Kościół
Piąta niedziela Wielkiego Postu: Jestem grzeszny, mogę być silny
Pytanie, które warto sobie dziś zadać, celebrując piątą już niedzielę Wielkiego Postu, jest takie: Czym jest grzech? Dzisiaj wielu ludzi nie chce słuchać o grzechu – że coś jest grzechem, że jakaś postawa czy postępowanie mogą tak zostać nazwane. Wydaje im się, że jest to jakaś rzeczywistość bardzo subiektywna. Przecież każdy ma w życiu jakieś swoje zasady, mogą się one od siebie różnić, więc gdzie tam grzech! Nie dramatyzujmy tak od razu! Tymczasem dzisiejsza liturgia słowa mówi o odwróceniu się od Boga, o zerwaniu z Nim przymierza, o umiłowaniu nadto swojego doczesnego życia – i to właśnie nazywa grzechem.
Grzech w Biblii to coś więcej niż pojedyncze występki, tu chodzi o coś, co sięga głębi serca. Czymś o wiele bardziej niebezpiecznym niż jednorazowe powinięcie się nogi jest lekceważenie grzechu, a przez to trwanie w nim bez chęci poprawy. Często wynika to z nieświadomości. Uciekamy od słowa „grzech”, bo wydaje się nam ono bardzo ciężkie znaczeniowo, więc lepiej coś nazwać błędem, zaniedbaniem czy słabością.
Skąd się bierze ten lęk przed nazwaniem czegoś grzechem? Bo to musiałoby za sobą pociągać konkretne zmiany.
Grzech, jeśli spojrzeć na niego w całej rozciągłości tematu, czyli jako na coś przeciwnego miłości, naprawdę cuchnie. I to jest prawda bardzo trudna do przyjęcia, nieprzyjemna w odbiorze, a co za tym idzie – przez wielu odrzucana. Bo jakże tak mocno można powiedzieć! Ale to jednak prawda, od której, owszem, możemy uciekać, ale trzeba wiedzieć, że jest to droga donikąd.
Czym innym jest jednak świadomość grzechu, a czym innym poczucie winy. W nauce o grzechu i ludzkiej ułomności nie chodzi o wzbudzanie paraliżujących wyrzutów sumienia, by przez to człowiek poddał się biernie pod Boże panowanie, bo nie zasługuje na wolność i na kierowanie życiem po swojemu. Uznanie własnej grzeszności to w gruncie rzeczy bardzo pozytywna postawa – zwraca mnie ku Bogu, ku drugiemu człowiekowi i ku sobie samemu.
Grzech oddziela, trwanie w nim alienuje, wznoszą się mury w relacjach, przestajemy mieć kontakt z innymi osobami, ale także z własnym wnętrzem. Uznanie grzechu to stwierdzenie, że jeśli chce się żyć dalej życiem pełnym sensu, to te mury trzeba zburzyć – i można je zburzyć, jest możliwość nowego życia dzięki przebaczeniu!
To widzimy właśnie w pełnym dramatyzmu, a jednocześnie pełnym zaufania wołaniu psalmisty: „Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej, w ogromie swej litości zgładź moją nieprawość. Obmyj mnie zupełnie z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego. (…) Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste i odnów we mnie moc ducha” (Ps 51,3-4.12). Temat ten podejmuje także Księga Jeremiasza w pierwszym czytaniu: „Oto nadchodzą dni, kiedy zawrę z domem Izraela i z domem judzkim nowe przymierze” (Jr 31,31). Nowe przymierze, nowe i czyste serce – to wszystko jest możliwe pomimo grzechu.

Jest w człowieku lęk, czasem bardzo paraliżujący, przed obumarciem. Uznanie grzechu to tak naprawdę stwierdzenie własnej śmierci, ale też pełne nadziei oddanie się w ręce Zwycięzcy: „Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity. Ten, kto miłuje swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne. (…) A Ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie” (J 12,24-25.32).
Dlaczego Chrystus na krzyżu przyciąga? Bo przypomina o grzechu, o śmierci, czyli o rzeczywistościach końca, ale jednocześnie przedstawia perspektywę otwartą na przyszłość. Dlatego krzyż pociąga. Możemy bowiem zobaczyć w nim wszystkie nasze ograniczenia i lęki, ale przede wszystkim widzimy na nim Zbawiciela, który doświadczył tego, co można nazwać końcem, i sprawił, że to już więcej końcem nie jest.

Grzech odcina człowieka od Bożej łaski. Uporczywe trwanie w nim bądź też lekceważenie go sprawia, że trudno mówić o rozwijającej się relacji z Bogiem. Bo jak można żyć w głębokiej zażyłości z kimś, jeśli nie patrzy się w jego oczy, jeśli nie ma szczerości i otwartości?
Jednak uświadomienie sobie grzechu i grzeszności prowadzi człowieka do Boga Miłosiernego, który przebacza i umożliwia wejście na ścieżkę bliskości: „Wszyscy bowiem od najmniejszego do największego poznają Mnie, mówi Pan, ponieważ odpuszczę im występki, a o grzechach ich nie będę już wspominał” (Jr 31,34). Przebaczenie umożliwia człowiekowi zbliżenie się do Boga, jest odpowiedzią na stanięcie w prawdzie o sobie.

Jeśli człowiek nie widzi w sobie grzechu, to nie potrzebuje też Zbawiciela. Po co mu bowiem wiara? Skoro wszystko jest dobrze, skoro nie grzeszę, to jestem przecież samowystarczalny. Mogę się rozwijać, osiągać kolejne cele w życiu, co będzie dla mnie jakąś formą samozbawienia. I takie myślenie może nas postawić na prostej drodze do egoizmu, czyli anty-miłości.
Przestrzega przed tym Sobór Watykański II w Konstytucji duszpasterskiej o Kościele w świecie współczesnym Gaudium et spes: „Pismo święte, z którym zgadza się doświadczenie wieków, poucza rodzinę ludzką, że postęp ludzki, będący wielkim dobrodziejstwem dla człowieka, przywodzi jednak ze sobą niemałą pokusę: jeśli bowiem zburzy się hierarchię wartości i pomiesza się dobro ze złem, poszczególni ludzie i ich grupy zwrócą uwagę na własne sprawy, a nie na sprawy innych. (…) Jeśli więc ktoś pyta, jakim sposobem można pokonać tę słabość, chrześcijanie stwierdzają, że wszelkie przedsięwzięcia człowiecze, zagrożone co dzień przez pychę i nieuporządkowaną miłość własną, trzeba oczyszczać przez krzyż Chrystusowy i Jego zmartwychwstanie oraz doprowadzać do doskonałości” (nr 37).

Wiara skłania nas do tego, żebyśmy zwracali uwagę nie tylko na wielkie sprawy, ale także na naszą codzienność. Niekiedy ktoś mówi, że nie ma grzechu, bo przecież nikomu nie zrobił krzywdy – nie zabił, nie okradł… Chwała Panu! Ale grzech zalęga się także w codzienności, dlatego tak ważne jest dostrzeganie także małych ułomności. Jeśli ich nie dostrzegam, to raczej świadczy o tym, że wciąż jestem na powierzchni.
I to dotyczy nie tylko niedostrzegania małych grzechów. Taki człowiek nie będzie też zdolny cieszyć się z tego, co codzienne i z pozoru mało znaczące.
Rozwijanie swojego sumienia, wyczulanie go na wszystko, co miałoby choćby pozór zła, pozwala też dostrzegać dobro i stojącego za nim Boga, a wraz z tym szerszego horyzontu życia wiecznego. Pozwala odnaleźć sens życia – dużo głębszy niż przeżycie kolejnego dnia, dotrwanie do wymarzonego urlopu albo osiągnięcie celu, jak budowa domu, kupno samochodu czy ukończenie studiów.
Mylimy rozwój ze zbawieniem, szukamy w nim szczęścia.
Życie stałoby się jednak wówczas wieczną poczekalnią na kolejną rzecz, która przyniesie radość, na coś większego. Tymczasem ma być ono ciągłym spotykaniem się z Bogiem, częściej niż tylko od święta. Ale do tego potrzebuję uznać własną grzeszność. Dlatego nie jest tak, jak chcieliby niektórzy, że tyle mówi się o grzechu, żeby człowiek nie czuł się silny – tyle się o nim mówi, żeby człowiek chciał wejść w bliską relację i we współpracę z Tym, który jest prawdziwie silny, bo przecież mocniejszy niż zło i śmierć.
Autor: ks. Mateusz Tarczyński
Źródło: deon.pl
Foto: istock/emanuelecapoferri/artplus/
Kościół
Szósty sezon „The Chosen” już na Prime Video. Pokazuje mękę i ukrzyżowanie Jezusa
Wyczekiwany szósty sezon popularnego serialu „The Chosen” zadebiutował 15 listopada na platformie Prime Video. Nowe odcinki przedstawiają ostatnie 24 godziny Wielkiego Piątku, prowadzące do ukrzyżowania Jezusa Chrystusa. Jonathan Roumie, odtwórca głównej roli, przyznaje, że realizacja tej części produkcji była dla niego wyjątkowo wymagającym doświadczeniem zarówno aktorskim, jak i duchowym. Jego refleksje przedstawia Ojciec Paweł Kosiński SJ.
Wielki Piątek w sześciu odcinkach
Szósty sezon „The Chosen” składa się z sześciu odcinków. Pierwsze trzy udostępniono 15 listopada, a kolejne będą pojawiać się co tydzień, aż do 6 grudnia. Finał sezonu zaplanowano jako osobną premierę kinową, która odbędzie się 12 marca 2027 roku.
Twórcy serialu skupili się na wydarzeniach poprzedzających śmierć Jezusa, ukazując nie tylko Jego cierpienie, ale również dramatyczne decyzje i wewnętrzne konflikty osób uczestniczących w ostatnich godzinach Jego ziemskiego życia.
Jonathan Roumie o duchowym wymiarze cierpienia
Jonathan Roumie, katolicki aktor wcielający się w Jezusa, przyznał w rozmowie z EWTN News, że odgrywanie scen męki Chrystusa pozwoliło mu głębiej zrozumieć znaczenie cierpienia odkupieńczego. Doświadczenie to skłoniło go do refleksji nad tym, w jaki sposób człowiek może ofiarować własne cierpienie Bogu i odnajdywać łaskę w najtrudniejszych chwilach.
Aktor zaznaczył, że nie uważa, aby w pełni rozumiał tajemnicę cierpienia i jego duchowego znaczenia. Przyznał jednak, że praca nad szóstym sezonem, naznaczona fizycznym obciążeniem, powtarzaniem trudnych scen i długotrwałym wysiłkiem, zmieniła jego osobiste spojrzenie na krzyż oraz sposób przeżywania wiary katolickiej.
Podkreślił, że jego własne doświadczenia były nieporównywalnie mniejsze od cierpienia Jezusa, ale wystarczyły, aby uświadomić mu wagę przedstawianych wydarzeń.
Poncjusz Piłat jako człowiek rozdarty wewnętrznie
Trudności związane z realizacją sezonu odczuwali również pozostali członkowie obsady. Andrew James Allen, odtwórca roli Poncjusza Piłata, wyjaśnił, że jego bohater przechodzi wyraźną przemianę. Początkowo przedstawiany jako człowiek lekkomyślny i nieco arogancki, stopniowo staje się coraz bardziej świadomy ciężaru podejmowanych decyzji.
Allen zwrócił uwagę, że w wielu wcześniejszych ekranizacjach Piłat pojawiał się jedynie w najważniejszej scenie procesu Jezusa. W „The Chosen” widzowie mają możliwość poznania go jako człowieka zmagającego się z presją otoczenia, odpowiedzialnością polityczną i własnymi wątpliwościami.
Zdaniem aktora Piłat również doświadcza pewnej formy cierpienia, choć nieporównywalnej z męką Chrystusa. Jego historia pokazuje dramat człowieka uwikłanego w konflikt, z którego nie potrafi znaleźć dobrego wyjścia.
Judasz i pytanie o możliwość przebaczenia
Z kolei Luke Dimyan, który wciela się w Judasza, ma nadzieję, że ostatni rozdział historii jego bohatera skłoni widzów do refleksji nie tylko nad zdradą, ale przede wszystkim nad żalem, przebaczeniem i możliwością odkupienia win.
W jego przekonaniu jest to jedno z najważniejszych pytań, jakie widzowie mogą wynieść z finałowych scen tej postaci.

Luke Dimyan jako Judasz Iskariota
Sezon pełen trudnych pytań o wiarę
Szósty sezon „The Chosen” ma być nie tylko dramatycznym przedstawieniem wydarzeń Wielkiego Piątku, ale także opowieścią o ludzkiej słabości, odpowiedzialności, cierpieniu i nadziei na przebaczenie.
Dla Jonathana Roumiego i pozostałych aktorów realizacja tych scen stała się okazją do osobistej refleksji nad postaciami, które odgrywają. Widzowie mogą śledzić nowe odcinki na Prime Video, natomiast zakończenie historii przedstawionej w szóstym sezonie trafi do kin 12 marca 2027 roku.
Źródło: ewtnnews
Foto: YouTube
Kościół
Większość katolików w USA nie wierzy w rzeczywistą obecność Chrystusa w Eucharystii
Zaledwie 28,8% amerykańskich katolików wierzy, że podczas konsekracji chleb i wino rzeczywiście stają się Ciałem i Krwią Jezusa Chrystusa. Najnowsze badanie opublikowane w czasopiśmie naukowym Sociological Inquiry pokazuje, że mimo trwającego od ponad czterech lat Narodowego Odrodzenia Eucharystycznego przekonania wiernych niemal się nie zmieniły. Jego wyniki omawia Jezuita, Ojciec Paweł Kosiński.
Ponad połowa katolików uważa Eucharystię za symbol
Badacze zapytali 1049 amerykańskich katolików o rozumienie Eucharystii. Jedynie 28,8% respondentów potwierdziło wiarę w rzeczywistą przemianę chleba i wina w Ciało i Krew Chrystusa. Aż 58,8% uznało je wyłącznie za symbole, natomiast 12,4% przyznało, że nie wie, co dzieje się podczas konsekracji.
Współautor badania Mark Regnerus zauważył, że wyniki praktycznie nie różnią się od wcześniejszych sondaży. W 2019 roku Pew Research Center odnotował 31% katolików wierzących w rzeczywistą obecność Chrystusa w Eucharystii, a w badaniu Gallupa z 1992 roku odsetek ten wynosił 30%.
Znacznie większą wiarę w tę prawdę deklarują osoby regularnie uczestniczące we Mszy Świętej. Wśród katolików uczęszczających do kościoła co tydzień odsetek ten wynosi około 60%, a wśród uczestniczących jeszcze częściej sięga niemal 70%. W grupie osób określających siebie jako bardzo religijne wynosi około 40%.
Cztery lata Narodowego Odrodzenia Eucharystycznego
W czerwcu 2022 roku Konferencja Biskupów Katolickich Stanów Zjednoczonych (USCCB) rozpoczęła inicjatywę National Eucharistic Revival, której celem jest pogłębienie wiary w rzeczywistą obecność Chrystusa w Najświętszym Sakramencie.
W całym kraju organizowano adoracje, procesje eucharystyczne oraz spotkania formacyjne w parafiach. Jednym z najważniejszych wydarzeń był Krajowy Kongres Eucharystyczny w 2024 roku, w którym uczestniczyło około 60 tysięcy osób.
Mark Regnerus ocenił, że kapłani powinni częściej przypominać wiernym nauczanie Kościoła, szczególnie w świecie pełnym konkurencyjnych przekazów. Zwrócił jednak uwagę, że osoby najbardziej potrzebujące takiej katechezy często nie uczestniczą w praktykach religijnych.

Krajowy Kongres Eucharystyczny
Kościół wskazuje na sekularyzację i potrzebę formacji
David Spesia, dyrektor Sekretariatu ds. Ewangelizacji i Katechezy USCCB, przyznał, że problem niewystarczającej znajomości nauki o Eucharystii utrzymuje się od wielu lat i jego rozwiązanie będzie wymagało czasu.
Wskazał na postępującą sekularyzację społeczeństwa, osłabienie rozumienia znaków i symboli religijnych oraz zastępowanie sakramentalnej wizji świata podejściem materialistycznym. Jego zdaniem konieczna jest długofalowa formacja, prowadząca nie tylko do zdobywania wiedzy, ale również do pogłębienia osobistej wiary.
Rzeczywista obecność Chrystusa fundamentem katolickiej wiary
Kościół katolicki naucza, że podczas konsekracji następuje przeistoczenie, czyli przemiana substancji chleba i wina w Ciało i Krew Chrystusa, przy zachowaniu ich zewnętrznych postaci. Nauka ta została uroczyście potwierdzona przez Sobór Trydencki i wywodzi się ze słów Jezusa wypowiedzianych podczas Ostatniej Wieczerzy.

Wiara w rzeczywistą obecność Chrystusa była obecna już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa. Pisał o niej około 110 roku św. Ignacy Antiocheński, sprzeciwiając się poglądom odrzucającym prawdziwe człowieczeństwo Jezusa. W II wieku znaczenie Eucharystii wyjaśniał również św. Justyn Męczennik.
Z kolei Jonathan Ciraulo, profesor teologii na The Catholic University of America, zaznaczył, że wiara w rzeczywistą obecność Chrystusa nie jest drugorzędnym elementem katolicyzmu. Łączy się bowiem z nauką o prawdziwym człowieczeństwie Jezusa, godności ludzkiego ciała, zmartwychwstaniu oraz wewnętrznej przemianie człowieka.
Zdaniem teologów wyniki badań pokazują zatem problem wykraczający poza samo rozumienie Eucharystii. Dotyczy on również znajomości podstawowych prawd wiary i wskazuje na potrzebę dalszej katechizacji amerykańskich katolików.
Źródło: ewtnnews
Foto: sedmak, Krajowy Kongres Eucharystyczny, istock
News USA
Islam może wyprzedzić chrześcijaństwo już w 2035 roku. Nowe prognozy zmian religijnych na świecie
Islam może stać się największą religią świata już w 2035 roku, wyprzedzając chrześcijaństwo pod względem liczby wyznawców. Tak wynika z najnowszych prognoz Pew Research Center, opublikowanych w środę. Badacze przewidują również, że w ciągu najbliższych czterech dekad chrześcijanie przestaną stanowić większość mieszkańców Stanów Zjednoczonych.
Islam rozwija się znacznie szybciej niż chrześcijaństwo
Według Pew Research Center, które od 25 lat analizuje światowe trendy religijne, liczba wyznawców zarówno islamu, jak i chrześcijaństwa nadal rośnie. Tempo wzrostu społeczności muzułmańskiej jest jednak zdecydowanie wyższe, przede wszystkim ze względu na większą liczbę dzieci rodzących się w rodzinach muzułmańskich.
W 2020 roku na świecie żyło około 2,27 miliarda chrześcijan i 2,02 miliarda muzułmanów. Prognozy wskazują, że już w 2035 roku liczba muzułmanów osiągnie 2,57 miliarda, podczas gdy chrześcijan będzie około 2,52 miliarda.
Jeżeli obecne tendencje się utrzymają, do 2070 roku społeczność muzułmańska przekroczy 3,6 miliarda osób, natomiast liczba chrześcijan wyniesie niespełna 3 miliardy.
Stany Zjednoczone stracą chrześcijańską większość
Jednym z najważniejszych ustaleń raportu jest prognozowany spadek udziału chrześcijan w społeczeństwie amerykańskim. Obecnie stanowią oni około 62% dorosłych mieszkańców USA, jednak według Pew Research Center ich odsetek spadnie poniżej 50% do 2065 roku.
Zmniejszy się również bezwzględna liczba chrześcijan w Stanach Zjednoczonych – z około 217 milionów w 2020 roku do 174 milionów w 2070 roku. W sąsiedniej Kanadzie chrześcijanie mają przestać stanowić większość społeczeństwa jeszcze wcześniej, bo do 2030 roku.
Główną przyczyną tych zmian jest rosnąca liczba osób niezwiązanych z żadną religią. Według prognoz do 2070 roku będą one stanowić 41% mieszkańców Stanów Zjednoczonych, a w Kanadzie ich liczba przewyższy liczbę chrześcijan.
Demografia decyduje o przyszłości religii
Conrad Hackett, starszy demograf Pew Research Center, wyjaśnił, że najważniejszym czynnikiem wpływającym na zmiany religijne jest liczba urodzeń. Konwersje religijne oraz zmiany indywidualnej tożsamości wyznaniowej mają znacznie mniejsze znaczenie.

W latach 2020–2025 współczynnik dzietności wśród muzułmanek wynosił średnio 3,1 dziecka na kobietę, wśród chrześcijanek 2,5, natomiast wśród kobiet należących do pozostałych grup religijnych lub niezwiązanych z religią – 1,6. Dla porównania poziom zapewniający prostą zastępowalność pokoleń wynosi około 2,1 dziecka.
W analizowanym pięcioleciu muzułmanki urodziły około 252 milionów dzieci, podczas gdy chrześcijanki około 208 milionów. Islam jest jedyną dużą religią, dla której przewiduje się dalszy wzrost liczby urodzeń w kolejnych dekadach.
Afryka stanie się centrum światowego chrześcijaństwa
Badacze przewidują, że światowa populacja wzrośnie o 29% między 2020 a 2070 rokiem. W tym samym okresie liczba chrześcijan zwiększy się o 30%, a muzułmanów aż o 80%. Pozostałe wielkie religie będą rozwijały się wolniej niż światowa populacja.

Największy przyrost ludności nastąpi w Afryce Subsaharyjskiej, gdzie dominują chrześcijaństwo i islam. Wysoka dzietność oraz wydłużająca się średnia długość życia sprawią, że region ten będzie odgrywał coraz większą rolę w światowej demografii religijnej.
Do 2070 roku ponad połowa wszystkich chrześcijan będzie mieszkać w Afryce Subsaharyjskiej. Demokratyczna Republika Konga wyprzedzi Stany Zjednoczone jako kraj z największą liczbą chrześcijan. Ich populacja w Kongu ma wzrosnąć ponad trzykrotnie, do około 299 milionów.
W przypadku islamu największą społeczność muzułmańską będzie miał Pakistan, a kolejne miejsca zajmą Indie, Nigeria i Indonezja, która obecnie jest światowym liderem pod tym względem.
Europa będzie mniej liczna i mniej chrześcijańska
Zmiany demograficzne szczególnie mocno dotkną Europę. Według Pew Research Center do 2070 roku liczba jej mieszkańców zmniejszy się o 17%, a populacja chrześcijan spadnie o około jedną trzecią – z 505 milionów do 324 milionów.

Jednocześnie udział muzułmanów w europejskiej populacji ma wzrosnąć z obecnych 6% do 13% w 2070 roku. Oznacza to istotną zmianę struktury religijnej kontynentu, choć chrześcijaństwo nadal pozostanie jedną z jego najważniejszych tradycji religijnych.
W skali globalnej liczba hinduistów i wyznawców judaizmu będzie nadal rosła, ale ich udział w światowej populacji zmniejszy się. W przypadku buddyzmu przewidywany jest zarówno spadek liczby wyznawców, jak i ich procentowego udziału, między innymi wskutek kurczenia się populacji Chin, Korei Południowej i Japonii.
Coraz więcej osób bez przynależności religijnej
Istotnym zjawiskiem pozostaje wzrost liczby ateistów, agnostyków i osób, które nie identyfikują się z żadną religią. Badacze określają tę grupę mianem nones.
Już obecnie osoby bez przynależności religijnej stanowią większość mieszkańców dziesięciu państw, w tym Czech, Japonii, Holandii, Nowej Zelandii, Urugwaju i Wietnamu. Do 2070 roku do tej grupy mają dołączyć między innymi Korea Południowa, Francja i Wielka Brytania.

Po wyłączeniu Chin, gdzie odsetek osób niereligijnych jest wysoki, ale populacja ma znacząco się zmniejszyć, liczba osób bez przynależności religijnej w pozostałych krajach wzrośnie do 2070 roku o ponad 180 milionów.
Eksperci apelują o dialog między religiami
Gina Zurlo, badaczka demografii religijnej z Harvard Divinity School, podkreśliła, że zmiany liczebności największych wspólnot wyznaniowych zwiększają znaczenie dialogu chrześcijańsko-muzułmańskiego. Zwróciła uwagę na utrzymujące się nieporozumienia i uprzedzenia po obu stronach oraz obawy części chrześcijan związane z perspektywą utraty pozycji największej religii świata.
Jej zdaniem szczególnie ważne są edukacja międzyreligijna i osobiste kontakty między wyznawcami różnych religii, które pomagają ograniczać stereotypy i wzajemną nieufność.
Alan Cooperman, dyrektor badań nad religią w Pew Research Center, zaznaczył natomiast, że wzrost liczby muzułmanów i chrześcijan następuje przede wszystkim w państwach, w których dana religia już dominuje. Nie jest więc przede wszystkim wynikiem przechodzenia wyznawców jednej religii do drugiej.

Cooperman przestrzegł przed przedstawianiem prognoz jako rywalizacji, w której jedna religia zwycięża kosztem drugiej. Podkreślił, że badanie opisuje przede wszystkim długoterminowe procesy demograficzne, a nie konflikt między chrześcijaństwem a islamem.
Źródło: baynews9
Foto: istock/Drazen Zigic/Jacob Wackerhausen/, Vatican Media,
-
GOŚCIE BUDZIK MORNING SHOW3 tygodnie temuŚmierć to nie koniec. O. Jarosław Mikuczewski o nadziei i sztuce dobrego umierania
-
News USA1 tydzień temuSzef Nvidii odchodzi po skandalu szpiegowskim. Kontakty z Chinką pod lupą amerykańskich służb
-
Polonia Amerykańska2 tygodnie temuBeata Siemionkowicz z Round Lake IL odzyska wolność po ponad roku w areszcie ICE. Może być jednak deportowana
-
News USA3 tygodnie temuMelania Trump pomogła wynegocjować lokalne zawieszenie broni na Ukrainie
-
News USA4 dni temuOgólnokrajowy test alarmowy w USA już 17 listopada. Radio i telewizja przerwą nadawanie programów
-
News USA3 tygodnie temuDemokraci faworytami wyborów do Kongresu USA. Czy sondaże znów się mylą?
-
News Chicago4 tygodnie temuNowe podatki i miliardowe wydatki. Johnson przedstawił projekt budżetu dla Chicago na 2027 rok
-
GOŚCIE BUDZIK MORNING SHOW3 tygodnie temuNowator z koncertami w Chicago: “Widzimy się w sobotę na Halloween Party”!











