Sport
Marcin Ryszka: Nie warto rezygnować z marzeń. Rozmowa z niewidomym mistrzem świata
Jestem w stanie pokonać przeciwności. Choroba to nie wyrok. Ograniczenia często tkwią jedynie w głowie. Niepełnosprawność nie ułatwia funkcjonowania, ale nie traktuję jej jako czegoś, co miałoby blokować mnie przed spełnianiem marzeń. Dziękuję Bogu za to, że mogę być aktywny, że mam rodzinę i pracuję zawodowo. Cieszę się z małych rzeczy, doceniam je. Lubię moje życie – mówi Family News Service Marcin Ryszka niewidomy mistrz świata w pływaniu klasycznym, dziennikarz, komentator sportowy, mąż, ojciec, autor niedawno opublikowanej książki „Nie widzę przeszkód”.
Marcin Ryszka stracił wzrok, mając pięć lat. Usunięto mu obie gałki oczne. Z dzieciństwa pamięta kolory, twarze bliskich oraz okolice, w których się wychowywał. Od dziecka pasjonował się sportem.
Reprezentował Polskę na Igrzyskach Paraolimpijskich w Pekinie oraz Londynie. Może się pochwalić tytułami: mistrza i wicemistrza świata w pływaniu klasycznym. Skończył cztery fakultety i zdobył wymarzoną pracę. Ma szczęśliwą rodzinę.
FNS: „Śmiech zamiast łez. Działanie zamiast rozkładania rąk. Prawda zamiast stereotypów” – taki opis znajduje się na pana książce „Nie widzę przeszkód”. Niepełnosprawność traktuje pan nie jako przekleństwo od losu, ale szansę.
MR: Często irytują mnie sytuacje, kiedy niepełnosprawność przedstawiona jest jako coś, co rujnuje mi życie albo z drugiej strony, przedstawia się mnie jako bohatera.
W życiu kieruję się mottem, że jestem w stanie pokonać przeciwności.
Bo wszelkie ograniczenia tkwią jedynie w głowie. Nie chcę przez to powiedzieć, że niepełnosprawność ułatwia nam codzienne funkcjonowanie, tak nie jest. Ale nie traktuję jej jako czegoś, co miałoby blokować mnie przed spełnianiem marzeń i realizacją postawionych celów.

FNS: Każdy rozdział książki zaczyna się od pytania. To dobra forma na rozprawienie się ze stereotypami dotyczącymi osób niewidomych?
MR: Z Jakubem Białkiem szukaliśmy fajnego pomysłu na książkę. Długo zastanawialiśmy się jak to zrobić. Zdecydowaliśmy, że każdy rozdział zacznie się od pytania, na które ja będę odpowiadał. Na przykład, czy piorę białe rzeczy z kolorowymi, czy po alkoholu widzę podwójnie i czy moja żona mi się podoba.
Marcin Ryszka: „Lubię swoje życie”
FNS: Zadaje sobie pan pytanie, co by było gdyby pan widział?
MR: Już nie. Ten etap jest już za mną. Sytuacja jest jaka jest i taką ją zaakceptowałem. Nie miałem na to wpływu. Być może poszedłbym w ślady moich braci górników, Kornela i Dawida? Może osiągnąłbym coś więcej w piłce nożnej, która jest moją pasją. Lubię to swoje życie, takie jakie ono jest.
Dziękuję Bogu za to, że mogę być aktywny, mam rodzinę i pracuję zawodowo.
Cieszę się z małych rzeczy, doceniam je i nie chcę narzekać, chociaż nie zawsze rozpoczynam nowy dzień pełen energii i z uśmiechem na ustach. Zdarzają się słabsze chwile, ale radzenie sobie z problemami daje motywację do działania i satysfakcję z pokonywania trudności.

FNS: Swoją żonę poznał pan na Światowych Dniach Młodzieży w Krakowie. Nie miał pan obaw, że choroba uniemożliwi marzenia o miłości?
MR: Magda przyjechała z Gdyni do Krakowa wraz ze swoją koleżanką, z którą byłem na weselu brata. Gościłem je przez tydzień, oprowadzałem po mieście. Coś zaiskrzyło między nami. Bałem się jednak kolejnego zranienia. Aż do stycznia następnego roku, kiedy to zaprosiłem ją ponownie do Krakowa.
FNS: Nie miał pan problemu z tym, że nigdy nie zobaczy żony?
MR: Wiem, że Magda jest piękną kobietą, ma długie, blond włosy. Mogę dotknąć jej włosów, skóry, poznać, jak dba o siebie. Są sytuacje, że ktoś mówi mi, że ładnie razem wyglądamy na zdjęciu. Jestem z tego dumny.
Kiedy chodziliśmy na nauki przedmałżeńskie, to prowadzący spotkania ksiądz, powiedział, że „nie kocha się kogoś za coś, ale kocha się kogoś pomimo wszystko”. I tak było w naszym przypadku.
W małżeństwie się uzupełniamy. Są takie rzeczy, których nie jestem w stanie zrobić, z drugiej strony Magda także ma trudności, które muszę i chcę rozwiązać. Magda jest kobietą o gołębim sercu i wielkiej empatii do innych osób. Kocham ją za jej dobroć, ciepło.

FNS: Jest pan tatą Michała. Nowotwór oka odziedziczył po panu.
MR: Zanim zaczęliśmy się starać o dziecko, to sprawdzaliśmy czy nowotwór oka, który miałem, jest dziedziczny. Wykonałem różne testy genetyczne, które pokazywały, że nie powinienem przekazać swojemu dziecku tego genu.
Gdy Michał się urodził, postanowiliśmy udać się z nim na badania dna oczu. Niestety okazało się że syn ma guzy w obu oczach. Trafiliśmy do Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie, które zajmuje się leczeniem tego typu nowotworów.
Michałek widzi normalnie, ale niestety będzie miał uszczerbek narządu wzroku. W przyszłości okaże się jak duży. Póki co, jeździmy z nim na systematyczne kontrole lekarskie. Synek jest uśmiechniętym, radosnym dzieckiem.

Ryszka: Nie warto rezygnować z marzeń, z tego, co sprawia nam przyjemność i pozwala odnaleźć siebie.
FNS: Jak wygląda wasza relacja?
MR: Spędzamy z sobą każdą wolną chwilę. Lubimy się bawić. Najczęściej gramy w piłkę. Syn często mnie przytula.
FNS: Michał jest świadomy, że jego tata nie widzi?
MR: Tak, syn wie, że nie widzę. Bardzo często bierze mnie za rękę i prowadzi w konkretne miejsce. Zdarza się, że chce mi coś wskazać swoją rączką. Jak na swój młody wiek, bardzo dużo rozumie. Gdy wychodzę z domu, to podaje mi białą laskę, wie doskonale, że bez niej nie mogę się ruszyć.
Zdaję sobie sprawę z tego, że przed nami wiele problemów. Ktoś, w przyszłości, może się z niego śmiać, że jego tata nie widzi i różni się od innych ojców. Wierzę jednak, że i z takimi trudnościami sobie poradzimy.

FNS: Ważną rolę w pana życiu odgrywa sport! Czego pana nauczył?
MR: Samodyscypliny, dobrej organizacji czasu, odpowiedzialności oraz wiary w to, że nigdy nie należy się poddawać.
FNS: Zawodowo spełnia się pan na wielu płaszczyznach. Jest pan dziennikarzem, komentatorem sportowym, prowadzi zajęcia dla studentów. Jak znaleźć swoją drogę w życiu i spełnienie?
MR: Kluczem jest pasja. Jeśli będziemy robić wszystko w pogoni za pieniądzem czy karierą, trudno będzie odnaleźć satysfakcję z codziennych aktywności.
Ostatnio rozmawiałem ze znajomymi, o tym, że w szkole poddawani byliśmy ciągłej presji, aby ze wszystkich przedmiotów mieć tylko dobre oceny. Warto mieć jedną, dwie dziedziny, w którym będziemy się rozwijać i osiągać dobre wyniki.
Dla mnie ważną częścią życia był i jest sport. Dzięki niemu dostałem się na uczelnię, w której obecnie pracuję.

FNS: Duża w tym zasługa pana rodziców.
MR: Oni przekazali mi to, co w życiu najważniejsze, pomagali w rozwoju, zachęcali do podejmowania nowych zadań. Dzięki temu, że podejmowałem wiele różnych aktywności, to miałem szansę poznać to, w czym czuję się szczęśliwy.
Dlatego nie warto rezygnować z marzeń, z tego, co sprawia nam przyjemność i pozwala odnaleźć siebie.
„Życie osób z niepełnosprawnościami ma sens”
FNS: Jest pan prezesem fundacji „Nie widząc przeszkód”. Jakie cele sobie stawiacie?
MR: Naszym celem jest aktywizacja osób z niepełnosprawnościami, przekonanie ich i społeczeństwa, że choroba to nie wyrok. W ostatnim czasie robiliśmy projekty uświadamiające i pokazujące, jak można pomagać osobom z niepełnosprawnościami w codziennym życiu.
Przekonujemy, że bariery są w naszych głowach. Naszym sztandarowym projektem jest blind football. Organizujemy wyjazdy, turnieje sportowe, zgrupowania.
Oprócz tego, tworzymy również makietę dotykową Rynku Głównego w Krakowie. Chcemy, aby osoby niewidome mogły jej dotknąć i wyobrazić sobie, jak wygląda to miasto. Pokazujemy, że życie osób z niepełnosprawnościami ma sens i oni także mogą godnie żyć.
FNS: Jakie wyzwania przed panem?
MR: Cele zawodowe toczą się własnym rytmem. To nie jest tak, że siadam przy biurku i wymyślam kolejne punkty do realizacji. Jeśli coś fajnego przyjdzie mi do głowy, to staram się to realizować.
Zawsze chciałem skomentować mecz ekstraklasy i miałem okazję to zrobić. Nie na wszystko mamy wpływ i należy podejść do tego z pokorą. Jeśli zaś chodzi o wyzwania rodzinne, to drugi raz zostanę tatą.
Kolejny, życiowy rozdział przede mną. Najważniejsze dla mnie, to by moi bliscy byli zdrowi, wszystko inne jest kwestią czasu.
Family News Service
Foto: archiwum Marcina Ryszki
NEWS Florida
Legendarny SS United States zatopiony u wybrzeży Florydy. Będzie największą sztuczną rafą na świecie
Legendarny amerykański transatlantyk SS United States, który przez dziesięciolecia pozostawał symbolem potęgi amerykańskiej żeglugi, został celowo zatopiony w Zatoce Meksykańskiej. Operację przeprowadzono w środę, 11 listopada, u wybrzeży Florydy. Historyczny statek ma stać się największą sztuczną rafą na świecie i nową atrakcją dla nurków.
Historyczny transatlantyk spoczął na dnie oceanu
SS United States, mierzący około 1000 stóp, został zatopiony około 20 mil morskich od wybrzeży Florydy, pomiędzy regionem Destin-Fort Walton Beach a Pensacolą. Kontrolowana operacja rozpoczęła się w środowe popołudnie i zakończyła wieczorem.
Zatopienie przeprowadzono bez użycia materiałów wybuchowych. Statek stopniowo zanurzał się w wodzie, aż ostatecznie osiadł na dnie Zatoki Meksykańskiej. Cała operacja trwała kilka godzin i była zwieńczeniem wielomiesięcznych przygotowań.
Wrak ma stać się największą sztuczną rafą na świecie, zapewniając schronienie licznym gatunkom organizmów morskich. Region Destin-Fort Walton Beach dysponuje już około 580 sztucznymi rafami, co stanowi największe skupisko takich konstrukcji w Stanach Zjednoczonych.
Statek, który ustanowił niepobity rekord
SS United States rozpoczął służbę w 1952 roku i niemal natychmiast zapisał się w historii żeglugi. Podczas swojego pierwszego rejsu ustanowił rekord prędkości przeprawy transatlantyckiej dla liniowców pasażerskich, który pozostaje niepobity do dziś.
Jednostka wyróżniała się nowatorską konstrukcją i rozwiązaniami technicznymi. Jej projekt był tak zaawansowany, że część szczegółów konstrukcyjnych objęto tajemnicą ze względu na zainteresowanie Pentagonu.
Przez blisko dwie dekady statek przewiózł tysiące pasażerów, wśród których znajdowali się amerykańscy prezydenci, członkowie rodzin królewskich, gwiazdy świata rozrywki oraz znane osobistości. Na jego pokładzie podróżował również legendarny dziennikarz CBS News Walter Cronkite.
Od luksusowego liniowca do wieloletniego postoju w Filadelfii
Wraz z rozwojem lotnictwa pasażerskiego znaczenie wielkich transatlantyków zaczęło maleć. SS United States zakończył regularną służbę w 1969 roku, a w 1996 roku trafił do Filadelfii, gdzie przez kolejne dziesięciolecia pozostawał zacumowany.

Przez lata podejmowano próby zachowania historycznej jednostki. Ostatecznie w 2024 roku władze powiatu Okaloosa na Florydzie kupiły statek od organizacji SS United States Conservancy za około milion dolarów. Nowy właściciel postanowił przekształcić transatlantyk w sztuczną rafę, która nie tylko wzbogaci podwodny ekosystem Zatoki Meksykańskiej, ale również przyciągnie turystów zainteresowanych nurkowaniem.
Rok przygotowań i usuwanie niebezpiecznych materiałów
Przed zatopieniem SS United States został przetransportowany do Mobile w Alabamie, gdzie przez około rok przygotowywano go do nowej roli. Prace obejmowały usunięcie materiałów mogących stanowić zagrożenie dla środowiska morskiego.
Z wnętrza statku usunięto między innymi paliwo, przewody oraz elementy wykonane z materiałów niemetalowych. W kadłubie wykonano również strategicznie rozmieszczone otwory, które miały umożliwić kontrolowane zalewanie jednostki i zapewnić jej stabilne, pionowe ustawienie na dnie.
Przygotowania prowadzono we współpracy z federalną Agencją Ochrony Środowiska (EPA) oraz Departamentem Ochrony Środowiska Florydy. Celem było ograniczenie ryzyka zanieczyszczenia wód i stworzenie odpowiednich warunków dla rozwoju życia morskiego.
Inwestycja za 13 milionów dolarów ma przyciągnąć nurków
Całkowity koszt projektu przekształcenia SS United States w sztuczną rafę wyniósł około 13 milionów dolarów. Przedsięwzięcie sfinansowano z wpływów powiatowego podatku turystycznego. Władze powiatu Okaloosa liczą, że historyczny wrak stanie się całoroczną atrakcją turystyczną, przyciągając nurków z kraju i zagranicy.
Ma to przynieść dodatkowe dochody lokalnym firmom, hotelom, restauracjom i operatorom wypraw nurkowych.

SS United States
Zatopienie SS United States zamyka jeden z najważniejszych rozdziałów amerykańskiej żeglugi pasażerskiej. Jednocześnie rozpoczyna nowy etap historii transatlantyku, który zamiast przewozić ludzi przez Atlantyk, będzie służył morskiemu ekosystemowi i kolejnym pokoleniom odkrywców podwodnego świata.
Źródło: cbs
Foto: YouTube, wikipedia, SS United States Conservancy
News USA
Plastikowe żołnierzyki z prawdziwą historią. Amerykański przedsiębiorca upamiętnia weteranów wojennych
Popularne plastikowe żołnierzyki, którymi od pokoleń bawią się amerykańskie dzieci, zyskały zupełnie nowe znaczenie. Tyler Donovan, założyciel firmy Real Plastic Heroes, stworzył kolekcję figurek wzorowanych na prawdziwych weteranach amerykańskich sił zbrojnych. Zabawki produkowane są w całości w Stanach Zjednoczonych, a każda z nich opowiada historię człowieka, który służył swojemu krajowi.
Pomysł narodził się po wycofaniu wojsk z Afganistanu
Inspiracją dla Tylera Donovana były wydarzenia z 2021 roku, kiedy Stany Zjednoczone zakończyły swoją dwudziestoletnią obecność wojskową w Afganistanie. Przedsiębiorca obserwował wówczas, jak wycofanie amerykańskich sił wpłynęło na emerytowanego żołnierza piechoty morskiej, który wielokrotnie uczestniczył w misjach w tym kraju.
Donovan zrozumiał, że tradycyjne plastikowe figurki mogą stać się czymś więcej niż zabawkami. Postanowił wykorzystać je do uhonorowania weteranów oraz przybliżenia społeczeństwu doświadczeń ludzi, którzy przez dwie dekady uczestniczyli w wojnach i misjach zagranicznych.
Tak powstała firma Real Plastic Heroes, której produkty przedstawiają rzeczywistych amerykańskich żołnierzy. Każda figurka jest wzorowana na konkretnym weteranie i ma przypominać o jego służbie oraz poświęceniu.
Produkcja wyłącznie w Stanach Zjednoczonych
Jednym z najważniejszych założeń projektu było wytwarzanie zabawek w całości na terenie USA. Tyler Donovan uznał, że figurki upamiętniające amerykańskich żołnierzy powinny być produkowane w kraju, któremu służyli.
Realizacja tego pomysłu okazała się jednak trudna. Największym wyzwaniem było znalezienie producenta zdolnego do wykonania zarówno samych figurek, jak i specjalistycznych form oraz narzędzi potrzebnych do ich wytwarzania, bez korzystania z zagranicznych zakładów.
W przedsięwzięciu pomógł Dean Wegner, założyciel i dyrektor generalny firm Authentically American oraz AAW Solutions. Były żołnierz elitarnej jednostki Army Rangers i pilot śmigłowca podkreśla, że produkcja za granicą byłaby znacznie tańsza, jednak Donovan świadomie wybrał trudniejszą i bardziej kosztowną drogę.
Każda figurka przedstawia prawdziwego weterana
Wśród żołnierzy upamiętnionych przez Real Plastic Heroes znalazł się Eric Lionheart, były specjalista kontroli bojowej amerykańskich sił powietrznych. Weteran zaangażował się w projekt, ponieważ szczególnie ważne było dla niego zachowanie historii ludzi, którzy uczestniczyli w działaniach wojennych.

Założyciel Real Plastic Heroes, Tyler Donovan (w środku), pozuje z osobami zaangażowanymi w misję firmy
Lionheart uważa, że figurki wzorowane na prawdziwych żołnierzach mają znacznie większą wartość emocjonalną niż tradycyjne plastikowe zabawki. Dzieci mogą bowiem dowiedzieć się od rodziców, że postać, którą trzymają w dłoni, przedstawia rzeczywistego Amerykanina uczestniczącego w wojnie.
W ten sposób zwykła zabawa może stać się początkiem rozmowy o historii, patriotyzmie, służbie wojskowej i doświadczeniach weteranów.
Wspomnienia żołnierzy dostępne dzięki kodom QR
Projekt nie ogranicza się do produkcji figurek. Donovan postanowił również zachować osobiste wspomnienia weteranów, aby ich historie mogły poznawać kolejne pokolenia. Z każdym żołnierzem przeprowadzono szczegółowy wywiad trwający od dwóch do pięciu godzin. Nagrania obejmują wspomnienia ze służby wojskowej oraz osobiste doświadczenia związane z udziałem w konfliktach zbrojnych.
Do figurek dołączane są kody QR umożliwiające dostęp do historii przedstawionych weteranów. Dzięki temu dzieci i ich rodziny mogą poznać losy konkretnych żołnierzy, zamiast ograniczać się do anonimowych postaci w mundurach.

Część dochodów trafi bezpośrednio do weteranów
Real Plastic Heroes ma również cel finansowy. Zgodnie z założeniami firmy część przychodów ze sprzedaży każdego zestawu będzie stale przekazywana weteranom, których podobizny wykorzystano do stworzenia figurek.
Donovan podkreśla, że przedsięwzięcie pozwoliło jednocześnie przywrócić do Stanów Zjednoczonych produkcję rodzaju zabawek, które od dziesięcioleci nie były tam wytwarzane na większą skalę.
Z okazji obchodzonego 11 listopada Dnia Weteranów Dean Wegner wyraził nadzieję, że projekt zainspiruje młode pokolenie Amerykanów do zainteresowania się historią wojskowości, a być może także do podjęcia służby w siłach zbrojnych.
Twórcy Real Plastic Heroes chcą, aby niewielkie plastikowe figurki stały się trwałym symbolem pamięci o ludziach, których doświadczenia wojenne często pozostają nieznane szerszej publiczności. Dzięki połączeniu zabawy, edukacji i autentycznych świadectw historie amerykańskich weteranów mają szansę przetrwać przez kolejne pokolenia.
Źródło: foxbusiness
Foto: Real Plastic Heroes
News USA
Ognista kula rozświetliła niebo nad USA. NASA zarejestrowała meteor pędzący z prędkością 47 tys. mph
Spektakularny meteor rozświetlił w czwartek, 5 listopada, nocne niebo nad Karoliną Północną i Tennessee. Ognista kula poruszała się z prędkością około 47 tysięcy mil na godzinę, a całe zjawisko trwało zaledwie 10 sekund. NASA zarejestrowała jego przelot za pomocą specjalistycznych kamer obserwujących niebo.
Jasny błysk widoczny nad dwoma stanami
Meteor pojawił się na wysokości około 50 mil nad miejscowością Robbinsville w Karolinie Północnej. Następnie przemieszczał się na zachód, w kierunku południowego Tennessee, pozostawiając na niebie jasny ślad. Liczni świadkowie obserwowali niezwykłe zjawisko, a zdjęcia ognistej kuli szybko pojawiły się w mediach społecznościowych.
Według NASA obiekt zakończył swój przelot na wysokości około 25 mil nad miastem East Ridge, w pobliżu Chattanooga w Tennessee. Od pierwszego pojawienia się meteoru do jego całkowitego zniknięcia upłynęło zaledwie 10 sekund.
Kamery NASA uchwyciły niezwykłe zjawisko
Przelot został zarejestrowany przez specjalistyczny system kamer NASA, wykorzystywany do monitorowania meteorów w atmosferze ziemskiej. Naukowcy przeanalizowali nagrania z urządzeń znajdujących się między innymi w Tellus Science Museum w Cartersville w Georgii, Huntsville w Alabamie oraz Tullahoma w Tennessee.
Dodatkowe dane pochodziły z kamery zainstalowanej w pobliżu granicy Tennessee i Karoliny Północnej. Dzięki obserwacjom z kilku lokalizacji specjaliści mogli odtworzyć trasę obiektu, określić jego prędkość oraz oszacować rozmiary.
Niewielki fragment asteroidy wywołał spektakularny efekt
Analiza NASA wykazała, że meteor był niewielkim fragmentem asteroidy o średnicy około 2 cali i wadze 6 uncji. Mimo niewielkich rozmiarów obiekt wytworzył intensywny błysk widoczny na dużym obszarze.
Meteory, potocznie nazywane spadającymi gwiazdami, powstają, gdy fragmenty materii kosmicznej wpadają do ziemskiej atmosfery i rozgrzewają się podczas lotu. Szczególnie jasne zjawiska astronomowie określają mianem bolidów lub ognistych kul.

NASA wyjaśnia, że niektóre obiekty wywołujące podobne zjawiska mogą mieć średnicę 3 stóp, a nawet większą. Meteor zaobserwowany nad Karoliną Północną i Tennessee był znacznie mniejszy, jednak jego jasność wystarczyła, aby przyciągnąć uwagę wielu mieszkańców regionu.
Meteor nie był częścią roju Taurydów
Choć na początku listopada aktywny jest rój meteorów Taurydów, NASA ustaliła, że czwartkowa ognista kula nie była z nim związana. Był to niezależny fragment asteroidy, który wszedł w atmosferę Ziemi.
Zarejestrowane nagrania pozwoliły naukowcom szczegółowo przeanalizować krótkotrwałe zjawisko. Przelot stanowi kolejny przykład tego, jak nawet niewielkie obiekty kosmiczne mogą stworzyć widowiskowy spektakl na nocnym niebie.
Źródło: cbs
Foto: NASA, istock/serebryannikov/
-
News USA4 tygodnie temuOsiem stanów pozywa OpenAI. Zarzuty dotyczą bezpieczeństwa dzieci korzystających z ChatGPT
-
News USA4 tygodnie temuDepartament Sprawiedliwości grozi Kalifornii pozwem o głosowanie osób bez obywatelstwa USA
-
News Chicago3 tygodnie temuPolski neurochirurg dr Maciej Leśniak przyjęty do prestiżowej National Academy of Medicine
-
GOŚCIE BUDZIK MORNING SHOW2 tygodnie temuŚmierć to nie koniec. O. Jarosław Mikuczewski o nadziei i sztuce dobrego umierania
-
Polonia Amerykańska4 tygodnie temuDzień Góralski w Muzeum Polskim w Ameryce. Poznaj podhalańskie tradycje weselne
-
News Chicago4 tygodnie temuRekordową kwotę ponad 260 mln USD dostaną osoby poszkodowane przez byłego policjanta
-
News USA2 tygodnie temuDemokraci faworytami wyborów do Kongresu USA. Czy sondaże znów się mylą?
-
Polonia Amerykańska3 dni temuBeata Siemionkowicz z Round Lake IL odzyska wolność po ponad roku w areszcie ICE. Może być jednak deportowana











