Połącz się z nami

Polonia Amerykańska

Polskie dzieci w krainie ognia i lodu

Opublikowano

dnia

Na co dzień chodzą do szkół islandzkich, w soboty uczą się języka polskiego w Szkole Polskiej im. Jana Pawła II przy Ambasadzie RP w Reykjavíku. Placówka umożliwia prawie 200 polskim dzieciom w Islandii udział w różnorodnych inicjatywach poświęconych kulturze i historii Polski. „Dzieci są wszędzie takie same, zawsze ciekawe wszystkiego” – mówi Family News Service dyrektor Szkoły Polskiej s. Beata Ciszewska MChR. 1 czerwca obchodzimy Dzień Dziecka.

Szkoła Polska im. Jana Pawła II przy Ambasadzie RP w Reykjavíku powstała w 2020 r. W kończącym się roku szkolnym uczęszczało do niej 194 uczniów: 181 do szkoły podstawowej, a oprócz tego 13 nastolatków do liceum. Tylko niektóre dzieci pochodzą z małżeństw mieszanych, głównie polsko-islandzkich. Zdecydowana większość to dzieci Polaków, którzy zamieszkali w Islandii.

„Większość z nich już się tutaj urodziła, więc dla nich Polska i Islandia to jedna i druga ojczyzna, chociaż wiedzą, że ich rodzice najczęściej pochodzą z Polski” – zaznacza s. Beata Ciszewska należąca do zgromadzenia Misjonarek Chrystusa Króla dla Polonii Zagranicznej.

Praca z dziećmi – moja pasja

S. Beata od kilkunastu lat pracuje jako katechetka. „To jest moja pasja. Naprawdę, ja bardzo lubię pracować z dziećmi. My uczymy dzieci, ale dzieci uczą nas. Mam z tego niezmierną satysfakcję” – zaznacza.

Zdaniem s. Beaty praca z dziećmi w Polsce jest podobna do tej wśród Polonii. Nierzadko problemem mogą być jednak kwestie logistyczne. „Szkoła polonijna, wiadomo, wiąże się z tym, że dzieci zjeżdżają się z różnych części miasta, a nawet nie tylko, ponieważ mamy także dzieci, które mieszkają poza Reykjavíkiem, więc dla nich czasami to jest 30 minut, 40, czasami nawet godzina jazdy do szkoły” – informuje s. Ciszewska.

Nie tylko nauka języka polskiego

Podopieczni Szkoły Polskiej w stolicy Islandii nie tylko uczą się ojczystego języka, ale również biorą udział w różnorodnych inicjatywach takich jak: Narodowe Czytanie, Szkoła do Hymnu, okolicznościowe apele z okazji narodowych rocznic, np. Święta Niepodległości czy 3 Maja.

W placówce organizowane są także Mikołajki, Wigilia, jasełka, koncert kolęd, warsztaty wielkanocne oraz zajęcia pozwalające lepiej poznać polskie zwyczaje. Uczniowie próbują swoich sił także w Polonijnym Turnieju Gier Planszowych im. Misia Wojtka, a także konkursach, np. „Być Polakiem”, „Słowem Polska” oraz szkolnych konkursach recytatorskich.

W 2023 r. Rada Rodziców Szkoły Polskiej po raz pierwszy zorganizowała festyn rodzinny, zapraszając również znajomych Islandczyków. 1 czerwca br. kolejna edycja festynu. „Będzie oczywiście grill, bigos, ciasta, gofry. Będzie dmuchany zamek, malowanie twarzy, paznokci, tatuaże, kiermasz książek, loteria, rzuty do celu i różnego rodzaju inne jeszcze zabawy dla dzieci” – wylicza dyrektor placówki, która jest częścią Ośrodka Rozwoju Polskiej Edukacji za Granicą (ORPEG-U) i podlega Ministerstwu Edukacji i Nauki.

Dwujęzyczność i dwukulturowość – większe możliwości

Zdaniem dyrektor Szkoły Polskiej w Reykjavíku dwujęzyczność i dwukulturowość to dwie zalety nauki na emigracji. Polskich dzieci w Islandii jest „​​sporo, więc możemy powiedzieć, że one w jakiś sposób ubogacają tę kulturę islandzką i też wtapiają się w kulturę islandzką, więc ona też je w jakiś sposób ubogaca” – ocenia s. Beata Ciszewska.

Młodzi Polacy na wyspie ognia i lodu uczą się języka islandzkiego, polskiego i angielskiego.

Jak zaznacza Misjonarka Chrystusa Króla, to daje im „​​większe możliwości, jeśli chodzi o szkołę średnią czy nawet o studia, więc myślę, że im więcej kultury, im więcej takiego bogactwa, to wiadomo, że dzieci też lepiej się rozwijają”. Chociaż dwujęzyczność czasami jest oceniana jako trudność, to z drugiej strony „​​rzeczywiście ubogaca”. Niektóre zwroty z języka islandzkiego przenikają do słownictwa młodych Polaków, ale jak informuje s. Ciszewska, „dzieci bardzo ładnie mówią po polsku”. Trudnością jest stosunkowo mała liczba godzin przeznaczona jedynie w soboty na naukę polskiego i kultury polskiej.

Polskie dzieci w Islandii „​​mają bardzo częsty kontakt z Polską, dla nich Polska to jest ojczyzna” – mówi s. Ciszewska. „My się tak trochę śmiejemy, że Polska im się bardzo dobrze kojarzy, ponieważ kojarzy się zazwyczaj z babcią, z dziadkiem, z wakacjami” – dodaje.

Polonia w Islandii jest młoda. Najwięcej Polaków przyjechało do tego kraju po 2000 r., a zwłaszcza po wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej. Szacuje się, że na wyspie mieszka obecnie ok. 20-25 tysięcy Polaków, z czego zdecydowana większość w stolicy Reykjavíku i dwóch innych większych miastach.

Family News Service

 

Zdjęcia: Facebook _ Szkoła Polska im. Jana Pawła II przy Ambasadzie RP w Reykjavíku

Kościół

Uroczystość Wszystkich Świętych w Kościele Świętej Trójcy w Chicago. Fot. Wojciech Adamski

Opublikowano

dnia

Autor:

Czytaj dalej

GOŚCIE BUDZIK MORNING SHOW

Michael Ollis oddał za niego życie. Dziś Karol Cierpica opowiada o bohaterstwie, wierze i nadziei

Opublikowano

dnia

Autor:

Karol Cierpica

28 sierpnia 2013 roku amerykański żołnierz Michael Ollis uratował życie polskiemu kapitanowi Karolowi Cierpicy podczas ataku talibów na bazę wojskową w Ghazni w Afganistanie. Zginął osłaniając Polaka. Trzynaście lat później ta historia wciąż porusza ludzi po obu stronach Atlantyku. Gość studia Radia Deon Chicago opowiada o dramatycznych wydarzeniach, walce z traumą, przemianie duchowej i swojej nowej misji. Zaprasza również Polonię na trzy spotkania w aglomeracji Chicago.

Michael Ollis nie zostawił polskiego żołnierza

Kapitan rezerwy Wojska Polskiego Karol Cierpica, były spadochroniarz, snajper i weteran misji wojskowych w Bośni i Hercegowinie oraz Afganistanie, wraca wspomnieniami do wydarzeń, które na zawsze zmieniły jego życie. Podczas ataku talibów na bazę w Ghazni został ciężko ranny, a życie zawdzięcza amerykańskiemu żołnierzowi Michaelowi Ollisowi.

Jak wspomina w studiu Radia Deon Chicago, młody Amerykanin ruszył za nim w kierunku napastników, nie mając na sobie kamizelki kuloodpornej ani hełmu. Podczas walki osłonił polskiego żołnierza własnym ciałem i zginął od odłamków.

„Dla mnie patriotyzm, służba ma twarz. Dokładnie ma twarz tego młodego chłopaka, Amerykanina, który 28 sierpnia 2013 roku pobiegł bez kamizelki, bez hełmu, z karabinem w ręku za mną. Kiedy biegłem w kierunku terrorystów, ten chłopak nie zostawił mnie samego” – mówi kapitan.

Karol Cierpica podkreśla, że postawa Ollisa stała się dla niego najważniejszą definicją żołnierskiej służby. W jego przekonaniu prawdziwa odwaga oznacza gotowość do postawienia bezpieczeństwa drugiego człowieka ponad własnym.

Najwyższe amerykańskie odznaczenie i pamięć o poległych

Historia polsko-amerykańskiego braterstwa broni doczekała się szczególnego uhonorowania. W marcu 2026 roku Karol Cierpica uczestniczył w uroczystości w Białym Domu, podczas której rodzice Michaela Ollisa odebrali z rąk prezydenta Stanów Zjednoczonych najwyższe amerykańskie odznaczenie wojskowe przyznane ich synowi.

Dla polskiego weterana był to moment wyjątkowo osobisty, a zarazem symboliczne podsumowanie wielu lat opowiadania o poświęceniu młodego Amerykanina. Nasz Gość zaznacza, że historia ta ma znaczenie znacznie większe niż jego własne ocalenie.

Michael Ollis

Michael Ollis

Przypomniał również o 44 polskich żołnierzach, którzy stracili życie podczas misji w Afganistanie. Ich ofiara pozostaje ważną częścią jego doświadczenia wojskowego i świadectwa, którym dzieli się podczas spotkań.

Spotkanie z rodzicami Michaela zmieniło jego życie

Jednym z najważniejszych momentów po powrocie z Afganistanu było spotkanie z rodzicami Michaela Ollisa w polskim konsulacie w Nowym Jorku. Doszło do niego w 2013 roku, około miesiąca po tragicznym ataku, gdy Karol Cierpica opuścił szpital. “Pamiętam to spotkanie, ono jest mocno w moim sercu” mówi nasz Gość.

Polski żołnierz obawiał się tego spotkania – wiedział, że stanie przed ludźmi, którzy stracili syna. Nie był pewien, jak przyjmą jego obecność i czy będą oczekiwali odpowiedzi na pytanie, dlaczego to on jest tym, który przeżył. Reakcja rodziców Michaela okazała się jednak zupełnie inna.

“Przytulając mnie, tata tego młodego żołnierza, dziecka, które stracił, mówi do mnie, Karol, dziękuję Ci za Twoją służbę. Thank you for your service. Teraz Ty jesteś członkiem naszym rodziny” wspomina Karol Cierpica. Te słowa pozostały w jego sercu i stały się jednym z najważniejszych impulsów do osobistej przemiany.

Depresja, PTSD i odnalezienie wiary

Po dramatycznych wydarzeniach w Afganistanie Karol Cierpica zmagał się z poważnymi konsekwencjami psychicznymi. Doświadczył depresji i zespołu stresu pourazowego (PTSD), a powrót do normalnego życia okazał się długim i bolesnym procesem.

W rozmowie przyznał, że przez około rok po tragedii przechodził wyjątkowo trudny okres. Były chwile, kiedy chciał wycofać się z życia publicznego i przestać opowiadać swoją historię. Z czasem jednak doświadczenie cierpienia stało się początkiem głębokiej przemiany duchowej.

„Zakochany jestem w Bogu” – wyznał, podkreślając że dzisiaj ogromną radość sprawiają mu spotkania z ludźmi oraz możliwość dzielenia się świadectwem wiary.

Kapitan nie koncentruje się już na pytaniu, dlaczego to właśnie on przeżył. Uważa, że ważniejsze jest przyjęcie odpowiedzialności za życie, które otrzymał, oraz wykorzystanie go do pomocy innym.

Żołnierzem jest się przez całe życie

Choć Karol Cierpica zakończył czynną służbę wojskową, podkreśla, że nadal pozostaje żołnierzem, tyle że wykonuje obecnie inne zadania. Jego misją stało się opowiadanie o bohaterstwie Michaela Ollisa, znaczeniu relacji międzyludzkich i sile wiary w najtrudniejszych doświadczeniach.

„Żołnierzem się nie bywa, nim się jest po prostu” – zaznacza, wyjaśniając, że służba nie kończy się wraz ze zdjęciem munduru.

Weteran przyznał, że po Afganistanie zmieniło się niemal całe jego życie. Inaczej patrzy na rodzinę, otaczających go ludzi i codzienne obowiązki. Uważa, że każdy człowiek ma własne zadania do wykonania, a najważniejsze decyzje należy podejmować tu i teraz, zamiast nieustannie odkładać je na później.

„Ocalony” i film „Miś dla Michaela”

Swoje doświadczenia Karol Cierpica opisał w książce „Ocalony. Opowieść żołnierza, za którego oddano życie”. Publikacja przedstawia zarówno dramatyczne wydarzenia w Afganistanie, jak i późniejszą walkę o odzyskanie równowagi oraz odkrywanie nowego sensu życia.

Historia polskiego kapitana i Michaela Ollisa stała się również tematem filmu „A Teddy Bear for Michael”. Produkcja przybliża niezwykłą więź między żołnierzami oraz znaczenie ofiary amerykańskiego bohatera dla jego polskiego towarzysza broni.

Trzy spotkania z Karolem Cierpicą w Chicago

Podczas wizyty w Chicago Karol Cierpica spotka się z Polonią, aby osobiście opowiedzieć o swoich przeżyciach, odpowiedzieć na pytania i podzielić się przesłaniem, które od lat przekazuje podczas spotkań autorskich. Spotkania będą połączone z promocją książki „Ocalony”. W programie znalazła się również projekcja filmu „A Teddy Bear for Michael”.

Harmonogram spotkań:

  • 10 listopada, wtorek, 7:00 PM – spotkanie w kościele św. Ferdynanda w Chicago.
  • 13 listopada, piątek, 6:00 PM – spotkanie w Domu Podhalan na południu Chicago.
  • 14 listopada, sobota, 5:00 PM – spotkanie w Art Gallery Cafe.

Wydarzenia będą okazją do bezpośredniej rozmowy z polskim weteranem, poznania kulis wydarzeń z Afganistanu oraz refleksji nad znaczeniem odwagi, poświęcenia, wiary i polsko-amerykańskiego braterstwa broni.

Kończąc rozmowę w Radiu Deon Chicago, kapitan Karol Cierpica ponownie podkreślił, że jego obecnym zadaniem jest nieustanna służba drugiemu człowiekowi. Podziękował również wszystkim, którzy służyli w wojsku, przypominając o szacunku należnym weteranom i poległym żołnierzom.

 

Źródło: informacja własna
Foto: YouTube, US Army
Czytaj dalej

Polonia Amerykańska

„Kierunek Ameryka” – drugie spotkanie literacko-muzyczne w Chicago. Opowieści o emigracji

Opublikowano

dnia

Autor:

Organizacja pakamera.polonia zaprasza na II Spotkanie Literacko-Muzyczne pod hasłem „Kierunek Ameryka (cz. I) – Antologia opowieści emigracyjnych”. Wydarzenie odbędzie się w sobotę, 21 listopada, o godzinie 5:00 PM w Akademii Muzycznej PaSO w Chicago. Będzie to wieczór poświęcony literaturze, osobistym historiom emigracyjnym i doświadczeniom Polaków związanych z życiem w Ameryce.

Emigracyjne historie w literackiej odsłonie

Podczas spotkania publiczność wysłucha opowieści emigracyjnych w interpretacji autorów i zaproszonych uczestników. Program obejmuje zarówno teksty autorskie, jak i utwory innych twórców, przedstawione w formule czytania literatury na głos.

Przed publicznością wystąpią Julitta Mroczkowska-Brecher, która zaprezentuje własną opowieść, Jacek Adamczyk, interpretujący tekst Sławka Sobczaka, oraz Krzysztof Wawer, który również przeczyta swoją autorską historię.

Spotkanie będzie okazją do poznania różnych spojrzeń na emigrację, a także do wspólnej refleksji nad doświadczeniami, które łączą polską społeczność mieszkającą poza ojczyzną.

Gdzie i kiedy odbędzie się spotkanie?

II Spotkanie Literacko-Muzyczne „Kierunek Ameryka” odbędzie się w sobotę, 21 listopada 2026 roku, o godzinie 5:00 PM w sali chóralnej Akademii Muzycznej PaSO przy 5400 N. Lawler Ave. w Chicago. Liczba miejsc jest ograniczona, dlatego organizatorzy proszą o wcześniejszą rezerwację za pośrednictwem wiadomości SMS pod numerem 773-510-3093. Sugerowana donacja wynosi 30 dolarów.

Organizacja pakamera.polonia serdecznie zaprasza wszystkich miłośników literatury oraz osoby zainteresowane historiami polskiej emigracji na listopadowe spotkanie ze słowem, wspomnieniami i twórczością polonijnych autorów.

Foto: istock/Stadtratte/
Czytaj dalej

Popularne

Kalendarz

czerwiec 2024
P W Ś C P S N
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Popularne w tym miesiącu