Połącz się z nami

Sport

Dzisiaj ceremonia otwarcia Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Pekinie. Czy do Illinois trafi jakiś medal?

Opublikowano

dnia

Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Pekinie są najbardziej zamkniętą, ściśle kontrolowaną i trudną imprezą tej rangi w historii, z powodu pandemii covid. Dzisiaj wspaniałe widowisko ceremonii otwarcia a następnie ponad dwa tygodnie zmagań odpornych na zimno bohaterów. 16 z nich przyjechało do Pekinu z Illinois. Czy któryś wróci przywożąc medal i tytuł?

Zimowa Olimpiada w Pekinie potrwa od 4 do 20 lutego. Aby zapobiec rozprzestrzenianiu się COVID-19, te igrzyska olimpijskie będą prowadzone w systemie „zamkniętej pętli”. Wszyscy uczestnicy będą codziennie testowani i nikt nie zostanie wypuszczony z hoteli i obiektów, które są odgrodzone od miejsca, w którym odbędą się Igrzyska.

Oficjalne rozpoczęcie rozpoczyna się piątkową ceremonią otwarcia (5:30 CST, z powtórną transmisją w prime-time), w Igrzyskach 2022 weźmie udział co najmniej 16 sportowców związanych z Illinois. Będziemy je śledzić w ciągu najbliższych dni.

Łyżwiarstwo figurowe

Jason Brown, solista męski

Miasto rodzinne: Highland Park 

Brown to dwukrotny olimpijczyk, który zdobył zespołowo brąz w 2014 roku i w tym samym roku zajął dziewiąte miejsce w kategorii mężczyzn. Nie zakwalifikował się do Igrzysk 2018 w Pyeongchang. Chociaż 17-letni Ilia Malinin zajął trzecie miejsce — przed Brownem — w styczniowych mistrzostwach kraju, łyżwiarstwo figurowe w USA zamiast niego wybrało Browna do Pekinu.

Alexa Knierim, pary

Miasto pochodzenia: Addison

Knierim i jej partner, Brandon Frazier, wycofali się z Mistrzostw Stanów Zjednoczonych w Łyżwiarstwie Figurowym w styczniu po tym, jak Frazier uzyskał pozytywny wynik testu na obecność COVID. Jednak komisja selekcyjna wybrała parę do amerykańskiej drużyny po tym, jak z powodzeniem ubiegali się o miejsce.

Absolwentka College of DuPage z 2014 roku, Knierim i jej mąż, Chris Knierim, byli częścią zespołu, który zdobył brązowy medal w Pyeongchang w 2018 roku — pierwszą parą medalistów w Stanach Zjednoczonych od 1988 roku.

Freestyle skiing

Aaron Blunck, halfpipe

Miasto rodzinne: Crested Butte, Kolorado.

Brunck, którego ojciec pochodzi z Winnetka, bierze udział w swoich trzecich igrzyskach olimpijskich. Zajął siódme miejsce w imprezie halfpipe zarówno w Pjongczangu, jak i w Soczi.

Hokej na lodzie

Megan Bożek, drużyna kobiet

Miasto rodzinne: Buffalo Grove

To druga olimpiada dla absolwentki Stevenson i University of Minnesota, która zdobyła srebrny medal z drużyną kobiet w Soczi w 2014 roku, ale nie dostała się do drużyny w 2018 roku. Ona i Alex Carpenter zagrali zamiast tego w Chinach i wygrali mistrzostwo z Shenzen KRS Vanke Rays.

Drew Commesso, drużyna męska

Miasto rodzinne: Norwell, Mass.

Commesso, bramkarz, został wybrany przez Blackhawks w drugiej rundzie draftu NHL 2020.

Jesse Compher, drużyna kobiet

Miasto pochodzenia: Northbrook

Absolwentka Glenbrook North i Boston University, Compher zadebiutuje jako napastnik w drużynie USA. Ma już dwa złote medale po grze w reprezentacji do lat 18, która wygrała Mistrzostwa Świata Kobiet w 2016 i 2017 roku.

Kendall Coyne Schofield, drużyna kobiet

Miasto pochodzenia: Orland Park

Coyne Schofield wraca na swoje trzecie igrzyska – po zdobyciu srebrnego medalu w Soczi w 2014 roku i złotego medalu w Pyeongchang w 2018 roku. Tym razem jest kapitanem drużyny.

Przeszła do historii, biorąc udział w najszybszej imprezie skaterów w 2019 NHL All-Star Skills Competition. Ukończyła kurs w 14,346 sekundy, nieco szybciej niż 14,526 skrzydłowego Arizona Coyotes Claytona Kellera i nieco za 14,152 skrzydłowego Columbus Blue Jackets Cama Atkinsona.

Uważa się, że Coyne Schofield jest pierwszą kobietą zatrudnioną na pełen etat jako trener w organizacji Blackhawks. W 2020 roku została zatrudniona jako trener rozwoju graczy i specjalista ds. Hokeju młodzieżowego dla Rockford IceHogs. W styczniu wydała pamiętnik „Tak szybko jak ona”, który zawiera motywacyjne komentarze nazwane „Złotym Coynes”.

Savannah Harmon, drużyna kobiet

Miasto rodzinne: Downers Grove

Pomogła Clarkson University w Poczdamie w zdobyciu mistrzostw kraju z rzędu w 2017 i 2018 roku oraz była kapitanem obu drużyn. Debiutuje na Olimpiadzie.

Hilary Knight, drużyna kobiet

Miasto rodzinne: Palo Alto, Kalifornia (dorastała w Lake Forest)

Knight, najstarsza członkini kobiecej drużyny, gra na swoich czwartych igrzyskach olimpijskich i ma już jeden złoty medal i dwa srebrne.

Abbey Murphy, drużyna kobiet

Miasto rodzinne: Evergreen Park

Napastnik Mother McAuley 2020 i napastnik University of Minnesota jest jednym z najmłodszych członków amerykańskiej drużyny, co zostało ogłoszone 1 stycznia podczas Winter Classic w Minnesocie. Zdobyła złote medale w 2018 i 2020 roku w składzie reprezentacji do lat 18, która wygrała Mistrzostwa Świata Kobiet.

Ski jumping

Kevin Bickner, men’s Individual, Team Large Hill and normal Hill

Miasto pochodzenia: Wauconda

Bickner uczestniczy w swoich drugich igrzyskach olimpijskich. Do tego sportu zainspirowało go uczestnictwo w turnieju w Norge Ski Club w wieku 9 lat. Bickner, który obecnie mieszka w Park City w stanie Utah, wygrał zawody podczas prób skoków narciarskich w Boże Narodzenie w zeszłym roku. Jego ojciec, Tom, zasiada w U.S. Nordic Sport Board of Directors.

Patrick “Patty” Gasienica, men’s Normal Hill

Miasto pochodzenia: McHenry

Po raz pierwszy na Olimpiadzie to kolejny wychowanek Norge Ski Club w Fox River Grove. Jego ojciec Wojtek jest jednym z jego trenerów. Ranking Gąsienicy w Pucharze Kontynentalnym przeniósł go do Pekinu, kiedy 17-letni Erik Belshaw, który byłby najmłodszym człowiekiem w amerykańskiej drużynie, zrezygnował z miejsca.

Casey Larson, impreza męska

Miasto pochodzenia: Barrington

Chociaż Larson nie zdobył medalu na Igrzyskach Olimpijskich w Pyeongchang w 2018 roku, wrócił do domu z wyróżnieniem — był stutysięcznym mężczyzną, który wziął udział w igrzyskach olimpijskich. Jego siostra Cara jest również członkiem amerykańskiej drużyny skoków narciarskich. Oboje dorastali trenując w Norge Ski Club.

Speedskating

Ethan Cepuran, Long track

Miasto pochodzenia: Glen Ellyn

Świetne ukończenie biegu mężczyzn na torze o długości 5000 metrów podczas prób reprezentacji olimpijskiej USA w Milwaukee zagwarantowało 21-latkowi wyjazd na igrzyska olimpijskie w Pekinie.

Austin Kleba, Long track

Miasto pochodzenia: Campton Hills

Kontuzja hokejowa w 2014 roku zmusiła Kleba do wymiany łyżew hokejowych na łyżwy szybkie. Wystartuje w wyścigu na 500 metrów na swoich pierwszych igrzyskach olimpijskich, chociaż musiał poczekać do ostatniego dnia prób drużynowych w Milwaukee, aby wiedzieć, czy znalazł się w zespole. Absolwent St.

Emery Lehman, Long track

Miasto pochodzenia: Campton Hills

Trzykrotny olimpijczyk, który wcześniej trenował na Franklin Park Ice Arena, wystartuje w drużynowym wyścigu na dochodzenie mężczyzn oraz w biegu indywidualnym mężczyzn na 1500 metrów w Pekinie.

 

Źródło: chicagotribune

Foto: You Tube

 

 

 

News Chicago

Chicago Fire pokonało Atlantę 3:2. Historyczne zwycięstwo i kolejne rekordy drużyny Berhaltera

Opublikowano

dnia

Autor:

Chicago Fire FC odniosło cenne zwycięstwo na wyjeździe, pokonując w sobotę, 24 października, Atlanta United FC 3:2. Drużyna Gregga Berhaltera po raz pierwszy wygrała w Atlancie mecz sezonu zasadniczego MLS, umacniając się na czwartym miejscu w Konferencji Wschodniej przed zbliżającymi się play-offami.

Spotkanie na Mercedes-Benz Stadium rozpoczęło się niekorzystnie dla Chicago. Gospodarze wykorzystali stratę piłki przez Fire i po szybkim kontrataku objęli prowadzenie. Goście stopniowo przejmowali jednak inicjatywę, wywierając coraz większą presję na defensywie Atlanty.

Anton Salétros doprowadził do wyrównania

Chicago wywalczyło w pierwszej połowie pięć rzutów rożnych. Po jednym z nich Philip Zinckernagel dośrodkował piłkę, którą głową skierował w stronę bramki Robert Lewandowski. Obrońcy zdołali ją wybić, jednak przed polem karnym przejął ją Anton Salétros.

Szwedzki pomocnik oddał płaski strzał, a piłka przedarła się przez grupę zawodników i wpadła do siatki, dając Fire wyrównanie. Było to jego czwarte trafienie w obecnym sezonie zasadniczym MLS.

Dwa gole Chicago po przerwie

Drugą połowę “Strażacy” rozpoczęli od zdecydowanych ataków. Już sześć minut po wznowieniu gry Anzor Mekvabishvili wykorzystał niecelne podanie rywali po wznowieniu od bramki i zdobył swojego pierwszego gola w MLS. Gruziński pomocnik, który pojawił się na boisku po przerwie, wyprowadził Chicago na prowadzenie 2:1.

Niespełna dziesięć minut później goście podwyższyli wynik. Po wymuszonym podaniu do bramkarza sędzia przyznał Fire pośredni rzut wolny w polu karnym Atlanty. Salétros krótko rozegrał piłkę do Zinckernagela, który mocnym strzałem z bliskiej odległości trafił pod poprzeczkę.

Atlanta nie zamierzała się poddawać. W 68. minucie Breel Embolo zdobył kontaktową bramkę uderzeniem głową, zmniejszając stratę do 2:3. Końcówka spotkania była nerwowa, a po tym trafieniu sędzia pokazał łącznie pięć żółtych kartek. Chicago utrzymało jednak prowadzenie do ostatniego gwizdka.

Pierwsze ligowe zwycięstwo w Atlancie

Wygrana była pierwszym triumfem Chicago Fire w Atlancie w sezonie zasadniczym MLS. Wcześniej zespół nie potrafił zwyciężyć podczas ośmiu ligowych wizyt, począwszy od pierwszego spotkania na Bobby Dodd Stadium w 2017 roku.

“Strażacy” mieli już na koncie zwycięstwo na Mercedes-Benz Stadium, ale w innych rozgrywkach. 20 czerwca 2018 roku pokonali Atlantę 1:0 w 1/8 finału Lamar Hunt U.S. Open Cup.

Po sobotnim spotkaniu Chicago legitymuje się bilansem 15 zwycięstw, 10 porażek i sześciu remisów oraz dorobkiem 51 punktów. Atlanta United ma osiem zwycięstw, 17 porażek, sześć remisów i 30 punktów.

Historyczne osiągnięcia Chicago Fire

Zwycięstwo pozwoliło Fire osiągnąć granicę 15 wygranych w drugim kolejnym sezonie, co udało się klubowi po raz pierwszy od 2001 roku. Chicago po raz pierwszy od tamtego czasu zakończy również dwa kolejne sezony z dorobkiem co najmniej 50 punktów.

Gregg Berhalter odniósł 30. zwycięstwo jako trener Chicago Fire od początku 2025 roku. To najlepszy wynik szkoleniowca w pierwszych dwóch sezonach pracy z klubem od czasów Boba Bradleya, który w latach 1998–1999 zanotował 38 wygranych.

Jest to również najlepszy rezultat w dowolnym dwuletnim okresie od czasów Franka Klopasa, którego drużyna wygrała 31 spotkań w latach 2012–2013. Berhalter dołączył ponadto do Bradleya jako jedyny trener w historii Fire, który poprowadził zespół do co najmniej 15 zwycięstw w dwóch kolejnych sezonach.

Wyróżniające się występy Zinckernagela i Mekvabishviliego

Philip Zinckernagel zdobył siódmą bramkę w sezonie, a piątą dającą drużynie zwycięstwo. Pod tym względem wyrównał czwarty najlepszy wynik w historii klubu, osiągnięty wcześniej przez Andy’ego Herrona w 2006 roku i Nemanję Nikolicia w 2017 roku.

Anton Salétros po raz pierwszy w barwach Chicago zanotował dwa bezpośrednie udziały przy bramkach w jednym spotkaniu. Oprócz gola zaliczył asystę przy zwycięskim trafieniu Zinckernagela, swoją drugą asystę przy bramce dającej wygraną w 2026 roku.

Na wyróżnienie zasłużył również Anzor Mekvabishvili, który zdobył pierwszą bramkę w MLS już w trzecim występie dla Fire. W ciągu 45 minut gry zanotował siedem odzyskanych piłek, ustępując pod tym względem jedynie dwóm zawodnikom na boisku.

Kolejny mecz w środę z Orlando City

W spotkaniu z Atlantą trener Berhalter nie mógł skorzystać z Jacka Elliotta, pauzującego za zawieszenie, oraz kontuzjowanych Sama Rogersa, André Franco i Robina Loda.

Chicago Fire rozpocznie ostatni tydzień sezonu zasadniczego meczem u siebie przeciwko Orlando City SC. Spotkanie odbędzie się w środę, 28 października, o 6:30 PM czasu chicagowskiego. Transmisję przeprowadzi Apple TV.

Źródło: Chicago Fire
Foto: Chicago Fire, YouTube
Czytaj dalej

News Chicago

Chicago Fire zagra z Atlanta United o kolejne zwycięstwo przed play-offami

Opublikowano

dnia

Autor:

Chicago Fire FC zmierzy się dzisiaj na wyjeździe z Atlanta United FC. Początek spotkania na Mercedes-Benz Stadium zaplanowano na 6:30 PM czasu chicagowskiego. Drużyna Gregga Berhaltera ma już zapewniony udział w play-offach MLS, ale wciąż walczy o poprawę swojej pozycji przed decydującą częścią sezonu.

“Strażacy” przystąpią do rywalizacji po dwóch kolejnych porażkach, licząc na przełamanie i odzyskanie dobrej formy przed rozpoczęciem fazy pucharowej.

Awans do play-offów mimo porażki z New England

W poprzedniej kolejce Chicago Fire przegrało na wyjeździe z New England Revolution 0:1, mimo wyraźnej przewagi w posiadaniu piłki i liczbie sytuacji bramkowych. Zespół z Chicago oddał 19 strzałów, podczas gdy gospodarze zaledwie pięć. Zwycięskiego gola zdobył Matt Polster, były zawodnik Fire, który po raz pierwszy w karierze trafił do siatki swojego dawnego klubu.

Choć porażka opóźniła przypieczętowanie awansu, korzystne wyniki innych spotkań zapewniły Chicago miejsce w play-offach. To drugi kolejny sezon z udziałem Fire w fazie pucharowej, co klub osiągnął po raz pierwszy od 2009 roku.

Atlanta walczy o utrzymanie szans na awans

Atlanta United zajmuje 14. miejsce w Konferencji Wschodniej, ale nadal ma szanse na zakwalifikowanie się do rundy Wild Card. Ostatnie występy zespołu pokazują jednak dużą nierówność formy.

W środę Atlanta pokonała na wyjeździe CF Montréal 3:0, a kilka dni później przegrała u siebie z Inter Miami CF. Goście objęli prowadzenie tuż przed przerwą po golu Germána Berterame, który następnie dwukrotnie asystował przy trafieniach Lionela Messiego. Honorową bramkę dla Atlanty zdobył Fafa Picault.

Chicago chce odnieść pierwsze zwycięstwo w Atlancie

W dotychczasowych meczach sezonu zasadniczego MLS przeciwko Atlanta United, Chicago Fire zanotowało sześć zwycięstw, osiem porażek i cztery remisy. Obecnie drużyna pozostaje niepokonana w czterech kolejnych spotkaniach z tym rywalem.

Atlanta United

11 kwietnia 2026 roku “Strażacy” wygrali na Soldier Field 1:0 po bramce Marena Haile-Selassiego. Z kolei podczas ostatniej wizyty w Atlancie, 26 kwietnia 2025 roku, zespoły zremisowały 2:2. Był to pierwszy punkt zdobyty przez Chicago na stadionie rywala od czasu debiutu Atlanty w MLS w 2017 roku.

Maren Haile-Selassie liderem ofensywy

Ważną postacią chicagowskiego zespołu pozostaje Maren Haile-Selassie, który w obecnym sezonie uczestniczył bezpośrednio w zdobyciu 21 bramek. W sześciu dotychczasowych występach przeciwko Atlancie strzelił trzy gole i zaliczył dwie asysty. Liczymy także na dobrą grę Roberta Lewandowskiego.

Chicago Fire zdobyło w tym sezonie 52 bramki w 30 spotkaniach. To dziewiąty sezon w historii klubu, w którym drużyna przekroczyła granicę 50 trafień. Po raz pierwszy od 2001 roku Fire osiągnęło taki wynik w dwóch kolejnych sezonach.

Haile-Selassie

Maren Haile-Selassie

Jeśli zespół zdobędzie jeszcze osiem bramek w pozostałych czterech meczach, po raz pierwszy w historii zakończy dwa kolejne sezony z dorobkiem co najmniej 60 goli. Zwycięstwo w Atlancie pozwoliłoby również wyrównać ubiegłoroczny wynik 15 wygranych i osiągnąć tę liczbę w dwóch kolejnych sezonach po raz pierwszy od 2001 roku. Podobnie drużyna ma szansę drugi rok z rzędu przekroczyć granicę 50 punktów.

Osłabienia przed sobotnim spotkaniem

Trener Gregg Berhalter nie będzie mógł skorzystać z czterech zawodników. Obrońca Jack Elliott pauzuje za zawieszenie, natomiast Sam Rogers, André Franco i Robin Lod są niedostępni z powodu urazów. W tej sytuacji ważną rolę w defensywie może odegrać Andreas Hanche-Olsen. Wyjściowy skład Chicago Fire zostanie ogłoszony około godziny przed rozpoczęciem spotkania.

Sobotni mecz z Atlanta United będzie dla Chicago okazją do przerwania serii porażek i zbudowania pewności siebie przed play-offami. Dla gospodarzy stawką pozostają natomiast punkty niezbędne do utrzymania szans na udział w fazie pucharowej MLS.

 

Zródło: Chicago Fire
Foto: Chicago Fire, Atlanta United 
Czytaj dalej

News Chicago

Ujawniono przyczynę śmierci znanego wrestlera. Pac zmarł po zawodach w Chicago

Opublikowano

dnia

Autor:

Znana jest już przyczyna śmierci 40-letniego Benjamina Satterleya, brytyjskiego wrestlera występującego pod pseudonimem Pac. Zawodnik zmarł 27 września w Des Plaines, zaledwie kilka godzin po udziale w walce o mistrzowski tytuł w Chicago. Biuro Lekarza Sądowego Powiatu Cook poinformowało w piątek, że przyczyną zgonu była astma oskrzelowa.

Śmierć z przyczyn naturalnych

Wyniki sekcji zwłok wykazały, że Benjamin Satterley zmarł w wyniku astmy oskrzelowej. Lekarz sądowy zakwalifikował jego śmierć jako zgon z przyczyn naturalnych, wykluczając udział osób trzecich.

Wcześniej policja w Des Plaines informowała, że ciało mężczyzny odpowiadającego rysopisowi zawodnika znaleziono na zewnątrz budynku w rejonie 2700 Mannheim Road. Już wówczas funkcjonariusze przekazali, że nic nie wskazuje na przestępstwo.

Satterley zmarł 27 września 2026 roku, mając zaledwie 40 lat. Jego nagła śmierć nastąpiła niedługo po występie podczas zawodów organizowanych przez All Elite Wrestling (AEW).

Ostatnia walka w Chicago

Zaledwie kilka godzin przed śmiercią Satterley wystąpił w Chicago w pojedynku o tytuł AEW National Championship. Jego przeciwnikiem był Andrade El Ídolo, który pokonał brytyjskiego wrestlera podczas sobotniej rywalizacji.

Wiadomość o śmierci zawodnika wywołała poruszenie w środowisku wrestlingowym. Organizacja All Elite Wrestling poinformowała o jego odejściu wkrótce po odnalezieniu ciała, przypominając jego osiągnięcia i wieloletnią karierę na międzynarodowych ringach. Pac zdobył uznanie kibiców na całym świecie dzięki niezwykle widowiskowemu stylowi walki, akrobatycznym manewrom oraz wyjątkowym umiejętnościom technicznym.

Od Newcastle do międzynarodowej sławy

Benjamin Satterley pochodził z Newcastle upon Tyne w Wielkiej Brytanii. Zainteresowanie wrestlingiem rozwinął dzięki swojej ciotce, która była fanką organizacji WWF. Treningi rozpoczął w wieku 18 lat, a zawodową karierę w 2004 roku.

Już na początku kariery wyróżniał się niezwykłą sprawnością fizyczną i efektownymi akcjami wykonywanymi z lin ringu. Zyskał przydomki The Super Superman oraz The Man That Gravity Forgot, nawiązujące do jego widowiskowych umiejętności akrobatycznych.

W 2007 roku rozpoczął występy na międzynarodowej scenie wrestlingowej, stopniowo zdobywając popularność wśród fanów tej dyscypliny. W latach 2012–2018 walczył pod pseudonimem Adrian Neville.

Wieloletnia kariera i mistrzowskie tytuły

W 2019 roku Satterley podpisał kontrakt z All Elite Wrestling, gdzie występował jako Pac. W kolejnych latach zdobywał tytuły mistrzowskie i należał do rozpoznawalnych zawodników organizacji.

Jego charakterystyczny styl łączył techniczne umiejętności z dynamicznymi, powietrznymi akcjami, które stały się znakiem rozpoznawczym brytyjskiego wrestlera. Występował na ringach w różnych częściach świata, budując międzynarodową karierę trwającą ponad dwie dekady.

Źródło: nbc
Foto: All Elite Wrestling, Miguel Discart
Czytaj dalej

Popularne

Kalendarz

luty 2022
P W Ś C P S N
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28  

Popularne w tym miesiącu