Kościół
Życie duchowe jest pielgrzymowaniem
Pod koniec swojego życia Ignacy Loyola podyktował krótką opowieść o swojej przeszłości jezuicie Ludwikowi Gonsalvesowi da Cámara. Uczynił to dość niechętnie i z oporami, właściwie tylko dlatego, że ojciec Cámara i inni bliscy współpracownicy błagali go o to.
Ignacy był skromnym człowiekiem. Nie widział żadnego interesu w tym, by głosić wszem i wobec o swoich osiągnięciach. Niemniej jego przyjaciele wiedzieli, że duchowe przemyślenia Ignacego były głęboko zakorzenione w wydarzeniach jego życia i chcieli uzyskać od niego zapis tych doświadczeń w jego własnych słowach. To cenny dokument, który na wiele sposobów pomaga nam lepiej zrozumieć Ignacego oraz jego duchowość.
poster
W całej relacji ze swojego życia Ignacy nazywa siebie Pielgrzymem.
Był nim najpierw dosłownie. Kiedy zdecydował się, że poświęci swoje życie Bogu, wybrał się na pielgrzymkę do Ziemi Świętej. W pewnym sensie należało to do kanonu religijnych praktyk ówczesnych ludzi, głównie tych, których na taką wyprawę było stać.
Jednak Ignacy patrzył na całe swoje życie jak na pielgrzymkę, rozumianą w szerokim sensie. Przez pewien czas jego duchowa podróż wyglądała dość bezładnie. Przez lata dążył do celu, który wydawał mu się niewyraźny. Na własnych nogach przewędrował spore połacie Europy. Zbadał różne podejścia do życia duchowego. W sumie minęło sporo czasu, zanim Ignacy i jego pierwsi towarzysze znaleźli właściwą misję dla swojego nowego zakonu.
Idea wyruszania w drogę, na duchową pielgrzymkę jest popularna także w naszej epoce, którą można nazwać wiekiem duchowości poszukującej. Nie było to jednak powszechne w czasach Ignacego. Na ogół życie duchowe miało pewne ustalone formy i rytuały.
Przeżywało się je w jednym miejscu, w klasztorach i opactwach, w miasteczkach i na wsiach, gdzie rytm wyznaczało wspólne śpiewanie Liturgii Godzin, pobożne praktyki i okresowe religijne obrzędy. Albo było z góry określone przez jakąś wyraźną misję, na przykład ewangeliczne ubóstwo franciszkanów bądź kaznodziejstwo i nauczanie dominikanów.
Ignacy w pewnym sensie zerwał z tymi modelami. Miał jasno sprecyzowany cel. “Chcę i wybieram to, co lepiej prowadzi do pogłębienia życia Bożego we mnie” – jak wyraził to w “Zasadzie i fundamencie” Ćwiczeń duchownych. Zanim jednak dotarł do tego punktu, przebył krętą drogę. Ignacy utożsamiłby się zapewne ze słowami Jezusa: “Lisy mają nory, a ptaki podniebne – gniazda, lecz Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł położyć” (Mt 8, 20).

Możemy więc spojrzeć na ignacjańską duchowość jako na zbiór podstawowych wskazówek dotyczących pielgrzymki, którą właśnie odbywamy. Nasza odpowiedź udzielana Bogu nie jest raz na zawsze ustalona. Okoliczności się zmieniają i otwierają się nowe możliwości.
Bóg wyznacza więc nowe kierunki. Musimy stale zachowywać czujność i zauważać szanse, które nadarzają się każdego dnia.
Narzędzia ignacjańskiej duchowości pomagają nam wyostrzyć uważność na poruszenia Ducha Świętego. Szczególnie ważny jest codzienny rachunek sumienia, metoda “wykrywania” Bożej obecności dzięki modlitewnemu przeglądowi dnia.
Duchowość ignacjańska charakteryzuje się też szerokim rozumieniem modlitwy jako ciągłej wzajemnej wymiany i osobistej komunikacji. Jednak Ignacy proponuje również modlitwę opartą na pracy wyobraźni, która pozwala nam niejako dotknąć żywego Chrystusa Ewangelii.
Pielgrzymka to nic innego jak kroczenie śladami Chrystusa. Chociaż Ignacy spełniał wiele pobożnych praktyk, nie zostawił nam jakiegoś ich zestawu. Nie prawi nam również kazań. Nie wydobywa z Ewangelii jakichś moralnych pouczeń.
Zamiast tego stawia Chrystusa w centrum naszego życia i prosi nas, abyśmy szli za Nim.
Początkowo Ignacy sądził, że celem jego pielgrzymki do Jerozolimy jest “ucałowanie miejsca, gdzie łagodny Jezus stał, siedział lub dokonał jednego ze swych cudów”. Chciał, abyśmy poczuli ten sam szacunek wobec Jezusa podczas naszej pielgrzymki. I myślimy o Nim podczas tak zwanej modlitwy przygotowawczej. Patrzymy na Niego i słuchamy Go podczas naszej modlitwy. Być pielgrzymem oznacza pozwolić na to, abyśmy byli prowadzeni przez Pana.

Pielgrzymi są ludźmi w drodze. Dzieje Apostolskie mówią nam, że pierwsi chrześcijanie byli nazywani “ludźmi Drogi”. Żyli na sposób Jezusa. Był to wyróżniający ich styl przeżywania codziennego życia, który inni zauważali.
Ignacy dopracował pojęcie “drogi”, kiedy pisał Konstytucje Towarzystwa Jezusowego opisujące życie jezuitów. Jedną z głównych idei tej drogi było przekonanie o tym, że jezuita powinien być dyspozycyjny do podjęcia pracy apostolskiej. Założyciel wiedział, że pielgrzymie życie jezuitów nie powinno być obarczone całą masą normatywnych zasad.
W zamian opracował “sposób naszego postępowania”. Był to zbiór postaw, zachowań i zwyczajów, które jezuici winni sobie przyswoić w trakcie formacji. Sposób postępowania to wiarygodny przewodnik do podejmowania decyzji dla jezuitów w drodze.

Ignacjańska droga ceni elastyczność i zdolność adaptacji do zmieniających się warunków. Te cechy zasadzają się na przekonaniu, że Bóg jest obecny w tym świecie i gotów jest włączyć nas w grono tych, którzy pomogą Mu uzdrawiać i zbawiać świat.
Bóg komunikuje się z nami na różne sposoby, szczególnie poprzez okoliczności naszego codziennego życia.
Ta droga zawiera w sobie nawyk konsekwentnej refleksji nad naszym doświadczeniem, aby rozeznać obecność Boga pośrodku naszego życia i Jego wskazówki dla nas.
To tylko niektóre cechy składające się na ignacjański sposób postępowania – kluczowe pojęcie w tej duchowości. Jest to podejście do życia duchowego, a nie do duchowego systemu. To jeden z powodów, dla których duchowość ignacjańska jest tak genialna w oczach wielu współczesnych.

Na ignacjańskim sposobie postępowania można polegać jak na Zawiszy, aby przeżywać nasze pielgrzymie życie. Tak wyposażeni możemy być pewni, że będziemy w stanie iść za Jezusem bez względu na okoliczności i liczbę zakrętów, jakie pojawią się na naszej drodze.
David L. Fleming SJ
David L. Fleming SJ (1934-2011), teolog, redaktor naczelny czasopisma “Review for Religious”, autor wielu książek poświęconych duchowości ignacjańskiej i kierownictwu duchowemu.
Źródło: deon.pl
Foto: YouTube, Andrzej Baraniak, istock/doidam10/
News Chicago
Szkoła, która „przesunęła autostradę”- St. Stanislaus Kostka Academy, kończy działalność
Po ponad 150 latach działalności historyczna katolicka szkoła w chicagowskiej dzielnicy Wicker Park zostanie zamknięta. St. Stanislaus Kostka Academy, placówka znana nie tylko z edukacyjnej misji, ale także z tego, że w latach 50-tych wpłynęła na zmianę przebiegu jednej z głównych arterii miasta, zakończy swoją działalność wraz z końcem bieżącego roku szkolnego.
Decyzja po latach walki o przetrwanie
Informacja o zamknięciu szkoły została przekazana rodzicom i pracownikom w oficjalnym liście parafialnym 15 stycznia. Jak przyznał proboszcz, ojciec Anthony Bus, placówka od dłuższego czasu funkcjonowała w stanie określanym wprost jako „podtrzymywanie życia”. Spadająca liczba uczniów i narastające problemy finansowe sprawiły, że dalsze prowadzenie szkoły stało się niemożliwe.
Prognozowany deficyt na koniec roku szkolnego ma sięgnąć niemal pół miliona dolarów. :Moje serce pęka na myśl o wszystkich rodzinach, które znalazły w tej szkole bezpieczną i wartościową przystań dla swoich dzieci” – napisał duchowny, podkreślając zaangażowanie nauczycieli i personelu oraz ich wieloletnie poświęcenie.
Instytucja głęboko zakorzeniona w historii miasta
St. Stanislaus Kostka Academy mieści się przy North Noble Street i przez dekady była jednym z filarów lokalnej społeczności. Szkoła rozpoczęła działalność w 1874 roku, w czasach, gdy w Stanach Zjednoczonych otwarto pierwsze publiczne zoo, a świat po raz pierwszy usłyszał o drucie kolczastym.
Na przestrzeni lat placówka zmieniała się wraz z miastem, ale zawsze pozostawała wierna swojej misji wychowania opartego na wierze, wartościach i odpowiedzialności.
Autostrada, która ominęła kościół
Jednym z najbardziej niezwykłych rozdziałów w historii szkoły i parafii była walka z planami budowy Northwest Expressway w latach 50-tych XX wieku. Pierwotne projekty zakładały wyburzenie kościoła św. Stanisława Kostki oraz części zabudowań parafialnych.
Protesty wiernych i lokalnej społeczności doprowadziły jednak do zmiany przebiegu trasy. Autostrada, znana dziś jako Kennedy Expressway, została poprowadzona w taki sposób, by oszczędzić kościół i większość parafialnych budynków. Do dziś szkoła z dumą przypomina: „Jesteśmy parafią, która przesunęła autostradę”.

St. Stanislaus Kostka Academy
Nowa nazwa i symboliczna misja
W 2020 roku placówka zmieniła nazwę ze St. Stanislaus Kostka School na St. Stanislaus Kostka Academy. Wraz z nią pojawiło się nowe motto: „Faith, Virtue, Valor – Expressway to Excellence”, będące symbolicznym nawiązaniem zarówno do wychowawczej misji szkoły, jak i do jej wpływu na historię miasta.
Hasło to miało przypominać, że edukacja w tym miejscu zawsze była postrzegana jako droga – wymagająca, ale prowadząca do rozwoju całego człowieka.
Szkoła przekazywana z pokolenia na pokolenie
Dla wielu rodzin zamknięcie szkoły to osobista tragedia. Wypowiedzi absolwentów i rodziców pokazują, jak głęboko placówka była wpisana w ich życie. Niektórzy wspominają trzy pokolenia jednej rodziny uczące się w tych samych murach, stare fotografie z przedszkola i przyjaźnie trwające całe życie.

Dla wielu uczniów St. Stanislaus Kostka Academy była nie tylko szkołą, ale także miejscem formowania tożsamości i relacji. Absolwenci wspominają wspólne lata nauki, drużyny sportowe, w których grali, oraz więzi, które przetrwały długo po zakończeniu edukacji.
Jak podkreślają, to właśnie tam ukształtowały się ich przekonania religijne i społeczne, a szkolne koleżeństwa często przerodziły się w przyjaźnie na całe życie.
Liczby, które nie pozostawiły złudzeń
Według danych Archidiecezji Chicago do szkoły uczęszcza obecnie 105 uczniów. Roczne czesne wynosi ponad osiem tysięcy dolarów dla nowych uczniów i nieco mniej dla kontynuujących naukę. To jednak nie wystarczyło, by zrównoważyć koszty funkcjonowania placówki. Przedstawiciele archidiecezji poinformowali, że na razie nie ma planów dotyczących przyszłego wykorzystania budynku.

Zamknięcie w symbolicznym momencie
Decyzja o zamknięciu szkoły zapadła tuż przed Narodowym Tygodniem Szkół Katolickich, corocznym świętem edukacji katolickiej w Stanach Zjednoczonych. Dla wielu wiernych to bolesny paradoks – czas refleksji nad wartością takich instytucji zbiega się z końcem jednej z najstarszych.
Zamknięcie St. Stanislaus Kostka Academy to nie tylko koniec szkoły, ale także zamknięcie ważnego rozdziału w historii Chicago i lokalnej Polonii. Mury pozostaną, wspomnienia także, lecz codzienny szkolny dzwonek zabrzmi tam po raz ostatni.
O walce o przetrwanie innej katolickiej szkoły, St. Hubert Catholic School w Hoffman Estates, piszemy tutaj.
Źródło: nbc
Foto: St. Stanislaus Kostka Academy, Google Maps
Kościół
Narodowe Odrodzenie Eucharystyczne przyniosło duchowe owoce w amerykańskim Kościele
Narodowe Odrodzenie Eucharystyczne w Stanach Zjednoczonych przyniosło wyraźne i mierzalne owoce. Duchowni oraz świeccy katolicy deklarują dziś głębszą więź z Eucharystią, większą gotowość do świadectwa wiary oraz umocnienie praktyk religijnych. Ojciec Paweł Kosiński SJ przedstawia wyniki szeroko zakrojonego badania, które pokazują, że 3-letnia inicjatywa, nie była jedynie jednorazowym wydarzeniem, lecz procesem realnie wpływającym na życie Kościoła.
Raport, który podsumowuje trzy lata wysiłku
W zeszłym tygodniu Konferencja Episkopatu Stanów Zjednoczonych opublikowała raport podsumowujący Narodowe Odrodzenie Eucharystyczne. Badanie, przygotowane we współpracy z organizatorami Narodowego Kongresu Eucharystycznego oraz zespołem badawczym Vinea Research, objęło niemal 2,5 tysiąca osób: świeckich katolików, duchownych i pracowników Kościoła.
Ankieta internetowa została przeprowadzona latem i jesienią 2025 roku, a pytania dotyczyły promocji inicjatywy, udziału wiernych oraz jej długofalowego wpływu, rok po pierwszej Narodowej Pielgrzymce Eucharystycznej i Kongresie.
Skala przedsięwzięcia była znacząca – sam Kongres Eucharystyczny pochłonął ponad 10 milionów dolarów.
Odważna wizja i wyraźne owoce
Organizatorzy nie kryją, że skala efektów przerosła ich oczekiwania. W ocenie osób odpowiedzialnych za inicjatywę odrodzenie Eucharystyczne okazało się jednym z najbardziej wpływowych wydarzeń duszpasterskich ostatnich lat. Podkreślano, że owoce są nie tylko widoczne, ale także trwałe i będą kształtować oblicze Kościoła w Stanach Zjednoczonych przez kolejne lata.
Sama inicjatywa została zainaugurowana w czerwcu 2022 roku z jasno sformułowaną misją: odnowić Kościół poprzez rozpalenie żywej relacji z Jezusem Chrystusem obecnym w Eucharystii. Trzyletni program zakończył się w 2025 roku, a jego kulminacją były Narodowa Pielgrzymka Eucharystyczna oraz dziesiąty Narodowy Kongres Eucharystyczny.
Umocnienie i nowa perspektywa wśród duchownych
Jednym z najważniejszych obszarów badania była kondycja duchowa i pastoralna księży oraz diakonów, których 249 wzięło udział w badaniu.
Co więcej, inicjatywa wyraźnie przesunęła akcenty w ich podejściu duszpasterskim. Zdecydowana większość zadeklarowała silniejszy nacisk na Eucharystię w nauczaniu i posłudze, a także większe zaangażowanie w ewangelizację i działania wychodzące poza mury kościołów.

Osobista relacja kapłanów z Eucharystią
Zmiany nie dotyczyły wyłącznie metod pracy duszpasterskiej. Ponad połowa duchownych przyznała, że ich osobisty czas spędzany na adoracji Eucharystycznej jest dziś większy niż w 2021 roku. To właśnie ten aspekt – osobiste zbliżenie do Eucharystii – został uznany za kluczowy dla dalszej odnowy wspólnot parafialnych.
W wypowiedziach podkreślano, że umocnieni kapłani, którzy sami czerpią z Eucharystii, w naturalny sposób pociągają za sobą wiernych. To, co zaczyna się od osobistej modlitwy i adoracji, przekłada się później na kazania, inicjatywy parafialne i codzienny kontakt z ludźmi.
Świeccy w centrum przemiany
Jeszcze bardziej rozbudowaną częścią badania był wpływ odrodzenia na świeckich katolików. Ankietą objęto ponad 1,7 tysiąca osób, z czego znaczną grupę stanowili uczestnicy wydarzeń o zasięgu ogólnokrajowym, takich jak Narodowa Pielgrzymka Eucharystyczna czy Kongres Eucharystyczny.

Wyniki pokazują, że udział w tych wydarzeniach realnie przekładał się na postawy misyjne. Osoby, które wzięły w nich udział, znacznie częściej deklarowały gotowość do dzielenia się wiarą, podejmowania działań ewangelizacyjnych oraz konkretnej służby innym.
Wiara silniejsza niezależnie od poziomu zaangażowania
Badanie objęło również osoby, które uczestniczyły jedynie w lokalnych inicjatywach, takich jak procesje, grupy formacyjne czy specjalne Godziny Święte, a także tych, którzy nie wzięli udziału w żadnych wydarzeniach, choć byli świadomi trwania odrodzenia. Co znamienne, wzrost deklarowanego poziomu wiary odnotowano we wszystkich grupach.
Zdecydowana większość respondentów, niezależnie od stopnia zaangażowania, wskazywała, że ich ogólny poziom wiary jest dziś wyższy niż w 2021 roku. Nawet osoby, które jedynie obserwowały inicjatywę z dystansu, deklarowały pozytywną zmianę w swoim życiu duchowym.

Modlitwa, adoracja i sakramenty
Porównując swoje praktyki religijne z sytuacją sprzed kilku lat, świeccy katolicy najczęściej wskazywali na częstszą modlitwę, bardziej regularne uczestnictwo w adoracji Eucharystycznej oraz większą troskę o sakrament pojednania. Badacze zwrócili uwagę nie tylko na same praktyki, ale także na zmianę ich znaczenia w codziennym życiu wiernych.
Największy wzrost dotyczył wolontariatu oraz czasu spędzanego na adoracji. Eucharystia coraz częściej przestaje być jedynie elementem niedzielnej liturgii, a staje się punktem odniesienia dla codziennych decyzji i zaangażowania w życie wspólnoty.
Eucharystia jako źródło „ognia”
Autorzy raportu i biskupi zaangażowani w inicjatywę podkreślają, że mechanizm odnowy jest prosty, ale skuteczny. Gdy wiara osób najbardziej zaangażowanych zostaje umocniona, naturalnie zaczynają oni „rozprzestrzeniać ogień” dalej – w rodzinach, parafiach i lokalnych społecznościach – zauważa biskup Andrew Cozzens.

To podejście, jak zaznaczano, nawiązuje do samego sposobu działania Jezusa, który formował niewielką grupę uczniów, by przez nich dotrzeć do świata. Właśnie w tym duchu odczytywany jest sens całego ruchu eucharystycznego.
Perspektywa na przyszłość
Episkopat Stanów Zjednoczonych potwierdził już, że w 2029 roku odbędzie się kolejny Narodowy Kongres Eucharystyczny. Ma on być kontynuacją rozpoczętego procesu, a nie nowym początkiem. Zgromadzone dane jasno pokazują, że inwestycja w Eucharystię przynosi owoce, które wykraczają poza jednorazowe wydarzenia.
Narodowe Odrodzenie Eucharystyczne pozostawiło po sobie obraz Kościoła bardziej skupionego, świadomego swojej misji i gotowego do dalszego świadectwa. Dla wielu wiernych był to moment przełomowy, który na nowo ustawił Eucharystię w centrum ich życia duchowego.
Źródło: cna
Foto: National Eucharistic Congress
News Chicago
Duchowny z Buffalo Grove został zawieszony po zgłoszeniu wykorzystania seksualnego dziecka
Archidiecezja Chicago poinformowała w weekend o zawieszeniu księdza posługującego w parafii w Buffalo Grove oraz w innych wspólnotach w rejonie Chicago po otrzymaniu zgłoszenia dotyczącego seksualnego wykorzystania dziecka. Informację przekazał arcybiskup Chicago kardynał Blase J. Cupich w liście skierowanym do wiernych parafii St. Mary Catholic Church przy North Buffalo Grove Road.
Zarzuty dotyczą zdarzeń sprzed kilkudziesięciu lat
Zgłoszenie dotyczy ojca Denisa Manuela Carneiro. Jak poinformował kardynał Blase Cupich, domniemane przestępstwo miało mieć miejsce około 60 lat temu w Indiach. Sprawa została przekazana odpowiednim władzom cywilnym, a archidiecezja skontaktowała się również z osobą, która złożyła zawiadomienie.
Ojciec Carneiro jest emerytowanym kapłanem archidiecezji Bhopal w Indiach. Od czerwca 2013 roku pełnił funkcję wikariusza w parafii St. Mary w Buffalo Grove, a wcześniej posługiwał tam także w latach 2004 oraz 2009–2013.
Decyzje archidiecezji i dalsze kroki
W związku z prowadzonym postępowaniem kardynał Cupich odebrał księdzu uprawnienia do sprawowania posługi duszpasterskiej, zgodnie z obowiązującymi zasadami ochrony dzieci. Duchowny został również zobowiązany do zamieszkania poza terenem parafii. Archidiecezja poinformowała, że zastosował się on do tych poleceń, jednocześnie stanowczo zaprzeczając stawianym mu zarzutom.
Informowanie wspólnot, w których posługiwał kapłan
Listy informujące o sytuacji zostały skierowane także do wiernych parafii Our Lady of the Rosary w Chicago, Holy Family Parish w Inverness oraz do społeczności St. Alexius Hospital w Hoffman Estates. Ojciec Carneiro był związany z tymi miejscami w różnych okresach na przestrzeni kilkudziesięciu lat – jako rezydent parafii oraz kapelan szpitalny.
Apel o zgłaszanie nadużyć
Kardynał Blase Cupich podkreślił, że dobro dzieci pozostaje najwyższym priorytetem archidiecezji. Zapewnił również, że wszystkie zgłoszenia dotyczące nadużyć seksualnych są traktowane z najwyższą powagą, a osoby, które zdecydują się mówić o doznanej krzywdzie, mogą liczyć na godne i pełne współczucia przyjęcie.
Źródło: lakemchenryscanner
Foto: Google Maps
-
Polonia Amerykańska3 tygodnie temuCoraz więcej Polaków opuszcza USA na skutek zaostrzonej polityki imigracyjnej
-
News USA3 tygodnie temuUSA uderzają w Wenezuelę. Dyktator Maduro i jego żona pojmani
-
News USA6 dni temuPełnotłuste mleko wraca do szkolnych stołówek po podpisie Prezydenta Trumpa
-
News USA2 tygodnie temuProtest przeciwko ICE w Minneapolis zakończył się zastrzeleniem kobiety przez agenta
-
News Chicago4 tygodnie temuKevin Niemiec wśród absolwentów St. Viator High School oskarżonych o gwałt na koleżance z klasy
-
News USA5 dni temuTrump grozi użyciem Insurrection Act po kolejnych protestach w Minneapolis
-
News USA4 tygodnie temuAmFest 2025: JD Vance przedstawia wizję „chrześcijańskiej polityki” w USA
-
News Chicago2 tygodnie temuMieszkańcy Chicago zorganizowali protest po zatrzymaniu prezydenta Wenezueli










