejszych momentach życia. Podkreśla, że choć fizycznego bólu nie zawsze można uniknąć, niezwykle ważna jest obecność drugiego człowieka.

Jezuita zaznacza, że rozmowa o śmierci jest w istocie rozmową o życiu. Refleksja nad przemijaniem ma zachęcać do piękniejszego przeżywania codzienności, budowania relacji i dostrzegania wartości każdej chwili.

Organizatorzy zapraszają na spotkanie wszystkich zainteresowanych, szczególnie osoby pragnące głębiej przeżyć listopadowy czas pamięci o zmarłych. Wydarzenie będzie również okazją do osobistej refleksji i rozmowy o trudnych doświadczeniach w świetle chrześcijańskiej wiary.

Ojciec dr Jarosław Mikuczewski

Jezuita dr Jarosław Mikuczewski dzieli czas między Amerykę i Polskę. Jest wykładowcą etyki i filozofii społecznej na Uniwersytecie Ignatianum w Krakowie oraz wykładowcą wizytującym na Loyola University Chicago, gdzie prowadzi zajęcia m.in. z etyki medycznej i globalnej bioetyki.

Napisał książkę “Gdy naczynie przecieka. Granice życia” (Wydawnictwo W drodze) poruszającą trudne dylematy moralne i medyczne związane z końcem ludzkiego życia oraz etycznymi granicami uporczywej terapii. Jest także autorem anglojęzycznej monografii poświęconej opiece nad dziećmi z głęboką niepełnosprawnością i wsparciu ich rodzin pt. “Disability and Compassionate Care: A New Vision for Perinatal Hospice”.

Źródło: informacja własna, Jezuici.pl
Foto: Marek Slusarczyk, istock/ KatarzynaBialasiewicz/