Połącz się z nami

News Chicago

Niezwykła Edith Rockefeller McCormick – zapomniana kobieta która wpłynęła na rozwój Chicago

Opublikowano

dnia

Edith Rockefeller McCormick była jedną z najważniejszych postaci, które pomogły ukształtować Chicago. Niestety z błędnych i niesprawiedliwych powodów jest pomijana w historii miasta. Nowa książka Andrei Friederici Ross przywraca pamięć o tej niezwykłej kobiecie i uznaje jej zasługi jakie oddała dla rozwoju Chicago.

Edith Rockefeller McCormick, żyła w latach 1872-1932 i zasługuje na to by być pamiętaną. Andrea Friederici Ross zamierza naprawić tę „niesprawiedliwość”, pisząc, że „Chicago powinno znać tę świętą patronkę, tę enigmatyczną kobietę, która pomogła podnieść miasto z magazynów i przemysłu do miejsca pełnego organizacji kulturalnych i artystycznych”.

 „Gdyby Edith była mężczyzną, jej życiowa trajektoria byłaby zupełnie inna niż ta, którą poszła” dodaje autorka książki.

Biografia Ross „Edith: The Rogue Rockefeller McCormick” została niedawno wydana przez Southern Illinois University Press. Ross pisze w niej: „Nie ma wątpliwości, że Edith żyła pełnią życia… Wypracowała własną ścieżkę, zadanie, które nie mogło być łatwe, biorąc pod uwagę siły i osobowości wokół niej. Za to — jeśli nie za swoją hojność, inteligencję i zaciekłą determinację, by zmienić świat — powinna mieć nasz szacunek”.

Ross pracowała jako asystentka George’a Rabba, nieżyjącego już dyrektora Brookfield Zoo. „Przed przyjazdem do Brookfield pracowałam w administracji dla Chicago Symphony Orchestra”, mówi Ross. „Nigdy nie myślałam o sobie jako o pisarzu, ale kiedy dowiedziałam się, że zoo myśli o historii, zgłosiłam się na ochotnika”.

W pięknej książce z 1997 roku „Let the Lions Roar!: The Evolution of Brookfield Zoo” Ross odkryła, że ziemia, na której znajduje się zoo, została podarowana przez Edith, aby ludzie mogli, jak powiedziała, „zbliżyć się do zwierząt, by dotrzeć do ludzkiej duszy”. Ziemię tą dostała ją  jako prezent ślubny od swojego ojca,

Początkowo Ross myślała, że Edith może być dobrą i żywą postacią w powieści, ale im bardziej zagłębiała się w przeszłość kobiety, tym więcej znajdowała pasjonujących treści. Choć nie było to łatwe zadanie. Ross pisze, że zaczęło się „jako układanka, szukanie fragmentów życia Edith, gdziekolwiek mogłem je znaleźć”.

„Poszłam do archiwów Rockefellera i McCormicka i znalazłam pudła z materiałami dotyczącymi innych członków rodzin, w tym kobiet. Ale jeśli chodzi o Edith, nie było nic poza małymi folderami z plikami. To było tak, jakby została wymazana” – opowiada Ross.

Edith urodziła się jako córka Johna D. Rockefellera i wychowała się w najbardziej uprzywilejowanych okolicznościach i warunkach jakie można sobie wyobrazić. W 1895 roku poślubiła Harolda McCormicka, syna innego zamożnego człowieka i wybitnego mieszkańca Chicago, Cyrusa McCormicka, wynalazcy mechanicznej żniwiarki, która pomogła w mechanizacji rolnictwa.

Ten związek był wykrzykiwany w takich nagłówkach gazet, jak „Największy połów roku! Dwie wielkie fortuny łączą się.”

I przez jakiś czas wszyscy wydawali się szczęśliwi. Para wydawała fortunę, kupując, między innymi, klejnoty Katarzyny Wielkiej i przeprowadzając się do rezydencji przy Lake Shore Drive i innej w Lake Forest, biorąc udział w, jak to nazywa Ross, „karuzeli towarzyskich spotkań ”.

Mieli pięcioro dzieci, z których dwoje wcześnie umarło, a Edith Rockefeller McCormick coraz bardziej nie zgadzała się ze swoim oszczędnym ojcem. Z czasem wyjechała do Zurychu, próbując zaradzić napadom paniki, fobii i depresji, które ją nękały. W Europie była pod opieką szwajcarskiego psychiatry i psychoanalityka Carla Junga, którego pomogła rozsławić.

Wkrótce, po powrocie do Chicago, również została rozwódką, zrywając małżeństwo z Haroldem w postępowaniu w 1921 r., które trwało tylko 50 minut, wliczając w to rozmowę między sędzią a Edith, w której zeznała, że mąż nigdy nie dał je nawet centa.

Książka Ross to wspaniała biografia, zgłębiająca temat i napisana z dbałością i polotem. Wymienia wiele różnego rodzaju fascynujących postaci. M. in.  Jamesa Joyce’a, który podczas pisania „Ulissesa” był wspierany finansowo przez Edith.

Kolejna ciekawostka – Harold uwiódł i poślubił drugorzędną śpiewaczkę operową o imieniu Ganna Walska, prawdziwą romantyczną kochankę, która, jak mówi Ross, „zainspirowała trójkąt miłosny w filmie Obywatel Kane”.

Edith Rockefeller McCormick nie dożyła szczęśliwego końca. W rzeczywistości, kobieta, która kiedyś uważana była za najbogatszą w kraju, zmarła bez grosza. Jej życie tworzy fascynującą historię, częściowo radosną, częściowo smutną.

Książka Ross kończy się jej słowami:

„Skąd można wiedzieć, co przyniesie ten dzień? Jest pełen możliwości, pełen magii. To zupełnie nowy dzień.”

 

Źródło: chicagotribune

Foto; You Tube, archiwa

NEWS Florida

Legendarny SS United States zatopiony u wybrzeży Florydy. Będzie największą sztuczną rafą na świecie

Opublikowano

dnia

Autor:

SSUnited_States

Legendarny amerykański transatlantyk SS United States, który przez dziesięciolecia pozostawał symbolem potęgi amerykańskiej żeglugi, został celowo zatopiony w Zatoce Meksykańskiej. Operację przeprowadzono w środę, 11 listopada, u wybrzeży Florydy. Historyczny statek ma stać się największą sztuczną rafą na świecie i nową atrakcją dla nurków.

Historyczny transatlantyk spoczął na dnie oceanu

SS United States, mierzący około 1000 stóp, został zatopiony około 20 mil morskich od wybrzeży Florydy, pomiędzy regionem Destin-Fort Walton Beach a Pensacolą. Kontrolowana operacja rozpoczęła się w środowe popołudnie i zakończyła wieczorem.

Zatopienie przeprowadzono bez użycia materiałów wybuchowych. Statek stopniowo zanurzał się w wodzie, aż ostatecznie osiadł na dnie Zatoki Meksykańskiej. Cała operacja trwała kilka godzin i była zwieńczeniem wielomiesięcznych przygotowań.

Wrak ma stać się największą sztuczną rafą na świecie, zapewniając schronienie licznym gatunkom organizmów morskich. Region Destin-Fort Walton Beach dysponuje już około 580 sztucznymi rafami, co stanowi największe skupisko takich konstrukcji w Stanach Zjednoczonych.

Statek, który ustanowił niepobity rekord

SS United States rozpoczął służbę w 1952 roku i niemal natychmiast zapisał się w historii żeglugi. Podczas swojego pierwszego rejsu ustanowił rekord prędkości przeprawy transatlantyckiej dla liniowców pasażerskich, który pozostaje niepobity do dziś.

Jednostka wyróżniała się nowatorską konstrukcją i rozwiązaniami technicznymi. Jej projekt był tak zaawansowany, że część szczegółów konstrukcyjnych objęto tajemnicą ze względu na zainteresowanie Pentagonu.

Przez blisko dwie dekady statek przewiózł tysiące pasażerów, wśród których znajdowali się amerykańscy prezydenci, członkowie rodzin królewskich, gwiazdy świata rozrywki oraz znane osobistości. Na jego pokładzie podróżował również legendarny dziennikarz CBS News Walter Cronkite.

Od luksusowego liniowca do wieloletniego postoju w Filadelfii

Wraz z rozwojem lotnictwa pasażerskiego znaczenie wielkich transatlantyków zaczęło maleć. SS United States zakończył regularną służbę w 1969 roku, a w 1996 roku trafił do Filadelfii, gdzie przez kolejne dziesięciolecia pozostawał zacumowany.

ss united states

Przez lata podejmowano próby zachowania historycznej jednostki. Ostatecznie w 2024 roku władze powiatu Okaloosa na Florydzie kupiły statek od organizacji SS United States Conservancy za około milion dolarów. Nowy właściciel postanowił przekształcić transatlantyk w sztuczną rafę, która nie tylko wzbogaci podwodny ekosystem Zatoki Meksykańskiej, ale również przyciągnie turystów zainteresowanych nurkowaniem.

Rok przygotowań i usuwanie niebezpiecznych materiałów

Przed zatopieniem SS United States został przetransportowany do Mobile w Alabamie, gdzie przez około rok przygotowywano go do nowej roli. Prace obejmowały usunięcie materiałów mogących stanowić zagrożenie dla środowiska morskiego.

Z wnętrza statku usunięto między innymi paliwo, przewody oraz elementy wykonane z materiałów niemetalowych. W kadłubie wykonano również strategicznie rozmieszczone otwory, które miały umożliwić kontrolowane zalewanie jednostki i zapewnić jej stabilne, pionowe ustawienie na dnie.

Przygotowania prowadzono we współpracy z federalną Agencją Ochrony Środowiska (EPA) oraz Departamentem Ochrony Środowiska Florydy. Celem było ograniczenie ryzyka zanieczyszczenia wód i stworzenie odpowiednich warunków dla rozwoju życia morskiego.

Inwestycja za 13 milionów dolarów ma przyciągnąć nurków

Całkowity koszt projektu przekształcenia SS United States w sztuczną rafę wyniósł około 13 milionów dolarów. Przedsięwzięcie sfinansowano z wpływów powiatowego podatku turystycznego. Władze powiatu Okaloosa liczą, że historyczny wrak stanie się całoroczną atrakcją turystyczną, przyciągając nurków z kraju i zagranicy.

Ma to przynieść dodatkowe dochody lokalnym firmom, hotelom, restauracjom i operatorom wypraw nurkowych.

SS_United_States

SS United States

Zatopienie SS United States zamyka jeden z najważniejszych rozdziałów amerykańskiej żeglugi pasażerskiej. Jednocześnie rozpoczyna nowy etap historii transatlantyku, który zamiast przewozić ludzi przez Atlantyk, będzie służył morskiemu ekosystemowi i kolejnym pokoleniom odkrywców podwodnego świata.

 

Źródło: cbs
Foto: YouTube, wikipedia, SS United States Conservancy
Czytaj dalej

News USA

Plastikowe żołnierzyki z prawdziwą historią. Amerykański przedsiębiorca upamiętnia weteranów wojennych

Opublikowano

dnia

Autor:

Popularne plastikowe żołnierzyki, którymi od pokoleń bawią się amerykańskie dzieci, zyskały zupełnie nowe znaczenie. Tyler Donovan, założyciel firmy Real Plastic Heroes, stworzył kolekcję figurek wzorowanych na prawdziwych weteranach amerykańskich sił zbrojnych. Zabawki produkowane są w całości w Stanach Zjednoczonych, a każda z nich opowiada historię człowieka, który służył swojemu krajowi.

Pomysł narodził się po wycofaniu wojsk z Afganistanu

Inspiracją dla Tylera Donovana były wydarzenia z 2021 roku, kiedy Stany Zjednoczone zakończyły swoją dwudziestoletnią obecność wojskową w Afganistanie. Przedsiębiorca obserwował wówczas, jak wycofanie amerykańskich sił wpłynęło na emerytowanego żołnierza piechoty morskiej, który wielokrotnie uczestniczył w misjach w tym kraju.

Donovan zrozumiał, że tradycyjne plastikowe figurki mogą stać się czymś więcej niż zabawkami. Postanowił wykorzystać je do uhonorowania weteranów oraz przybliżenia społeczeństwu doświadczeń ludzi, którzy przez dwie dekady uczestniczyli w wojnach i misjach zagranicznych.

Tak powstała firma Real Plastic Heroes, której produkty przedstawiają rzeczywistych amerykańskich żołnierzy. Każda figurka jest wzorowana na konkretnym weteranie i ma przypominać o jego służbie oraz poświęceniu.

Produkcja wyłącznie w Stanach Zjednoczonych

Jednym z najważniejszych założeń projektu było wytwarzanie zabawek w całości na terenie USA. Tyler Donovan uznał, że figurki upamiętniające amerykańskich żołnierzy powinny być produkowane w kraju, któremu służyli.

Realizacja tego pomysłu okazała się jednak trudna. Największym wyzwaniem było znalezienie producenta zdolnego do wykonania zarówno samych figurek, jak i specjalistycznych form oraz narzędzi potrzebnych do ich wytwarzania, bez korzystania z zagranicznych zakładów.

W przedsięwzięciu pomógł Dean Wegner, założyciel i dyrektor generalny firm Authentically American oraz AAW Solutions. Były żołnierz elitarnej jednostki Army Rangers i pilot śmigłowca podkreśla, że produkcja za granicą byłaby znacznie tańsza, jednak Donovan świadomie wybrał trudniejszą i bardziej kosztowną drogę.

Każda figurka przedstawia prawdziwego weterana

Wśród żołnierzy upamiętnionych przez Real Plastic Heroes znalazł się Eric Lionheart, były specjalista kontroli bojowej amerykańskich sił powietrznych. Weteran zaangażował się w projekt, ponieważ szczególnie ważne było dla niego zachowanie historii ludzi, którzy uczestniczyli w działaniach wojennych.

Założyciel Real Plastic Heroes, Tyler Donovan (w środku), pozuje z osobami zaangażowanymi w misję firmy

Założyciel Real Plastic Heroes, Tyler Donovan (w środku), pozuje z osobami zaangażowanymi w misję firmy

Lionheart uważa, że figurki wzorowane na prawdziwych żołnierzach mają znacznie większą wartość emocjonalną niż tradycyjne plastikowe zabawki. Dzieci mogą bowiem dowiedzieć się od rodziców, że postać, którą trzymają w dłoni, przedstawia rzeczywistego Amerykanina uczestniczącego w wojnie.

W ten sposób zwykła zabawa może stać się początkiem rozmowy o historii, patriotyzmie, służbie wojskowej i doświadczeniach weteranów.

Wspomnienia żołnierzy dostępne dzięki kodom QR

Projekt nie ogranicza się do produkcji figurek. Donovan postanowił również zachować osobiste wspomnienia weteranów, aby ich historie mogły poznawać kolejne pokolenia. Z każdym żołnierzem przeprowadzono szczegółowy wywiad trwający od dwóch do pięciu godzin. Nagrania obejmują wspomnienia ze służby wojskowej oraz osobiste doświadczenia związane z udziałem w konfliktach zbrojnych.

Do figurek dołączane są kody QR umożliwiające dostęp do historii przedstawionych weteranów. Dzięki temu dzieci i ich rodziny mogą poznać losy konkretnych żołnierzy, zamiast ograniczać się do anonimowych postaci w mundurach.

Część dochodów trafi bezpośrednio do weteranów

Real Plastic Heroes ma również cel finansowy. Zgodnie z założeniami firmy część przychodów ze sprzedaży każdego zestawu będzie stale przekazywana weteranom, których podobizny wykorzystano do stworzenia figurek.

Donovan podkreśla, że przedsięwzięcie pozwoliło jednocześnie przywrócić do Stanów Zjednoczonych produkcję rodzaju zabawek, które od dziesięcioleci nie były tam wytwarzane na większą skalę.

Z okazji obchodzonego 11 listopada Dnia Weteranów Dean Wegner wyraził nadzieję, że projekt zainspiruje młode pokolenie Amerykanów do zainteresowania się historią wojskowości, a być może także do podjęcia służby w siłach zbrojnych.

Twórcy Real Plastic Heroes chcą, aby niewielkie plastikowe figurki stały się trwałym symbolem pamięci o ludziach, których doświadczenia wojenne często pozostają nieznane szerszej publiczności. Dzięki połączeniu zabawy, edukacji i autentycznych świadectw historie amerykańskich weteranów mają szansę przetrwać przez kolejne pokolenia.

 

Źródło: foxbusiness
Foto: Real Plastic Heroes
Czytaj dalej

News USA

Ognista kula rozświetliła niebo nad USA. NASA zarejestrowała meteor pędzący z prędkością 47 tys. mph

Opublikowano

dnia

Autor:

Spektakularny meteor rozświetlił w czwartek, 5 listopada, nocne niebo nad Karoliną Północną i Tennessee. Ognista kula poruszała się z prędkością około 47 tysięcy mil na godzinę, a całe zjawisko trwało zaledwie 10 sekund. NASA zarejestrowała jego przelot za pomocą specjalistycznych kamer obserwujących niebo.

Jasny błysk widoczny nad dwoma stanami

Meteor pojawił się na wysokości około 50 mil nad miejscowością Robbinsville w Karolinie Północnej. Następnie przemieszczał się na zachód, w kierunku południowego Tennessee, pozostawiając na niebie jasny ślad. Liczni świadkowie obserwowali niezwykłe zjawisko, a zdjęcia ognistej kuli szybko pojawiły się w mediach społecznościowych.

Według NASA obiekt zakończył swój przelot na wysokości około 25 mil nad miastem East Ridge, w pobliżu Chattanooga w Tennessee. Od pierwszego pojawienia się meteoru do jego całkowitego zniknięcia upłynęło zaledwie 10 sekund.

Kamery NASA uchwyciły niezwykłe zjawisko

Przelot został zarejestrowany przez specjalistyczny system kamer NASA, wykorzystywany do monitorowania meteorów w atmosferze ziemskiej. Naukowcy przeanalizowali nagrania z urządzeń znajdujących się między innymi w Tellus Science Museum w Cartersville w Georgii, Huntsville w Alabamie oraz Tullahoma w Tennessee.

Dodatkowe dane pochodziły z kamery zainstalowanej w pobliżu granicy Tennessee i Karoliny Północnej. Dzięki obserwacjom z kilku lokalizacji specjaliści mogli odtworzyć trasę obiektu, określić jego prędkość oraz oszacować rozmiary.

Niewielki fragment asteroidy wywołał spektakularny efekt

Analiza NASA wykazała, że meteor był niewielkim fragmentem asteroidy o średnicy około 2 cali i wadze 6 uncji. Mimo niewielkich rozmiarów obiekt wytworzył intensywny błysk widoczny na dużym obszarze.

Meteory, potocznie nazywane spadającymi gwiazdami, powstają, gdy fragmenty materii kosmicznej wpadają do ziemskiej atmosfery i rozgrzewają się podczas lotu. Szczególnie jasne zjawiska astronomowie określają mianem bolidów lub ognistych kul.

NASA wyjaśnia, że niektóre obiekty wywołujące podobne zjawiska mogą mieć średnicę 3 stóp, a nawet większą. Meteor zaobserwowany nad Karoliną Północną i Tennessee był znacznie mniejszy, jednak jego jasność wystarczyła, aby przyciągnąć uwagę wielu mieszkańców regionu.

Meteor nie był częścią roju Taurydów

Choć na początku listopada aktywny jest rój meteorów Taurydów, NASA ustaliła, że czwartkowa ognista kula nie była z nim związana. Był to niezależny fragment asteroidy, który wszedł w atmosferę Ziemi.

Zarejestrowane nagrania pozwoliły naukowcom szczegółowo przeanalizować krótkotrwałe zjawisko. Przelot stanowi kolejny przykład tego, jak nawet niewielkie obiekty kosmiczne mogą stworzyć widowiskowy spektakl na nocnym niebie.

 

Źródło: cbs
Foto: NASA, istock/serebryannikov/
Czytaj dalej

Popularne

Kalendarz

luty 2022
P W Ś C P S N
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28  

Popularne w tym miesiącu